Nieuwe serie ‘Eigen weg’: dierenarts Boukje Hooijer-Nouwens over hoe ze haar roeping vond

In de serie Eigen weg vertellen zorgprofessionals over de afslagen op hun levenspad. Deze keer: hoe dierenarts Boukje Hooijer-Nouwens (51), directeur van Companion Healthcare, op haar 29ste haar roeping vond.

Beeld De Beeldredaktie/Christaan Krouwels

Bepalend in mijn jeugd was…

“… het internationale werk van mijn vader. Eerst woonde ik met mijn ouders en broertje in Engeland en Duitsland, later in Saoedi-Arabië. Het maakte me zelfstandig en wereldwijs — op mijn 8e sprak ik drie talen — maar zorgde er ook voor dat ik geen roots kon vormen. Op mijn 12e belandde ik op een internaat in Baarn. Daar leerde ik dat weggaan veel makkelijker is dan thuiskomen. Op een expatschool zit je als kind allemaal in hetzelfde schuitje en maak je snel contact. Terug in Nederland kwam ik er moeilijk tussen.”

Als tiener droomde ik van…

“… een carrière in de hospitality. Ik vind het fijn om fysiek bezig te zijn en het mensen naar de zin te maken, dus koos ik voor de hogere hotelschool. Maar waar mijn medestudenten fantaseerden over een tropisch buitenland, kreeg ik steeds meer behoefte aan een vaste basis. Om dezelfde reden zag ik mezelf toch niet mijn hele leven in een hotel werken — te veel vluchtige contacten. Na een aanvullende studie aan Nyenrode werkte ik 5 jaar als consultant. De wereld lag aan mijn voeten, maar echt gelukkig werd ik er niet van.”

Ik besloot het roer om te gooien toen…

“… ik merkte dat medewerkers van mijn klanten in de financiële sector steeds op de klok keken wanneer ze naar huis mochten. Ik miste vuur, inspiratie, hartstocht. Hier hoor ik niet, realiseerde ik me. Maar waar dan wel? Even overwoog ik een carrièreswitch naar de politie — forensisch onderzoek leek me heel boeiend. En toen kwam mijn vriend thuis met twee piepjonge kittens, gevonden op de boerderij waar hij is opgegroeid. Hiér ligt mijn passie, voelde ik, toen ik ze in mijn armen hield.

Als peuter van drie had ik een doos met wormen en pissebedden onder mijn bed, die ik dagelijks verzorgde. Honden, katten, kippen: mijn hele jeugd was ik altijd met dieren in de weer. Maar dierenarts worden? Dat kwam niet in me op. Volgens mijn leraren op de middelbare school had ik namelijk totaal geen talent voor exacte vakken. Dus dacht ik dat vrijwillige inspecteur bij de Dierenbescherming, werk dat ik met liefde naast mijn baan deed, het hoogst haalbare was. Maar daar, met de kittens op de bank, besloot ik: ik ga het gewoon proberen.”

De spannendste stap was…

“… om mijn goed betaalde baan als consultant op te zeggen. Nadat ik in de avonduren mijn vwo schei- en natuurkunde had gehaald – ja, dat bleek ik dus toch te kunnen – besloot ik me in te schrijven voor diergeneeskunde. Nog voor ik wist of ik was ingeloot, bood mijn baas me een internationale promotie aan, op mijn 29ste een gouden kans. Als antwoord diende ik spontaan mijn ontslag in.”

Ik liep tegen een obstakel op toen…

“… ik tijdens de studie diergeneeskunde twee kinderen kreeg. Omdat mijn man voor zijn werk veel reist, bleek het ingewikkeld de opvang rond te krijgen. Maar vanuit de opleiding was er geen respijt: ik moest vijf dagen per week aanwezig zijn. Oók toen er na mijn eerste bevalling complicaties optraden. Mede dankzij mijn lieve ouders én een dag in de week spijbelen lukte het me toch om alle ballen in de lucht te houden. Mijn lieve medestudenten waren mijn redding. Zij filmden alle colleges op hun telefoon, zodat ik die thuis kon terugkijken.”

Wat ik heb onderschat is…

“… hoe lastig het was om na mijn studie in 2012 een vaste baan te vinden. In die crisistijd bleek waarnemen de enige optie. Achteraf heb ik daar veel van geleerd. Na 5 jaar kon ik alsnog partner worden in een praktijk. Omdat mijn maat ernstig ziek werd, moesten we die helaas al snel verkopen. Aan Evidensia, waar ik nog 5 jaar in dienst ben gebleven.

Ik vind dat er te negatief over commerciële ketens wordt gesproken. Partijen als Evidensia hebben er bijvoorbeeld voor gezorgd dat er meer in innovatie en bijscholing wordt geïnvesteerd, en paraveterinairs een broodnodige salarisverhoging hebben gekregen. Maar uiteindelijk bleken de corporate cultuur en het gebrek aan maatwerk toch niet bij mij te passen. Toen ik na een reorganisatie moest kiezen of ik óf als manager óf als eerstelijnsdierenarts door wilde, wist ik dat het tijd was om iets anders te gaan doen.”

Het leukste aan mijn huidige baan vind ik…

“… dat ik al mijn passies kan combineren. Sinds ruim een jaar werk ik als directeur bij Companion Healthcare, een organisatie die jonge dierenartsen helpt praktijken over te nemen en ze begeleidt in het traject daarna. Drie dagen per week ben ik op kantoor, de andere twee praktiseer ik. Het feit dat ik met mijn voeten in de klei sta, maakt me denk ik een betere manager en coach. En ondertussen mag ik nog steeds wekelijks met dieren bezig zijn. Dat is toch waar ik het eindelijk voor doe.”

  • 1993 – 1997 hotelschool The Hague
  • 1997 – 1998 Nyenrode Business
  • 1999 – 2001 consultant, Horwarth HTL
  • 2001 – 2004 financial consultant, Accenture
  • 2004 – 2012 diergeneeskunde, Universiteit Utrecht
  • 2012 – 2014 waarnemend dierenarts
  • 2014 – 2016 dierenarts, praktijk Krommerijnstreek
  • 2016 – 2017 waarnemend dierenarts
  • 2017 – 2024 dierenarts en mede-eigenaar, dierenkliniek Leidsche Rijn
  • 2024 – heden dierenarts en directeur Companion Healthcare

Delen