Mariska Koster
Omzien
Mariska Koster staat nog steeds achter haar keuze voor een borstsparende behandeling bij borstkanker. Maar waar iedereen in haar omgeving opgelucht was dat het allemaal zo voorspoedig voorbij is gegaan, is haar vertrouwen in haar lichaam geschaad en voelt ze zich bezorgd ‘op een manier die voor mij ongekend is’.
Het is nu meer dan drie jaar geleden dat ik een afwijking in mijn borst ontdekte en borstkanker werd vastgesteld.
Mijn behandeling bestond – na enig duwen en trekken – uit een borstsparende operatie, gevolgd door hormonale therapie en 6 infusen met Zoledroninezuur. Deze laatsten zijn adjuvante behandelingen, dus bedoeld om de kans dat de ziekte terugkomt te verkleinen, terwijl er geen tekenen van ziekte meer zijn. Ik heb geen bestraling willen ondergaan, omdat bestraling in mijn geval geen effect heeft op overleving, en alleen een al zeer kleine kans op lokale terugkeer van de ziekte nog verder verkleint.
Enkele weken geleden had ik opnieuw een controle met mammografie. Alles zag er goed uit, en na afloop zat ik nog even koffie te drinken met mijn nuchterste vriendin, die altijd meegaat naar het ziekenhuis.
“Ik ben zo trots op je!” zei ze. “Ik vind het zo goed dat je je eigen keuze hebt gemaakt, en daaraan hebt vastgehouden! Hoe kijk je daar nu op terug?”
Ik vond haar prijzende woorden natuurlijk fijn. Als ik terugkijk, sta ik nog steeds achter het besluit mij niet te laten bestralen. Maar toch.
Diagnose en behandeling hebben sporen nagelaten, waarvan ik geen idee had dat ze zouden kunnen optreden. Niet lichamelijk: de littekens zijn verbleekt, eigenlijk zie je niets meer van de ingreep. En iedereen in mijn omgeving is opgelucht dat het allemaal zo voorspoedig voorbij is gegaan.
‘Als ik terugkijk, sta ik nog steeds achter het besluit mij niet te laten bestralen. Maar toch’
Ik heb dat gevoel helemaal niet. Het vertrouwen in mijn lichaam is geschaad, ik voel me niet meer gezond, en ik ben bezorgd op een manier die voor mij ongekend is. De goede uitslag van die dag betekende voor mij geen geruststelling. Eerder dat het moment waarop ik ergens in de toekomst toch aan deze ziekte zal doodgaan dichterbij is gekomen.
Overdag is deze bezorgdheid naar de achtergrond gedrongen. Maar ’s nachts heb ik er af en toe last van. Vooral in de weken voor een controle merk ik dat, want dan ga ik dromen. Ik droom dat ik aan het bakkeleien ben met de radioloog, die een afwijking heeft gezien op een plek die volgens mij helemaal niet in beeld is gebracht.
Of ik heb een meningsverschil met de oncoloog over chemotherapie of bepaalde gerichte therapie. Die dromen zijn zo levensecht, dat ik na het ontwaken zeker een half uur bezig ben mezelf in te prenten dat het maar een droom was. En ik moet oppassen dat ik in de spreekkamer met de specialist niet refereer aan het gesprek dat ik in mijn droom met hem gevoerd heb.
Ik ben niet de enige die daar last van heeft. Het Helen Dowling Instituut biedt cursussen aan om minder angst te ervaren na kanker. En de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenverenigingen heeft vastgesteld dat 85 procent van de mensen die langer dan tien jaar geleden de diagnose kanker kreeg, nu nog last heeft van een of meerdere lichamelijke en/of psychische klachten als gevolg van hun ziekte of behandeling.
’85 procent van de mensen die langer dan tien jaar geleden de diagnose kanker kreeg, heeft nu nog last van een of meerdere klachten’
Voor mij zijn het de controles die angst oproepen. Zonder controles zou ik denk ik minder last hebben, want dan kan ik het gevoel beter weghouden.
“Je kop in het zand steken, ja, dat is ook een manier.” zei mijn vriendin. “Maar wat akelig dat je dat zo voelt. Zou je, als je dit allemaal geweten had, nou dezelfde keus hebben gemaakt?”
Nee. Dan zou ik gevraagd hebben om een amputatie met directe reconstructie. Maar ik wist dit niet, ik kon het ook niet weten, en ik kies er niet voor om alsnog om die ingreep te vragen. Daarvoor is de angst niet groot genoeg.
Misschien is het beter niet om te zien, maar vooruit te kijken. Nog twee controles, daarna niet meer. Dat kan ik wel aan.
1 reactie
Je hebt gelijk wat betreft de controles: steeds weer een angstmoment. En de onzekerheid blijft.
voormalig huisarts/ overlevende(?) van oesophagusca
Martin Op den Kamp
25 april 2025 / 22:04