Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Kwetsbare oplossing
De inwoners van Warffum hebben een sympathiek initiatief op poten gezet. Het verzorgingshuis dat de gemeente nu nog kent, is verouderd en sluit eind dit jaar zijn deuren. Voor nieuwbouw is geen geld. Toch hoeven de mensen die er nu nog wonen niet noodgedwongen te verhuizen naar accommodaties in omliggende gemeenten. Waar nu nog het verzorgingshuis staat, komt straks een hofje met aangepaste woningen. Het gezondheidscentrum gaat de medische zorg leveren. En vrijwilligers uit het dorp doen de boodschappen en de was en zorgen dat de ouderen niet vereenzamen.
Het is een mooi plan, maar wel een met haken en ogen. Om te beginnen verliezen met de sluiting van het verzorgingshuis de medewerkers die daar nu nog werken hun baan. Het ligt niet voor de hand dat zij nu de arbeidsmarkt verlaten om als vrijwilligers verder te gaan. Degenen die een nieuwe baan in een andere sector vinden, gaan verloren voor de zorg, terwijl de zorg juist ervaren krachten nodig heeft. Ten tweede zijn er grenzen aan de inzetbaarheid van vrijwilligers.
En afgezien hiervan: Warffum vergrijst de komende jaren meer dan gemiddeld. De vrijwilligers waarop dit plan rust, zullen veelal zelf niet de jongste inwoners van deze gemeente zijn. Deze vrijwilligers van nu zijn straks zelf kwetsbare ouderen die afhankelijk zijn van vrijwilligerszorg. En waar komt die vandaan als het huidige verzorgingshuispersoneel ontslagen is en de jeugd voor het leven in de grote stad heeft gekozen? Dit traject heeft onomkeerbare gevolgen.
3 reacties
Initiatieven komen en gaan. Is het juist niet de kunst om de zorg voor elkaar vanuit betrokkenheid en toegevoegde waarde te organiseren? Hoeveel organisaties of afdelingen in de zorg houden we misschien wel in stand omdat ze nou eenmaal bestaan en omdat er mensen in dienst zijn?
De kunst is om een cultuur te creëren in gemeenschappen in dorpen en wijken waar vanuit deze betrokkenheid voor elkaar gezorgd wordt en dat duurt zolang deze betrokkenheid er is. En misschien is het wel zo dat een betrokken gemeenschap juist een broedplaats is voor jonge aanwas van nieuwe vrijwilligers. Goed voorbeeld doet immers volgen.
Mooi zou wel zijn dat deze betrokken mensen een beroep kunnen doen op vakkrachten daar waar zij er zelf als leek niet uit komen en overbelast dreigen te raken. Mooi zou zijn als zij zelf een supportpunt en een budget tot hun beschikking hebben om beroepskrachten uit de buurt in te zetten en dus ook te behouden voor deze sector. Als we daar als samenleving, zorgverzekeraars en (lokale) overheid ruimte voor bieden dan zie ik juist veel kansen in dit soort initiatieven vanuit de gemeenschap. Niet alleen omdat het goedkoper is, maar ook menswaardiger. Hoe, ik dat zie heb ik al eens eerder beschreven in een blog “van verpleegafdeling naar leefgemeenschap”
http://www.changinghealthcare.nl/broer-2/ en in mijn blog “wie participeert hier eigenlijk?” http://www.changinghealthcare.nl/wie-participeert-hier-eigenlijk/
Misschien ben ik te idealistisch, maar ik denk dat het kan, als we het lef en het vertrouwen hebben om het roer om te gooien.
Roos Sohier
8 maart 2013 / 14:02Wat een prachtige reactie Roos. En je hebt natuurlijk ook gelijk als je stelt dat we dergelijke ontwikkelingen een kans moeten geven. Je stelt echter dat het goed zou zijn als deze betrokken mensen een beroep konden doen op vakkrachten. Daar zit wel een probleem, want met het wegvallen van het verzorgingshuis vallen die ook weg. Het was sterker geweest als de verzorgingshuisorganisatie had ingespeeld op de ontwikkeling door zichzelf niet op te heffen, maar om te vormen tot een organisatie die de zorg aan huis kan bieden voor dezelfde doelgroep. Dan was hetzelfde doel bereikt – continuïteit van zorg voor kwetsbare ouderen – maar wel met behoud van de professionele zorgstructuur die de informele kan ondersteunen.
Frank van Wijck
8 maart 2013 / 14:48Dank je Frank. Het is waar, meer ondernemingszin vanuit het verzorgingshuis was wellicht beter geweest. Ik betwijfel wel of dat gelukt was vanuit de bestaande organisatie. Het lukt denk ik niet als je als organisatie de gemeenschap vraagt: wat kunnen jullie voor ons betekenen? Maar wel als je je als bestaande organisatie opnieuw durft uit te vinden en de vraag stelt aan de gemeenschap: wat kunnen wij voor jullie betekenen? Dat vraagt ondernemingszin, creativiteit, loslaten van de autonomie en een vorm van leiderschap waarin je de dorpsbewoners en de professionals die je in dienst hebt weet te verbinden en mee te krijgen.
Roos Sohier
8 maart 2013 / 15:46