Miscommunicatie

Frank van Wijck
Frank van Wijck is medisch journalist en houdt als freelancer op maandag, woensdag en vrijdag een weblog bij op de website van Arts en Auto. Lees alle artikelen van Frank van Wijck

KNMG-voorzitter Rutger Jan van der Gaag krijgt er op skipr.nl van langs van artsen die het oneens zijn met zijn standpunt dat berispingen en boetes van artsen niet meer via dagbladadvertenties bekendgemaakt moeten worden. Een onbegrijpelijk en laf standpunt, meent een arts. Een ander eist: Van der Gaag treedt af of ik zeg mijn KNMG-lidmaatschap op. En vier Groningse artsen zeggen: hij spreekt niet namens ons. De vraag is dus aan de orde in hoeverre het KNMG-bestuur nog voeling heeft met hoe het veld denkt over transparantie.

Een andere vraag is hoe terecht de onverzettelijke toon van deze artsen is. Van der Gaag heeft immers wel een punt als hij stelt dat de kale openbaarmaking van een berisping of boete een vertekend beeld kan geven. Door zijn zwijgplicht kan de arts geen weerwoord geven. Een fout maken is niet toegestaan, punt uit. Voor mijn gevoel gaat dit voorbij aan het feit dat een arts een mens is. Dat hij zich zorgen kan maken over zijn kind dat in het ziekenhuis ligt bijvoorbeeld. Of dat hij zich ongewild ergert aan de dwingende toon van de patiënt. En dat hij hierdoor in een moment van onvoldoende scherpte een fout maakt. Zelfs een fout die in het nadeel van de patiënt is.

Mijn gedachte is: een arts die hiervoor wordt bestraft met een berisping of een boete, maakt zo’n fout nooit meer. Die is erop gespitst beter te zijn dan ooit tevoren. Door zo’n arts zou ik mij graag laten helpen. Ik zou hem zeggen: “Ik zie dat u ooit berispt bent, u vertrouw ik wel.” Vanuit díe optiek vind ik openbaarmaking van het feit wel steekhoudend. En misschien had Van der Gaag ook langs deze lijn – wat genuanceerder en minder stellig – over het onderwerp moeten communiceren.

16 Reacties Reageer zelf

  1. Bar Bruijn, huisarts
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 12:27 | Permalink

    Ik vind dat Van der Gaag een punt heeft. De idee achter deze schandpaalconstructie is ongewild dat artsen een feilloos superwezen zijn, waarvan een onmenselijke hoeveelheid volmaaktheid kan worden geeist. De opmerking dat je het heel bont moet maken voor een dergelijke maatregel snijdt geen hout. Ik lees veel commentaar op Van der Gaag, maar niet van mensen die werkelijk lijden van openbaarmaking. Ik ben huisarts in een dorp en ik weet zeker, gezien tuchtrechtuitspraken van de laatste 5-6 jaar, dat het maken van vergissingen (want dat zijn het), of zelfs omstandigheden die een dergelijke maatregel uitlokken , niet beneden mij zijn! Of de procedure volgt en of de maatregel wordt opgelegd, is een kwestie van geluk en pech!

    Hierbij vertel ik u, dat het feit dat het mij niet is overkomen in de afgelopen 15 jaar een kwestie van GELUK is. Ik ben een heel gewetensvol arts, ik doe mijn alleruiterste best, maar ik ben menselijk! Niet volmaakt.

    De fiolen van de toorn worden uitgestort over van der Gaag, vaak op onterechte gronden, vaak uit geborneerdheid en, omdat ik geen hele namen zie kan ik dat niet controleren, m.i. uit gebrek aan ervaring of zelfs uitzicht op werk. “Maken ze ook nog eens plaats” is geen argument in dezen, neen, geeft eerder ammunitie aan de reactie van Van der Gaag.

    Over ‘binnenskamers houden’ gaat dit niet. Zittingen zijn openbaar, zoals strafrecht. En uitspraken worden in het BIG-register vermeld.

    Nogmaals, het idee dat ik, als dorpshuisarts, totaal geruineerd kan worden, door het maken van een volkomen eerlijke vergissing, is krankzinnig, want ik maak die vergissingen!

  2. Frank van Wijck Frank van Wijck
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 12:30 | Permalink

    Goede nuancering Bart. Je laat zien dat een dokter ook maar een mens is. En een mens is nu eenmaal in staat tot het maken van fouten. Dat moet ook mogen, zo lang hij er maar van leert.

