Martijn Reinink
Mijn vader, held
Het is bijna half zeven als mijn vader wakker schrikt van een vreemd, schokkend snurkgeluid. Direct voelt hij: dit is foute boel. Gasping. Hij herkent het van de EHBO‑cursus die hij jaren geleden volgde via zijn werk. Als mijn moeder niet reageert, doet hij wat hij als waterfitter deed bij een hoofdleidingbreuk: handelen.
Hij stormt de trap af. Belt 112. Zet de voordeur open en doet het licht aan. Rent terug naar boven en begint met reanimeren. Nee, dat gaat niet op een matras. Hij trekt mijn moeder uit bed, sleept haar naar het midden van de slaapkamer en gaat door. Waar blijft de ambulance?
SEH‑verpleegkundige Laura van der Zwet vertelt in Arts en Auto waarom en hoe ze de samenwerking in de acute zorgketen wil verbeteren. Dan gaat het over de huisartsenpost, de ambulance, de SEH. Maar die keten begint toch eigenlijk eerder? Bij burgers die handelen, die weten hóe ze moeten handelen.
Een suikertaks stopt geen hartaanval die nú plaatsvindt
“Ik neem het van je over”, hoort mijn vader opeens achter zich. Het is een student Zorg & Technologie op Crocs – ze woont een paar straten verderop en was net wakker toen de HartslagNu‑melding binnenkwam. Een minuut later arriveert een kwaliteitsfunctionaris, mét AED. Hij stond ontbijt te maken. De derde burgerhulpverlener is een magazijnmedewerker, in joggingbroek en op slippers.
Het nieuwe kabinet zet in op preventie en ‘zorgzame buurten’. Kamerlid Wieke Paulusma zegt: “We moeten dáár investeren waar problemen beginnen.” Bij hartproblemen denk je dan al snel aan leefstijlinterventies. Maar een suikertaks stopt geen hartaanval die nú plaatsvindt. Waarom komen de woorden EHBO, AED en reanimatie in het regeerakkoord geen enkele keer voor? Laat de overheid ook daarin investeren. Verplicht EHBO‑onderwijs op scholen, kom met campagnes voor burgerhulpverlening, zorg voor betere AED‑dekking. Daarmee red je levens.
Mijn moeder brak bij de reanimatie twaalf ribben en liep een klaplong op. Ze lag een maand in het ziekenhuis, onderging een bypassoperatie en kreeg een ICD. Maar ze ís er nog, op haar 68e, zonder schade aan haar brein. Dankzij een student. Een kwaliteitsfunctionaris. Een magazijnmedewerker. En dankzij een gepensioneerd waterfitter. Mijn vader, held.
