Lennard Werner
Intentieovereenkomst
Een intentieovereenkomst voorafgaand aan een praktijkovername klinkt vrijblijvend, alsof twee partijen elkaar de hand reiken met de belofte om eens rustig verder te praten. Maar schijn bedriegt. Ondanks de naam bevat zo’n overeenkomst vaak bindende afspraken: exclusiviteit, deadlines en soms al prijsafspraken of een overdrachtsdatum.
Zo tekende een kandidaat-koper een intentieovereenkomst waarin een overnamesom en overdrachtsdatum waren opgenomen. Hij dacht nog alle ruimte te hebben voor onderhandeling, maar toen hij zich later terugtrok, bleek hij gebonden te zijn aan de afspraak om de praktijk over te nemen.
U zit er sneller aan vast dan u denkt
Ook voor de verkopende partij kan het consequenties hebben. Een praktijkhouder dacht met een intentieverklaring alleen aan te geven dat zij openstond voor verkoop, maar had ongemerkt toegezegd om in de tussentijd met niemand anders te onderhandelen. Toen zich een tweede kandidaat meldde, kon zij niet meer terug, terwijl haar voorkeur naar deze tweede kandidaat uitging.
Het voordeel van een intentieverklaring is duidelijk: partijen krijgen ruimte om serieus te onderhandelen, zonder bang te zijn dat de ander intussen ook met een andere partij in gesprek is. Maar het nadeel is dat u er sneller aan vast zit dan u denkt. Vooral als de afspraken in de intentieovereenkomst niet helder genoeg zijn geformuleerd.
Is het echt nodig? Als er voldoende vertrouwen is en geen sprake van directe externe druk, dan kunnen goede gesprekken soms meer opleveren dan een juridische overeenkomst. Maar in een wereld waar wantrouwen standaard lijkt, en ook omdat er vaak tijd en kosten gemoeid gaan met bijvoorbeeld een due diligence onderzoek, is de intentieovereenkomst soms toch een wenselijke tussenstap, een afspraak om de onderhandelingen tijdelijk exclusief te houden.
Mocht u twijfelen, dan raad ik aan een deskundige te raadplegen die u kan wijzen op de haken en ogen. Zo voorkomt u verrassingen achteraf.