  3. G K Mitrasing
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 13:11 | Permalink

    En hoe constateert men dat hij leert als hij door het effect van die schreeuwerige publicaties geen werk meer kan vinden?

  4. Frank van Wijck Frank van Wijck
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 13:17 | Permalink

    Hoe vaak gebeurt dat? En hoe vaak gebeurt het onterecht?

  5. G K Mitrasing
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 13:30 | Permalink

    Je kan de zaak wel trachten de zaak om te draaien met dit soort wedervragen. Iemand zal wel eens de eerste zijn en dan komt men met de kennis van nu excuses…

  6. Frank van Wijck Frank van Wijck
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 14:04 | Permalink

    Met andere woorden: dit is nog nooit gebeurd. Wie is hier nu schreeuwerig?

  7. E.Kriek
    Geplaatst op 15 maart 2013 om 20:31 | Permalink

    Wacht even. U zegt: “de arts is een mens, DUS is de schandpaal een goede ontwikkeling” ?
    Ik moet de eerste arts nog tegenkomen die blij is met het feit dat ( niet zelden een psychiatrisch gestoorde patiënt) hem/haar aan de schandpaal nagelt, met alle gevolgen van dien.
    “Ha pap” , zegt zoonlief aan het ontbijt, “ik zie dat je weer berispt bent, lees ik in de krant. Ik ben echt trots op je” .
    “Ja, jongen, dat ik die mevrouw met de juiste diagnose instuurde, op het juiste moment, dat is mooi. Maar het was een les voor mij: de volgende keer moet ik geen witte sokjes meer aantrekken bij een spoedgeval. Als mens heeft dit mij beter gemaakt, zoon” .
    “Pap. Je bent mijn held ! Mag ik nu de krant terug? ”
    Transparantie is een woord dat maar al te vaak misbruikt wordt. Transparantie moet een middel zijn, en geen doel.
    Het doel dient te zijn: betere en veiligere patientenzorg.
    Juist omdat artsen mensen zijn, zijn de volgende feiten mijns inziens van belang:
    – 1. defensieve geneeskunde is slechte, schadelijke en dure geneeskunde;
    – 2. de arts die geen risico loopt op klachten, is die arts die net afgestudeerd is.
    Hoe meer ervaring, en dus hoe meer deskundigheid, hoe meer blootstelling aan klachtrisico.
    De schandpaalhijgers zouden deze factoren ook moeten meewegen.
    Als transparantie doorslaat, is slechte en dure patientenzorg het gevolg.

  8. G K Mitrasing
    Geplaatst op 16 maart 2013 om 08:18 | Permalink

    De dimensie dat artsen ook nog ouders zijn met kinderen wordt ook helemaal niet overwogen. Maar ja: goede beschouwingen kan je niet in 300 woorden verwachten.

  9. E.Kriek
    Geplaatst op 16 maart 2013 om 20:46 | Permalink

    @Mitrasing: daarom gun ik van Wijck meer dan 300 woorden.
    Randvoorwaarden:
    – kennis nemen van http://medischcontact.artsennet.nl/nieuws-26/archief-6/tijdschriftartikel/06079/tuchtrechtspraak-in-opspraak.htm
    – kennis nemen van http://medischcontact.artsennet.nl/nieuws-26/archief-6/tijdschriftartikel/03446/tuchtrecht-wiens-norm.htm
    – kennis nemen van http://www.artsennet.nl/opinie/artsen-blogs/Michael-van-Balken/Blogbericht-Michael-van-Balken/129222/Pek-en-veren.htm

    En zoals Mr. van der Kolk-Heinsbroek fraai verwoordde: ´Al met al kan het uiteindelijk toch niet de bedoeling zijn dat een patiënt een onervaren beginnend specialist, zonder geregistreerde tuchtmaatregelen, verkiest boven een zeer ervaren specialist, die ooit in zijn dertig jarige carrière eenmaal een berisping heeft gekregen, omdat hij bij het behandelen van een moeilijke casus een fout heeft gemaakt.´
    De stelling: ““de arts is een mens, DUS is de schandpaal een goede ontwikkeling” wordt hier helaas onvoldoende onderbouwd.
    Defensieve geneeskunde: u bent niet ver weg in NL.

  10. E.Kriek
    Geplaatst op 16 maart 2013 om 21:05 | Permalink

    “Ha doc. Ik ben verkouden. heeft u wat voor mij?

    ” Natuurlijk henk. kleed je maar he-le-maal uit”.

