Durven toegeven

Het gebeurt te weinig, en het is zó enorm belangrijk dat het gewoon wel gebeurt: een fout erkennen. Gewoon eerlijk zeggen: “We hebben het verkeerd gedaan en dat betreuren we.” Bestuursvoorzitter Joop Hendriks van het Bronovo Ziekenhuis doet het. Hij erkent dat Marja van der Toorn – beter bekend onder haar artiestennaam Sugar Lee Hooper – in 2010 door een medische fout in zijn ziekenhuis is overleden. “Ons past in dit geval enkel nederigheid”, zegt hij erbij.

Het feit dat de patiënte in 2010 is overleden en dat Hendriks nu pas met deze bekentenis in de media komt, roept de vraag op hoe dit proces in zijn werk is gegaan. Heeft het onderzoek dat tot de huidige conclusie heeft geleid echt drie jaar geduurd? Heeft de jurist van het ziekenhuis aangeraden pas met de bekentenis naar buiten te komen nadat de zaak helemaal was afgerond, inclusief het betalen van de schadevergoeding aan de nabestaanden? Of hebben de nabestaanden deze bekentenis juist geëist als onderdeel van de afhandeling van deze zaak?

Maar eigenlijk vind ik dit allemaal minder belangrijk dan het feit dat die bekentenis er nu toch maar mooi ligt. Een medische misser openlijk toegeven zou de standaard moeten zijn.  Het is de enige manier om tegenwicht te bieden aan de zwijgcultuur die de gezondheidszorg zo vaak verweten wordt op het gebied van medische missers, en om het publieke vertrouwen in de medische sector te versterken.

Delen