Mag dat licht weer aan?

Gezondheidszorg en autorijden hebben veel met elkaar gemeen. Het zijn allebei uitvindingen  die het menselijk bestaan enorm hebben verrijkt. Allebei kosten ze dan ook veel geld: elk al gauw 10 procent – en soms nog meer – van wat mensen aan inkomen verdienen. Een deel van die hoge kosten heeft te maken met de wettelijke plicht, in alleen deze twee domeinen van het leven, om je (privé) te verzekeren. En o ja: zowel in de zorg als in het (auto)verkeer gaan regelmatig dingen mis, ook met dodelijke afloop.

Als je vroeger ’s avonds vanuit het zuiden kwam, terug naar huis over de A2, dan wist je één ding gelukkig zeker. Zo vanaf Nieuwegein was het afgelopen met die armoeiige duisternis, die je alleen in minder beschaafde landen nog na zonsondergang op de snelweg tegenkomt. Sindsdien kwamen hier nog meer trajecten bij die ’s avonds en ’s nachts gewoon verlicht zijn, een mooi voorbeeld van vooruitgang. Totdat ineens in Den Haag is besloten dat dit wel erg veel geld kost, en dat op sommige snelwegtrajacten die lichten eigenlijk best uit kunnen blijven. Ook op delen van de A2 tussen Utrecht en Amsterdam.

Over cijfers valt eindeloos te discussiëren. Is die 35 miljoen per jaar die dit aan bezuiniging moet opleveren, nou veel of weinig vergeleken met de gevolgen? En kloppen die getallen wel, die zeggen dat op sommige trajecten op sommige tijdstippen zo weinig auto’s rijden dat die lampen écht niet aan hoeven? (Nee, lazen we gisteren in de krant). En is het niet een beetje overdreven om ook de lichten uit te doen op een route, zoals die A2, waar sinds invoering van trajectcontrole zo veel meer bekeuringgeld kan worden geïnd?

Maar dit gaat helemaal niet om cijfers, maar in de eerste plaats om een principe. Vooruitgang op een zo wezenlijk front als dat van de (verkeers)veiligheid, daar blijf je verder gewoon van af. Op de weg. In het ziekenhuis. Overal.

Natuurlijk zit in elke veiligheidsmaatregel een budgettaire afweging besloten, die altijd zorgvuldig moet worden gemaakt. Maar als dit dan eenmaal gebeurd is, en er ook is geïnvesteerd in bijbehorende infrastructuur of apparatuur, dán moet je dat niet meer terugdraaien. Want wie dit wel doet, geeft hiermee aan burgers (of patiënten) een slecht, verwarrend signaal, met een zware negatieve symboolwaarde, dat slecht is voor ons algehele gevoel van vertrouwen in zorgzaam, zorgvuldig en standvastig bestuur.

Bij die snelwegverlichting komen hier nog een paar specifieke zaken bij. Die cijfers waarmee de overheid schermt, houden met een paar dingen geen rekening. Zoals: dat autorijden in het donker voor sommige groepen van mensen echt heel vervelend kan zijn, bijvoorbeeld als je oud(er) bent en moeilijk in het donker ziet. Dan zijn er die nu zo grillige áfwisselingen van verlicht en onverlicht, waarbij je steeds opnieuw weer een rare overgang hebt met desoriënterend potentieel. En verder gaat het hier behalve om pure veiligheid, ook om elementair comfort en gemak – om zo prettig, ontspannen mogelijk rijden. En ook dat vergt een goed verlichte (snel)weg.

Delen