Jennifer Bergkamp
Wijkverpleegkundige, adviseur en auteur
Kerst in de wijk: kleine gebaren, groot verschil
Kerst betekent voor verpleegkundige Jennifer Bergkamp dat ene moment waarop alles even stilstaat. Een tijd om te kijken naar wat echt telt.
Het is weer die tijd van het jaar waarin de lichtjes in de straten dansen en iedereen druk is met plannen, inkopen en lijstjes afstrepen. In de zorg lijkt dat niet anders: agenda’s puilen uit, de telefoon rinkelt onafgebroken, en tóch is er dat ene moment waarop alles even stilstaat. Kerst is voor mij zo’n moment. Een tijd om te kijken naar wat echt telt: mensen die om elkaar geven, niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan.
Kleine dingen
Ik fantaseer graag over hoe het zou zijn als volgend jaar de Buurt als Ecosysteem écht vaste grond onder de voeten krijgt. Stel je voor: elk wijkteam werkt samen zoals het bedoeld is. Niet gehinderd door formulieren of ingewikkelde regelgeving, maar met oog voor de kleine dingen die het verschil maken. Een glimlach aan het bed, een praatje over de krant van vanochtend, een collega die spontaan een koekje meebrengt voor het hele team. Dat soort kleine gebaren stapelen zich op tot groot geluk.
‘Dat willen we allemaal, toch? Een beetje licht in een soms donker systeem’
En ja, ik weet het, het is een droom. Maar dromen zijn gezond, zeker in de zorg. Omdat we weten dat iedere kleine stap telt. Elk telefoontje dat iemand geruststelt, elke minuut die je extra neemt voor een patiënt, elke hand die je even vasthoudt – het zijn de momenten die blijven hangen, de momenten die betekenis geven.
Een beetje licht
Dus laten we er met elkaar voor zorgen dat dit weer normaal wordt. Dat samenwerken vanzelfsprekend is, dat bureaucratie net iets minder hapt, en dat zorg en aandacht het ritme van de dag bepalen. Want laten we eerlijk zijn: dat willen we allemaal, toch? Een beetje licht in een soms donker systeem, een beetje warmte in een wereld die te vaak haastig en ingewikkeld is.
Terwijl de kerstboom fonkelt en de geur van dennen door de kamers trekt, wens ik iedereen in de wijkzorg een moment om te lachen, te verbinden en misschien even te dromen over hoe het zou kunnen zijn. En als dat lukt, dan hebben we volgend jaar rond deze tijd misschien wel de mooiste kerst van allemaal – gewoon, omdat we het met z’n allen een beetje beter hebben gemaakt.
Kleine gebaren, groot verschil. Dat is mijn kerstwens.