Oranje-herinnering: ‘Pieper kwijt’
De zorg draait altijd door. Ook tijdens een EK of WK Voetbal. Met het WK voor de deur vroeg de redactie lezers naar onvergetelijke momenten waarop werk en Oranje samenkwamen.

Tijdens het WK in 1998 in Frankrijk werkte ik als anios in het toenmalige Diaconessenhuis in Leiden, een relatief klein ziekenhuis, waar iedereen elkaar kende. Het voelde als één grote familie. In de halve finale speelde Oranje tegen Brazilië en ik had dienst. Dat betekende dat ik voorwacht was voor alle specialisten: je was de enige arts in huis.
Die avond stond op alle afdelingen de tv aan. Terwijl ik van de ene naar de andere afdeling liep, ving ik telkens flarden van de wedstrijd op. Gelukkig was het niet al te druk. Maar toen Oranje in de tweede helft 1-0 achter kwam door een doelpunt van Ronaldo, moest ik een patiënt zien op de ‘SCU’, de Special Care Unit, waar vooral cardiologische spoedgevallen werden opgenomen.
Terwijl ik de papieren status invulde (de ICT moest nog komen) keek ik met een schuin oog naar de televisie, net als de verpleegkundigen. De spanning was om te snijden. Oranje speelde beter, maar moest wel haast maken. De 87e minuut was al aangebroken.
De dienstpieper bleef stil. Té stil
En toen gebeurde het. Ronald de Boer leverde vanaf rechts een pass op maat af en aan de sprong van Patrick Kluivert zag je al: die gaat erin. En zo geschiedde. Wat een goal! De gelijkmaker vlak voor tijd! Ik sprong op en juichte met de verpleegkundigen.
Tijdens de verlenging ging het werk door. Ik had nog een lijstje met afdelingen die ik langs moest om vragen te beantwoorden. Als het meezat, kon ik de penalty’s nog halen. Zoals altijd duurde het langer dan gehoopt, maar de dienstpieper bleef stil. Té stil. In een reflex keek ik naar mijn borstzak. Hij zat er niet in!
In een flits realiseerde ik me dat hij tijdens het juichen op de SCU uit mijn jas moest zijn gevallen. Ik rende terug. En daar kreeg ik het nieuws te horen: Oranje had er weer een penalty-trauma bij.
Huub van Haasteren (56), huisarts