    “Doc? Wat is er met u aan de hand? ”
    “Standaard procedure, Henk. Achter een verkoudheid kan een hoop ellende schuilen ” .
    ” En, doc? Heeft u nu wat voor mij? ”

    ” Hmmmmmmmmmmm, Henk. Ik vrees dat ik je moet doorsturen. Maar maak je geen zorgen: na een CT van je sinussen, en een MRI van je longen, kunnen we gewoon verder praten over je behandelplan” .

    “Maar doc, ik ben gewoon verkouden! ” .

    “Henk, je bent 40 plus. Je hebt gerookt. Je loopt gewoon een risico die ik niet op mij kan en wil nemen”.

    “Doc”
    “Nee stil Henk. CT sinussen, MRI longen, en over 3 weken ( tenzij de wachttijd langer is) zien we elkaar weer”.

    “Doc, ik heb de laatste tijd ook al een naar gevoel op mijn borst als ik hoest” .

    “Oei Henk. Je bent 40 plus, je rookt, en je hebt pijn op de borst. Ik verwijs je naar de cardioloog.”

    “Doc, kunt u dat niet zelf oplossen?

    ” Helaas, Henk. De laatste keer dat ik in de krant kwam was dat omdat ik bij een kind de ziekte van Batten had gemist. Die meldde zich ook met een verkoudheid”.

    “Doc! Ik sta er op dat u mij iets geeft voor mijn verkoudheid! ”

    ” Sorry Henk. Ik bel nu de politie, en ik verwijs je naar de psychiater. En als je niet meewerkt, werk je dus niet mee aan je behandelplan, en moeten wij dus onze behandelovereenkomst beeindigen” .

    “Ja maar doc; ik wil gewoon iets voor mijn verkoudheid…..”

  11. Frank van Wijck Frank van Wijck
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 09:58 | Permalink

    Wel goed lezen heren.
    @Glenn: Ik ga helemaal niet voorbij aan het feit dat een arts een gezinslid is en kinderen heeft (“Dat hij zich zorgen kan maken over zijn kind dat in het ziekenhuis ligt bijvoorbeeld”). Net zoals je in een lange wetenschappelijke verhandeling veel buiten beeld kunt laten, kun je in een blog van driehonderd woorden veel zeggen.
    @Edward: Ik ben het natuurlijk eens met Van der Kolk-Heinsbroek ik heb ook liever die zeer ervaren specialist die ooit in zijn dertigjarige carrière een berisping heeft gekregen dan het onbeschreven blad zonder een greintje ervaring. Die ervaren collega met de smet op zijn blazoen heb ik juist liever, zoals ik in de blog betoog. En dat is toch echt een wat genuanceerder stellingname dan “de arts is een mens, DUS is de schandpaal een goede ontwikkeling”. Als jij me woorden in de mond probeert te leggen, moet je dat zelf weten. Maar dan hoop ik dat de intelligente lezer wel doorheeft dat het jouw woorden zijn en niet de mijne.
    En het kletsverhaal dat je eronder schrijft over de verkouden patiënt is misschien een voorbeeld van hoe de huisartsenzorg in Almelo eruit ziet, maar schetst voor mij toch vooral het beeld van een huisarts die zijn eigen beroepsgroep voor gek zet.

  12. G Mitrasing
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 10:12 | Permalink

    Beste Frank,
    Zal de media er net zo prudent mee omgaan als jij vooronderstelt?
    Ik denk van niet en wat zijn de emotionele repercussies voor de kinderen van de zorgverlener wiens naam in de “blame and shame” pagina van kranten komt??

  13. Frank van Wijck Frank van Wijck
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 10:20 | Permalink

    Nee, de media zijn niet aardig voor mensen die menselijk zijn in hun beroepsuitoefening, daar heb je helaas gelijk in. Maar op de vraag hoe de kinderen omgaan met vermelding van de berisping van een van hun ouders kun je geen algemeen geldend antwoord geven. De opvoeding van de ouders en de intelligentie en het karakter van de kinderen spelen hierin een rol. En ook weer die omgeving die het bericht in de media leest.

  14. G Mitrasing
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 13:54 | Permalink

    Dat is een schijnargument; pesten op school wordt ondergerapporteerd en komt erg vaak voor.

  15. E.Kriek
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 19:48 | Permalink

    @ van Wijck: wie op de man speelt heeft een gebrek aan inhoudelijke argumenten.
    U doet zichzelf tekort.

  16. E.Kriek
    Geplaatst op 17 maart 2013 om 21:35 | Permalink

    http://www.radio6.nl/nieuwspagina/508/bekijk-de-zwarte-lijst.html

    Deze Zwarte lijst is trouwens pas ECHT interessant!