Maartje-Marijke Menkveld
Physician assistant - klinisch verloskundige
Geen rimpels maar groeven
De ‘groeven’, zoals haar zoontje de lijnen in haar gezicht noemt, vertellen volgens Maartje-Marijke Menkveld vooral hoeveel ze de afgelopen jaren heeft geleefd én geleerd.
Kinderen zijn eerlijk. Heel eerlijk. Precies zoals we ze leren dat ze moeten zijn. En soms krijg je daar als ouder genadeloos de rekening van gepresenteerd.
Je man blijft zeggen dat je prachtig bent, ook als je oog van vermoeidheid inmiddels hangt én trilt. Je vriendinnen blijven volhouden dat je het geweldig doet, terwijl je zelf heus wel weet dat je hier en daar wat steekjes laat vallen. Kinderen doen daar niet aan.
‘Mam, waarom heb jij van die groeven in je gezicht?’
Groeven? Ik kijk hem aan. Ik heb hem toch echt goed verstaan. Geen lijntjes, geen rimpeltjes, geen lachkreukels. Daar had ik nog mee kunnen leven.
Soms fris en fruitig
Nu lukt het me de ene dag beter dan de andere om enigszins fris en fruitig voor de dag te komen. Meestal hebben de nacht ervoor, de dag zelf, mijn werkweek óf de Parro-agenda van school daar een aanzienlijk aandeel in.
Maar groeven dus.
Nou jongen, die zijn niet zomaar ontstaan. Daar zitten jarenlange gebroken nachten in, eindeloze borstvoedingssessies en peuters die om volstrekt onduidelijke redenen volledig instortten. En een moeder die ondertussen probeerde te bedenken hoe ze zo’n woede-uitbarsting ook alweer pedagogisch verantwoord moest begeleiden. Er zitten zorgen in, zenuwen, schuldgevoel en heel veel pogingen om het goed te doen.
Het perfecte plaatje
Want zoals zoveel moeders wilde ook ik het liefst dat perfecte plaatje aantikken. Geduldig zijn, liefdevol, consequent en aanwezig. Niet te streng, niet te toegeeflijk. Gezond koken, voorlezen, grenzen stellen, knutselen en bij voorkeur ondertussen ook nog een beetje ontspannen blijven.
En alsof dat nog niet genoeg is, zijn er al die andere rollen waarin ik het ook graag goed wil doen. Als partner, vriendin, (schoon)dochter, zus, buurvrouw, schoolmoeder en verloskundige. Ik wil luisteren, helpen, onthouden, regelen, aandacht geven en er zijn als dat nodig is. Het liefst voor iedereen, en het liefst een beetje goed. Een ambitieus programma.
Een beetje groter
Maar die groeven horen ook bij de jaren waarin ik zelf steeds een beetje groter ben geworden. Ruim veertig jaar leven inmiddels. Met vallen en opstaan, op je tenen lopen, denken dat het beter kan en beter moet. En heel langzaam ontdekken dat dat laatste misschien helemaal niet altijd waar is.
En het mooie is: die groeven blijken me steeds vaker van pas te komen.
Als 21-jarige verloskundige begon ik regelmatig met een 2-0-achterstand. Daar stond ik dan, jong gezicht, paardenstaart, tegenover een vrouw die haar vierde kind kreeg. ‘Ben jíj de verloskundige?’
Drempels over
Twintig jaar later hoef ik een kamer niet meer binnen te lopen met de behoefte te bewijzen dat ik weet wat ik doe. Sommige drempels waar ik vroeger keurig voor bleef staan, stap ik nu gewoon over. Ik durf vaker iets te zeggen, of juist mijn mond te houden. Ik weet inmiddels dat ervaring niet betekent dat je alles weet. Misschien betekent het vooral dat je niet meer bij alles hoeft te doen alsof je het weet.
Grotere groeven
Dus die groeven, mijn jongen? Die zijn van slapeloze nachten en heel hard lachen, van zorgen maken en weer loslaten. Van kinderen krijgen, kinderen grootbrengen en zelf ondertussen ook een beetje groter worden. Van jaren werken, leren en ontdekken dat je nooit uitgeleerd raakt. Ze zijn van proberen, mislukken en opnieuw beginnen.
En ze worden alleen maar groter, lieve schat. Let maar op. Want je moeder is nog lang niet uitgeleefd.