Schaamrood

Cultureel antropoloog Ibrahim Yerden vraagt in een interview met Folia Web aandacht voor de specifieke wensen van Turkse en Marokkaanse ouderen in de Nederlandse ouderenzorg. Het is vaak lastig om die zorg conform hun ideaalbeelden te krijgen in Nederland, stelt hij. Ze hebben problemen met communicatie, met het Nederlandse eten en met gebrek aan bereidheid bij verzorgenden en verpleegkundigen om dingen te doen die in hun eigen gemeenschap gangbaar zijn, zoals het scheren van het oksel- en schaamhaar.

Twee reacties op het bericht, beide op www.nursing.nl, vind ik ronduit beschamend. De eerste, van iemand die zich Tante Bep noemt, luidt: “Laat die ouderen lekker teruggaan naar het land van herkomst, zodat ze daar op hun wenken bediend kunnen worden.” En in de tweede, van ene Henk, staat: “Wij verpleegkundigen hebben echt wel in de gaten waar de wensen van de Turkse medenederlander liggen. Zo ook van de Marokkaanse. (…) Zeg nou zelf, daar is toch geen beginnen aan.”

Toen In Nederland de eerste aanbieders van thuiszorg en de eerste verzorgingshuizen ontstonden die zich specifiek richtten op bepaalde allochtone bevolkingsgroepen in Nederland, ontstond discussie over de vraag of dit vanuit het oogpunt van integratie in de Nederlandse samenleving wel wenselijk was. Maar als ik zulke reacties lees, vraag ik mij af of je als oudere allochtoon die integratie wel moet wensen. Dit zijn geen reacties op de sites van populistische kranten als De Telegraaf of Algemeen Dagblad, maar de website van een serieus vakblad voor professionals. En als daar professionals tussen zitten die er zulke opvattingen op na houden over zorg aan allochtone ouderen, wat voor zorg leveren zij dan zelf aan die mensen en hoe gaan zij met hen om?

Delen