Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Niet doen
De zorgverzekeraars mogen niet op de stoel van de zorgaanbieders gaan zitten, horen we nogal eens. Maar als het aan GroenLinks-PvdA ligt, mag de minister van VWS wel op de stoel van de zorgverzekeraars gaan zitten.
Deze conclusie valt te trekken uit de schriftelijke vragen aan haar van Kamerleden Westerveld en Bushoff of zij zich ‘vanuit haar stelselverantwoordelijkheid gaat inzetten voor het terugbrengen van de restitutiepolis’ zodat patiënten zonder extra kosten gebruik kunnen blijven maken van de zorg door ongecontracteerde ggz-aanbieders.
‘De drie doen een voorstel in zes stappen om contracten tussen zorgverzekeraars en ggz-aanbieders te bevorderen’
Hoogleraren Marco Varkevisser en Erik Schut en emeritus hoogleraar Wynand van de Ven laten gelukkig geen tijd verloren gaan om haarfijn uit te leggen waarom de minister dit nu juist níet moet doen. En waarom ze ook niet mee moet gaan in het alternatieve voorstel van de twee Kamerleden om op de een of andere manier toch weer tot volledige vergoeding van ongecontracteerde zorg te komen, nu die weg door het verdwijnen van de laatste restitutiepolissen is afgesloten.
De contractering tussen zorgverzekeraars en zorgaanbieders vormt de basis van ons zorgstelsel, stellen Varkevisser, Schut en Van de Ven. Een hogere vergoeding voor ongecontracteerde zorg zou enorm schadelijke gevolgen hebben, voor het bedrag dat wij allemaal betalen voor onze zorgverzekering en daarmee ook voor een deel van de patiënten die gebruikmaken van die ongecontracteerde zorg. De drie doen een voorstel in zes stappen om contracten tussen zorgverzekeraars en ggz-aanbieders te bevorderen. Als de minister verstandig is, kijkt ze daar wél serieus naar.
2 reacties
Het is zoals bij een A-merk en het huismerk. Prijs beoogt de doorslag te geven maar de omzetverhouding tussen beide categorieën is wel degelijk gecalculeerd.
Het verschil met wel of niet gecontracteerde zorg is dat hier een markt van onbegrensde vraag wordt verondersteld, ongeacht de kwaliteit laat staan het duurzaam effect van het gebodene. Gezondheid is nu eenmaal onbestelbaar.
Zouden we er niet eens over kunnen nadenken om in onze sector tevreden leren zijn met aanvaardbare kwaliteit tegen de prijs van het huismerk? Dat scheelt vast een oneigenlijke rol voor de herverdeler van ons ingelegd premiegeld.
Financiering en zorg waren ooit van elkaar gescheiden, het enige dure in dit concept was het woord “honorarium”. De ontkoppeling van zorg en financiering die we tegenwoordig zien laat zich het best goedkoop uitdrukken als “mantelzorg” en dat is beslist een uitwas als we het ooit over een aanvaardbare kwaliteit willen hebben.
Pieter Wijnheijmer
4 december 2024 / 14:18Beslist een interessante gedachte, en een die we inmiddels ook wel vaker horen. Laatst hoorde ik een bestuurder zeggen dat zorg bieden van een zeven in plaats van een tien tijd kan schelen, zodat met dezelfde hoeveelheid professionals meer zorg kan worden geboden. Ook een zeven is een ruime voldoende.
Frank van Wijck
4 december 2024 / 14:29