Sombermans

Ruim 85 procent van de Nederlanders maakt zich zorgen over de bezuinigingen in de zorg en over dreigende personeelstekorten. Bijna driekwart voelt zich door de overheid aan zijn lot overgelaten als het om de zorg gaat. De bezuinigingen in de zorg gaan ten koste van de persoonlijke aandacht voor mensen en die persoonlijke aandacht hangt nauw samen met de kwaliteit. Artsen besteden te weinig tijd aan persoonlijke aandacht. De zorg wordt duurder en er zal in de toekomst alleen maar minder zorg zijn.

Ben ik erg onbeleefd als ik dit afdoe als typische ‘vroeger was alles beter’-praat? Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat aan dit gesomber een forse dosis gebrek aan zelfreflectie en acceptatie ten grondslag ligt. Terwijl het zorglandschap om ons heen met grote snelheid verandert, verkeert blijkbaar 85 procent nog in de ontkenningsfase, op basis van de gedachte dat alles zal blijven zoals het decennialang geweest is. Dat gebeurt niet. Toch hoeven bezuinigingen in de zorg geen probleem te zijn, als we bereid zijn een meer realistisch standpunt in te nemen over wat we van die zorg mogen verwachten. Van personeelstekorten hoeft geen sprake te zijn als we zelf wat vaker bereid zijn de handen uit de mouwen te steken voor onze naasten. Met andere woorden: als we zelf wat meer van die persoonlijke aandacht aan anderen geven waarvan we klagen dat de dokters ons die onthouden.

De ontwikkelingen in de zorg dagen ons uit om uit onze comfort zone te komen en blijkbaar valt ons dat zwaar. Vanaf een bepaalde leeftijd tenminste. Want jongeren maken zich minder zorgen over de bezuinigingen in de zorg en zijn ook positiever over hoe die zorg straks geregeld zal zijn. Die flexibiliteit van geest heeft blijkbaar niet iedereen.

Delen