Nieuwe generatie

Gerlach Cerfontaine
Gerlach Cerfontaine is voorzitter van Vereniging VvAA Lees alle artikelen van Gerlach Cerfontaine

De start van een nieuw academisch jaar is altijd bijzonder. Op hbo’s en universiteiten meldt zich een groot aantal nieuwe studenten, dat zich trappelend van ongeduld voorbereidt op een heel nieuwe fase in het leven. Onder hen veel aankomend zorgprofessionals, want ook dit jaar weer meldden zich vele fysiotherapeuten -, logopedisten -, verloskundigen -, tandartsen -, dierenartsen -, apothekers -, dokters -, diëtisten en andere zorgprofessionals in spe. Zo veel dat opnieuw studenten afgewezen moesten worden. Een bewijs van het feit dat de interesse voor het uitoefenen van een beroep in de sector, ondanks negatieve beeldvorming aan de hand van breed uitgemeten excessen in de media, onverminderd groot is.

Ik heb bijzondere verwachtingen van deze generatie. Ik ben ervan overtuigd dat zij, mede door hun kennis van en toegang tot de ‘nieuwe’ digitale wereld, een grote bijdrage leveren aan innovatie in de zorg. Innovatie die niet alleen noodzakelijk is als het om kwaliteit van zorg gaat, maar ook en vooral als het gaat om de betaalbaarheid ervan. Het is geen geheim dat ik mogelijkheden om kosten te beheersen (en tegelijkertijd kwaliteit te verhogen) vooral zie in verregaande samenwerking. En waar is het beter samenwerken dan in een wereld die geen kilometers meer kent?

Werkloosheid is kapitaalvernietiging en verspilling van talenten

Toch maak ik me ook zorgen over de nieuwe generaties studenten. Er (b)lijkt momenteel sprake van dreigende overschotten binnen verschillende beroepsgroepen. Nadat er jarenlang te weinig verpleegkundigen waren, zijn er onder invloed van de crisis nu te veel. Voor jonge medisch specialisten uit een aantal specialismen geldt (om andere redenen) al langer de dreiging van werkloosheid. Geen perspectief en baan voor jonge zorgprofessionals is verspilling van talenten en kapitaalvernietiging. Deze situatie leidt ook tot onzekerheid over de keuzes die men moet maken. We moeten uitgaande van nieuwe prognoses van de gedifferentieerde groei van de zorg, participatie van vrouwen en technologische ontwikkelingen opnieuw de toekomstige behoefte aan beroepskrachten in de zorg aan de orde stellen. Geen gemakkelijke opgave.