Herinneringen

Marjan Enzlin
Marjan Enzlin is hoofdredacteur van Arts en Auto Lees alle artikelen van Marjan Enzlin

Dertig jaar geleden begonnen twaalf psychiatrisch verpleegkundigen op een nieuw geopende ‘gesloten’ behandelafdeling, gevestigd in de verlaten gebouwen van een oud algemeen ziekenhuis. De meesten van ons waren nog tamelijk onervaren, dus het was maar goed dat we tegelijk begonnen met een aantal oude rotten in het vak. Een van hen vierde onlangs zijn 70ste verjaardag. En net als elk jaar reisde een deel van het ‘oude’ team af richting België, waar de oud-collega zich met vrouw en hond heeft teruggetrokken in een heerlijk huis op het platteland. Twee ezels in de wei en een grote vuurplaats in de uitgestrekte tuin. We eindigen elk jaar aan een kampvuur.

Daar halen we herinneringen op aan onze jaren op de afdeling. Jaren die voor ieder van ons vormend bleken. Als je gezamenlijk de verantwoordelijkheid hebt voor twaalf gedwongen opgenomen patiënten en de veiligheid van de omgeving, maak je wat mee met elkaar. Zó veel, dat we op enig moment als team collectief een posttraumatische stressstoornis ontwikkelden. Een toestand waaraan we ons door vroege signalering, goede begeleiding, het verminderen van werkdruk door een opnamestop en het tijdelijk overplaatsen van een aantal ‘belastende’ patiënten, vrij snel ontworstelden. De psychiatrie had destijds nog de middelen en mensen om adequaat in te grijpen. Hetgeen niet alleen voor ons, maar ook voor onze patiënten noodzakelijk was.

We constateerden dat de sector is uitgekleed tot op de onderbroek

Dit jaar spraken we ook over de ggz – waarin sommigen van ons nog werkzaam zijn – in het algemeen. We constateerden dat de sector, door uiteenlopende factoren, is uitgekleed tot op de onderbroek. Lange wachtlijsten, nauwelijks (beschermende) bedden voor chronische patiënten, onvoldoende ervaren handen aan de paar bedden die er nog wél zijn, geen tijd voor herstel bij een acuut psychiatrisch beeld, te weinig wettelijke mogelijkheden om gedwongen opgenomen patiënten óók te behandelen en een gebrek aan compassie met hen die het (tijdelijk) niet redden in een maatschappij die steeds veeleisender wordt. Het is crisis in de ggz en het wordt tijd dat we die gaan aanpakken. Ik roep u op uw collega’s die daartoe initiatieven nemen, te steunen. Want uiteindelijk is iedereen gebaat bij een goed functionerende ggz en een geestelijk ‘gezonde’ bevolking. Voor zover dat mogelijk is.

 

2 Reacties Reageer zelf

  1. Prof. dr. Jim van Os
    Geplaatst op 11 juni 2018 om 17:32 | Permalink

    Agreed!

  2. Rose-Marie Bolsius
    Geplaatst op 28 juni 2018 om 16:50 | Permalink

    Het lijkt steeds meer te gaan om het in stand houden van het logge systeem rondom de patient, i.p.v. De patient zelf!
    Ook hier weer geldt: de geldstromen gaan naar weer een nieuw
    Ictsysteem of accountant/manager i.p.v. Begeleiding naar patient.
    In Nederland kom je als 50plusser moeilijk aan een baan in de GGZ.
    Dit in tegenstelling tot het buitenland, waarin ze juist in dit vakgebied
    wat oudere, ervaren mensen willen met veel opgedane levenswijsheid
    en levenservaring. Ook op HR zitten tegenwoordig mensen uit het bedrijfsleven, die met “vinkjes” werken.
    Niet je motivatie en competenties zijn het belangrijkst, maar je CV.
    Veel mensen keren mede daarom de zorg de rug toe. Ze willen wel,
    maar krijgen de kans daartoe niet. Heel teleurstellend!
    Ook ik hoor hier bij. Helaas! Maar geef nog steeds niet op.
    Heb een H.BO diploma met daarnaastdiverse cursussen en certificaten. Zit 30 jaar in de gezondheidszorg. Toch lijkt het onmogelijk ondanks de krapte op de markt een parttime baan te vinden in de sector GGZ waar mijn grote passie en ambitie ligt.

Één Trackback

  1. […] geen indicatie dat de kwaliteit van zorg onvoldoende is”.  De hoofdredacteur van Arts & Auto vat het zo samen bij een bijeenkomst van GGZ-werkers:” Dit jaar spraken we ook over de ggz – waarin sommigen van […]