Robert van de Graaf
Verslavingsarts
Het UWV-bewijsstukje
Robert van de Graaf over de waarde van het wachten op een papiertje – het UWV-bewijsstukje – nadat een werknemer zich ziek heeft gemeld.
Een werknemer meldt zich ziek.
Vanaf dat moment gebeurt er iets bijzonders.
Ineens draait alles om een papiertje.
De werknemer heeft een probleem.
De werkgever heeft een probleem.
Maar niemand lost het probleem op.
Eerst moet er een papiertje komen.
Weken later verschijnt het.
Het UWV-bewijsstukje.
Een fascinerend document.
Ruim tweehonderd euro per stuk.
Werkgever en werknemer hadden al weken niet met elkaar gesproken.
Maar nu hebben ze een verslag.
En dus organiseren ze een overleg.
Niet over het probleem.
Niet over de oplossing.
Over het verslag.
Het verlossende woord.
Wat bedoelt de bedrijfsarts?
Wat bedoelt hij met passend werk?
Wat bedoelt hij met opbouwen?
Wat bedoelt hij met beperkingen?
Niemand weet het.
Maar het staat wel op papier.
En papier is belangrijk.
Stel je voor dat werkgever en werknemer op dag één met elkaar hadden gesproken.
Dat ze samen naar het probleem hadden gekeken.
Dat ze samen een plan hadden gemaakt.
Dat ze elkaar hadden vertrouwd.
Dat ze hun gezonde verstand hadden gebruikt.
En dat ze vervolgens hadden geconcludeerd:
“Volgens mij hebben we hier helemaal geen bedrijfsarts voor nodig.”
Dan ontstaat er onmiddellijk een nieuw probleem.
Want waar halen we dan het UWV-bewijsstukje vandaan?
Een gesprek zonder verslag telt natuurlijk niet.
Een oplossing zonder dossier is verdacht.
Daarom hebben we het UWV-bewijsstukje.
Het bewijs dat iemand ergens naar gekeken heeft.
Het bewijs dat iemand iets heeft opgeschreven.
En uiteindelijk schrijft iemand de revolutionaire conclusie op:
Werkgever en werknemer worden geadviseerd met elkaar in gesprek te gaan.
Dat is het moment waarop de cirkel rond is.
Twee volwassenen hebben een probleem.
Ze stoppen met praten.
Ze stoppen met nadenken.
Hun gezonde verstand gaat tijdelijk met verlof.
Ze wachten op een dokter.
De dokter schrijft iets op.
Dossier compleet.
UWV-bewijsstukje aanwezig.
En nu kunnen werkgever en werknemer eindelijk doen wat ze op dag één al hadden kunnen doen:
Met elkaar praten.
Probleem nog steeds niet opgelost.
Maar gelukkig is nu officieel vastgelegd dat het probleem bestaat.
1 reactie
Niet genoeg kan herhalend blijven pleiten om niet over “ziekmelden” of “verzuim” te willen spreken. Op zijn best stemmen werkgever en werknemer samen af dat er sprake is van verlof, zij het in dergelijke gevallen veelal van onverwacht of zelfs ongepland verlof. Óók als het onverwachte zich enkel bij de werkgever openbaart.
De werkgever calculeert bij zijn productiviteit op uitval, ongeacht van welke aard. Indien hij dat niet zou doen dan zal zijn werkgeverschap snel voorbij zijn, immers.
De functie van het “ziekmelden”, nog daargelaten dat dokters geen overeenstemming hebben wat de wetgever over ziekte van hen verwacht wat daaronder te verstaan dient ondergeschikt te worden gemaakt aan de rol die werkgever en werknemer beiden hebben en houden omtrent rechten en plichten bij de loondoorbetaling en, al dan niet voorziene afgenomen productiviteit.
Zonder dokter kunnen ze dat samen veel beter.
Pieter Wijnheijmer
24 juni 2026 / 07:54