Oranjekoorts

De langverwachte voetbalzomer komt eraan, maar ik ben bang dat die niet lang gaat duren. Tenminste, niet voor het Nederlands elftal, want als ik de kenners mag geloven, gaat het hem niet worden deze keer. De laatste keer dat het hem wél werd – maar dan ook helemaal – was toen ik net klaar was met mijn eerste studie (verpleegkunde) en jullie nog maar net (of misschien zelfs net niet) geboren waren. En dan doel ik uiteraard op het EK van 1988, een eeuwigheid geleden.

Ik had niks met voetballen, maar raakte desalniettemin door de Oranjekoorts bevangen. Net als zo’n beetje iedereen. Zelfs de meest depressieve patiënt op de gesloten afdeling waar ik werkte, kon enig enthousiasme opbrengen toen Van Basten (destijds een fenomeen) tijdens mijn avonddienst een belangrijk doelpunt maakte. Weerstand in de vorm van een ernstige depressie bleek niet afdoende tegen het Oranjevirus. Al was onze patiënt het virus helaas zo weer kwijt. Dat dan weer wel.

Laat ons zien hij jij en je medestudenten het WK beleven

Een tweede studie (journalistiek) en veel mislukte toernooien later, staat er nu weer een WK voor de deur. Het land zal (voor kortere of langere tijd) opnieuw oranje kleuren. Van ziekenhuis tot universiteit en van Bavariajurk tot studentenhuis. Laat ons zien hoe jij en je medestudenten het WK beleven en stuur de redactie je favoriete selfie. Dan zie je jezelf en je vrienden na de zomer wellicht terug in Arts en Auto Student. Tegen de tijd dus dat we allemaal alweer genezen zijn.

Enjoy!

 

Delen