Indrukwekkend

Onlangs was ik op een zomerborrel voor journalisten. Daar sprak Bibian Mentel, een van Neerlands beste snowboardsters. De vrouw die 14 jaar geleden onderweg naar olympisch goud haar onderbeen kwijtraakte vanwege botkanker, binnen het jaar opnieuw Nederlands kampioen werd bij de valide sporters en daarna vol ging voor het promoten van sport onder kinderen met een lichamelijke beperking. Om ze te laten zien dat zo’n beetje alles nog mogelijk is als het noodlot je heeft getroffen. In 2014 vertrok ze dan ook met een ploeg jonge sporters naar de Paralympics van Sochi, alwaar de ploeg goed presteerde en Mentel zelf op 41-jarige leeftijd alsnog dat goud won.

Ik kende Bibian Mentel van televisie en wist van haar been, maar ik kende slechts een deel van haar verhaal. Wist niet dat ze ondertussen al vijf keer een operatie had ondergaan in verband met metastasen in de longen. De laatste in maart van dit jaar. Tegelijk met de felicitaties van haar behandelend arts, bij wie ze zich een week na een nieuwe medaille meldde, kreeg ze van hem de boodschap dat opnieuw kankercellen in het longweefsel waren aangetroffen. Dat gebeurde steeds met intervallen van een paar jaar, waarin Mentel de sport aangreep om te revalideren en steeds weer terugkwam op het hoogste niveau. Wat een veerkracht en wat een geluk dat de kanker zich steeds liet terugfluiten door de medici.

Haar presentatie wan één grote les over bejegening, het lot en het leven

Mentel vertelde over de zorgprofessionals, die de laatste veertien jaar haar pad hadden gekruist. Revalidatieartsen, fysiotherapeuten, oncologen, longchirurgen. Over de orthopeed die haar er destijds van overtuigde dat ze de ingezette en zeer complexe behandeling om het been te redden, beter kon onderbreken door alsnog voor een amputatie te kiezen. Die dat zittend aan haar bed deed met één rake vraag: ‘Hoeveel is jouw leven je waard?’.

De presentatie van Bibian Mentel was één grote en indrukwekkende les over bejegening, het lot en het leven. Ik zag het voor me: een 27-jarigetopsportster, met al heel lang maar één doel voor ogen. Een doel dat slechts bereikt kon worden met twee benen. En dan die vraag. De enige relevante vraag van dat moment.

 

Delen