Jennifer Bergkamp
Wijkverpleegkundige, adviseur en auteur
Het hofje dat er niet komt
Het hofje dat er niet komt door subsidie-afschaffing, leidt tot hoge uitgestelde kosten, schrijft wijkverpleegkundige Jennifer Bergkamp.
Ergens in Nederland heeft een groep 65-plussers anderhalf jaar lang vergaderd over een woonhofje. Ze hebben een architect ingeschakeld, een procesbegeleider, een notaris. Ze hebben hun leven opnieuw uitgevonden, niet uit luxe, maar uit noodzaak. Want ze weten wat er anders gebeurt: een verpleeghuis, een kamer, het verlies van alles wat vertrouwd is.
Ze hadden één ding nodig om verder te kunnen: € 25.000 voor een haalbaarheidsonderzoek. De Stimuleringsregeling Wonen en Zorg maakte dat mogelijk. Tot deze week.
Minister Mirjam Sterk heeft de regeling volledig stopgezet. Geen geld, zegt ze. Taakstellingen bij de overheid.
‘Ik begrijp dat bezuinigen pijnlijk is en iedereen zijn deel krijgt. Maar wat ik niet snap is de volgorde van redeneren’
Dat snap ik. Bezuinigen is pijnlijk en iedereen krijgt zijn deel. Maar wat ik niet snap is de volgorde van redeneren.
Langer thuis?
Hetzelfde kabinet dat deze subsidie schrapt, heeft als beleidsdoel dat mensen langer thuis blijven wonen. Het scheiden van wonen en zorg is geen suggestie, het is de centrale pijler onder de toekomst van de ouderenzorg. Verpleeghuiscapaciteit groeit niet mee met de vergrijzing. Dat is de keuze. Mensen moeten zelf, in de wijk, oplossingen vinden.
ABN AMRO berekende onlangs dat de vraag naar kleinschalige woonvormen de komende jaren explodeert. De overheid weet dit. VWS weet dit. En toch wordt de enige subsidie die burgerinitiatieven van de grond helpt, een regeling met een slagingspercentage van bijna honderd procent, stilgelegd.
€ 1,25 miljoen per jaar. Dat was het totale budget voor de initiatieffase. Minder dan de verbouwing van één ministerieel vergaderzaalcomplex.
Ik zie dagelijks wat er gebeurt als mensen geen geschikte woonplek hebben. Ik kom bij mensen thuis die te lang alleen zijn gebleven, die te laat zijn doorverwezen, die zorg krijgen in een woning die die zorg niet aankan. Dat kost geen € 25.000. Dat kost tienduizenden euro’s per persoon per jaar, uit een ander potje, dat niemand schrapt omdat het niet zichtbaar is als subsidie maar verstopt zit in de zorgrekening.
Uitgesteld betalen
Bezuinigen op preventie om curatief te kunnen blijven betalen is geen financieel beleid. Het is uitgesteld betalen met rente.
Het hofje dat er niet komt, gaat ons meer kosten dan het hofje dat er wel had kunnen komen.
Maar dat staat niet in de toelichting bij het besluit.
2 reacties
Er is wel een oplossing hoor: ieder oudje in Nederland asiel laten aanvragen ……
Robert de Leeuw
13 mei 2026 / 10:22Wat je beschrijft doet me denken aan een situatie: deze mensen zitten ahw in bus, de ramen zijn afgeplakt, er zit voor €10 brandstof in, de motor loopt, de versnelling vastgezet en het stuur ook vast richting een ravijn. Willens en wetens worden de burgers niet beschermd, maar richting versneld levenseinde geholpen! En dan zo heroïsch over de inzet van mantelzorgers te praten. Altijd stijgende kosten, nooit besparingen en reorganisatie van indirecte betrokkenen, zo wordt inefficiency beloond en de zorgbehoeftige gestraft. De wijkzorg onder druk en hoe lang gaat dit nog voordat ook zij bezwijken. Wat een kortzichtige overheid, die met preventie meer kan verdienen dan door verzekeraars met het badwater wordt verkwanseld.
Hans Warmenhoven
13 mei 2026 / 18:56