Felicitaties voor SBG

Menno Oosterhoff
Menno Oosterhof is psychiater en kinder- en jeugdpsychiater. Over problemen in de zorg windt hij zich meer op dan goed voor hem is. Daarom schrijft hij daar blogs over, maar ook over inhoudelijke aspecten van de zorg, zoals de aard van psychische aandoeningen, vooroordelen daarover en over alle verschijningsvormen van de dwangstoornis. Daar weet hij meer van dan hem lief is, want hij heeft zelf een dwangstoornis. Lees alle artikelen van Menno Oosterhoff

“De voorzieningenrechter wijst de vorderingen af.” Dat is de uitslag van het kort geding aangespannen tegen de Stichting Benchmark GGZ. De vordering was, dat de SBG de verwerking van ROM-data zou staken omdat het persoonsgegevens zijn. Dat is dus afgewezen. Mooier ga ik het niet maken. De SBG is hier natuurlijk blij mee en ik feliciteer ze met deze uitslag. Ik zou liegen, als ik zei ‘van harte’, want ik had liever een andere uitspraak gehad. De SBG was er snel bij de uitslag op hun website te publiceren. Logisch. Zou ik ook gedaan hebben.

Maar op wat ze zeggen is nog wel wat aan te merken. Ze geven aan dat de twijfel over de legitimiteit van de data-verzameling nu is weggenomen en dat de aanlevering van de ROM-data dus kan worden hervat. Ik begrijp wel, dat de SBG het vonnis graag zo uitlegt, maar het klopt niet.

Het vonnis is nogal ingewikkeld, maar ik doe een poging tot een korte samenvatting. De voorzieningenrechter heeft niet vastgesteld dat de dataverzameling legitiem is en dat er geen sprake is van herleidbaarheid. De SBG had vlak voor het kort geding veranderingen aangebracht in de omgang met de gegevens. De rechter heeft gezegd, dat de zaak te complex is om in een kort geding vast te stellen of die maatregelen onvoldoende zijn. Hij zegt dus niet, dat ze voldoende zijn, maar hij zegt, dat hij dat niet kan beoordelen en dat hij daarom niet op de vorderingen kan ingaan. Ik ben geen jurist. Als ik een beetje zie hoe dat toegaat, dan ben ik daar trouwens niet rouwig om. Maar zoals ik het begrijp is een kort geding er om op korte termijn tot een voorlopige beslissing te komen. Daarvoor moet dan onomwonden vaststaan dat dat nodig is en dat vond de rechter niet aan de orde. Om een definitieve uitspraak te krijgen zou een bodemprocedure nodig zijn, wat jaren(!) kan duren.

Wat mij verbaast is dat de maatregelen die de SBG te elfder ure genomen heeft voor de rechter voldoende reden zijn om af te zien van een maatregel. Hoe de situatie voor die tijd was doet dan kennelijk niet meer ter zake. Althans niet in een kort geding.

En nu?

Tja. De uitspraak van de rechter heeft niets afgedaan aan de uitspraak van de minister, dat er toestemming gevraagd dient te worden aan de patiënt om ROM-data aan de SBG te leveren. De uitspraak heeft ook niets afgedaan aan onze overtuiging, dat benchmarken met ROM-data niet wetenschappelijk is. Moeten we dan een bodemprocedure starten om tot een definitieve uitspraak te komen? Ik kan niet zeggen dat dat mij persoonlijk erg aantrekkelijk lijkt, zo’n eindeloos juridisch getouwtrek. We zullen ons beraden. Er is natuurlijk ook een kwaliteitsinstituut aangekondigd dat mee zal nemen dat er voldoende draagvlak is. Dat kwaliteitsinstituut lijkt verrassend veel op de SBG in een nieuw jasje, maar er zijn nog weinig details over bekend. Misschien wordt het echt iets anders.

Toestemming vragen voor gebruik ROM-data is niet chic, maar basic

In elk geval lijkt me hoe dan ook niet te verkopen dat de levering van data weer van start gaat zonder de patiënten in te lichten. De voorzitter van GGZ Nederland, mevrouw Esman zegt in Het Parool, dat het chiquer als er wel toestemming wordt gevraagd. De vrees is echter, zo vervolgt ze, dat het gros van de patiënten dan zal weigeren. Ik zou toestemming vragen niet chic willen noemen, maar basic. Ik denk niet dat je ooit draagvlak krijgt bij hulpverleners om de patiënt bewust niet te informeren omdat deze dan zou weigeren. Nog even los van de vraag of dat wettig is. De Commissie mens gebonden onderzoek heeft eerder al geadviseerd wel om toestemming te vragen.

GGZ Nederland geeft aan haar leden nog niet te adviseren de ROM-data weer te leveren aan de SBG.

De conclusie is dan ook, dat het laatste woord er nog niet over is gesproken. Dat neemt niet weg, dat deze slag voor de SBG is. Daar wil ik niet omheen draaien.

Wordt vervolgd.

2 Reacties Reageer zelf

  1. Chris
    Geplaatst op 12 september 2017 om 10:19 | Permalink

    Een praktisch probleem is dat in het kwaliteitsstatuut en contracten met zorgverzekeraars geëist wordt dat geROMd wordt. Als alle cliënten vervolgens niet akkoord gaat met het aanleveren van die gegevens kan daar dus niet aan worden voldaan. Dit zou dus kunnen betekenen dat je als behandelaar gekort wordt op de vergoeding omdat niemand toestemming geeft…
    En in de tussentijd blijven we ROMmen, desnoods iedere sessie, desnoods bij product kort (waarbij vergoed wordt voor 294 minuten). Kost behandeltijd die beter besteed kan worden aan de cliënt.
    Logisch dat men vind dat zo licht als mogelijk en zo intensief als noodzakelijk moet worden behandeld. ROMmen is echter geen behandeling, de laatste ROM is zelfs nadat de behandeling is beëindigd (wat het resultaat van zo’n niet adequate vragenlijst oplevert is dan dus niet meer relevant, de behandeling is immers afgerond).
    Menno bedankt voor de inspanning en de duidelijke uitleg, die goed laat zien dat men het verzamelen van data als doelstelling heeft verheven en de cliënt en de behandelaar het maar hebben te volgen.
    Ach, wat wil je van een minister die straks op een post bij een zorgverzekeraar zit, die moet straks wel data hebben waarmee meer afgeknepen kan worden.

  2. Menno Oosterhoff Menno Oosterhoff
    Geplaatst op 12 september 2017 om 10:48 | Permalink

    Ik heb begrepen, dat zelfs al werk je contractvrij dat per 1/1/2018 niet Rommen of geen contract hebben met de SBG betekent dat de zorgverzekeraar niks vergoedt. Nu de aanlevering van ROM nog steeds stil ligt weet ik niet wat er gaat gebeuren.

Één Trackback

  1. […] dilemma’s rond beschikbare marktinformatie in alle zorgsectoren een rol spelen. En wat wordt  dan het vervolg? Een […]