Mayday, mayday

Het kabinet is van mening dat taken op het gebied van zorg aan langdurig zieken en ouderen het best door gemeenten kunnen worden georganiseerd, omdat zij dichtbij de burgers staan. Dit stelt forse eisen aan gemeenten, zegt minister Ronald Plasterk. Ze hebben daar bestuurlijke, ambtelijke en financiële slagkracht voor nodig en capaciteit en expertise om hun taken goed uit te voeren. Dus moeten gemeenten meer dan 100.000 inwoners hebben, want alleen dan hebben ze voldoende uitvoeringskracht om financiële risico’s te kunnen dragen en een partner te zijn voor maatschappelijke organisaties als zorginstellingen.

Plasterks ideeën moeten ertoe leiden dat we binnen vier jaar nog maar driehonderd gemeenten hebben. We kunnen de komende paar jaar dus veel gemeentefusies tegemoet zien. En wat doen partijen die in een fusieproces verkeren? Die richten de blik naar binnen, om tot een nieuwe interne machts- en taakverdeling te komen en verliezen daardoor grotendeels het contact met de buitenwereld.

Ondertussen moet binnen diezelfde vier jaar ook nog iets anders gebeuren: extramuralisatie van de ZZP’s 1, 2, 3 en 4 in de ouderenzorg. Volgens Berenschot betekent dit voor achthonderd van de huidige tweeduizend verpleeg- en verzorgingshuizen dat ze hun deuren moeten sluiten omdat ze geen verdienmodel meer hebben. Het gevolg zal zijn dat de gemeentehuizen de komende vier jaar overspoeld worden door ouderen die vragen stellen over extramurale huisvesting, zorg en persoonlijke begeleiding. En daar krijgen ze dus te maken met ambtenaren die vooral naar hun eigen navels zitten te staren. Waarom bekruipt mij nu toch het gevoel dat dit niet zo handig is?

Delen