Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Spugen
Edith Schippers zegt natuurlijk helemaal niets nieuws als ze zegt dat ze geen ziekenhuizen zal redden die failliet gaan. Ze praat gewoon haar voorganger Ab Klink na, die al zei: “Systeemziekenhuizen bestaan niet meer.” In NRC Handelsblad zei Schippers afgelopen zaterdag: “Als de overheid alles zou regelen in de zorg, zoals vroeger, dan betekent dat het einde van de innovatie en toename van kosten.” Gelijk heeft ze. We hebben daar de zorgverzekeraars voor. Die zijn verantwoordelijk voor het bieden van continuïteit van zorg voor hun verzekerden. Nu is dat in Nederland natuurlijk niet zo moeilijk als het om ziekenhuiszorg gaat. Schippers is veel te bescheiden over haar eigen spuugkracht als ze stelt dat ze met rondspugen in de Randstad slechts vijf ziekenhuizen raakt. Dat zijn er veel meer. En de continuïteit van zorg komt echt niet in het geding als er hier en daar eentje dicht gaat.
Veel relevanter vind ik in het NRC-interview de opmerking die Schippers maakt over de naturapolis. Ze vindt het idioot dat de zorgverzekeraar bij deze polis tóch 70 of 80 procent van de rekening moet vergoeden van een zorgaanbieder waarmee hij niet wil contracteren. Dat móet veranderen, vindt ze, waarmee ze impliciet ook even spuugt naar de rechter die onlangs besloot dat zorgverzekeraar CZ toch 75 procent van de rekening moet vergoeden van een verslavingskliniek waarmee het geen contract wilde. Gelukkig gaat CZ tegen deze uitspraak in hoger beroep.
1 reactie
CZ gaat premie gelden verspillen met deze rechtsgang. Net zoals Achmea premie gelden verspilt met haar procedures tegen DienstApotheken die kostendekkende tarieven berekenen en die Achmea wil verhalen op de ‘bron’ apotheken die ieder een verschillend tarief krijgen van diezelfde Achmea.
Verzekeraars moeten bij de Wetgever zijn om ook hier hun zin te krijgen; geen hinderpalen meer voor zorginkoop voor de laagste prijs. Over kwaliteit is immers niets bekend. Zegt notabene ZN zelf. Zie ZN site voor weblog ZN communicatie medewerker.
W vd Ven en E Schut hebben al eerder over selectieve zorginkoop en de juridische procedures gepubliceerd; een mening noemden zij hun inbreng. Selectief publiceren heet dat. Je moet je broodheer niet tegen het hoofd stoten. Het is de heren bekend.
http://www.economie.nl/artikel/mening-vergoeding-van-niet-gecontracteerde-zorg
Vergoeding van niet gecontracteerde zorg
Het kabinet juicht selectief contracteren door zorgverzekeraars sterk toe. Maar tegelijkertijd moeten zorgverzekeraars
Niet gecontracteerde zorg vrijwel volledig vergoeden. Dit maakt selectief contracteren zinloos. Het is hoog tijd dat het
kabinet helderheid biedt.
Selectief contracteren stelt zorgverzekeraars in staat scherp te onderhandelen met de zorgaanbieders over de kwaliteit en prijs
van zorg. In toenemende mate sluiten zorgverzekeraars geen contract met ziekenhuizen die niet aan hun kwaliteitseisen voldoen. Zo wil zorgverzekeraar Menzis vanaf volgend jaar op basis van kwaliteitscriteria selectief heup, hernia en amandeloperaties inkopen, wat kan betekenen dat Menzis een derde van de ziekenhuizen hiervoor niet meer contracteert. Zorgverzekeraar CZ heeft dit jaar de criteria voor borstkankerzorg verscherpt en zal hiervoor geen contract sluiten met ziekenhuizen die geen volledig borstkanker team hebben.
Minister Schippers van Volksgezondheid juicht dit selectief contracteren op basis van kwaliteitscriteria sterk toe.
Bij de keuze van zorgpolis moet de consument dus niet alleen letten op de premie, maar ook op de lijst van gecontracteerde
zorgaanbieders en op de vergoeding van niet gecontracteerde zorg.
Van belang is de minimumvergoeding die zorgverzekeraars in geval van selectief contracteren moeten geven voor niet
Gecontracteerde zorg. Als deze hoog ligt hoeven ziekenhuizen zich niet te laten contracteren door zorgverzekeraars zodat selectieve zorginkoop niet leidt tot doelmatigheidsverbetering bij zorgaanbieders. Over de minimumvergoeding voor niet gecontracteerde zorg bestaat echter grote onduidelijkheid.
De Zorgverzekeringswet bepaalt dat de verzekerde recht heeft op een door de verzekeraar te bepalen vergoeding voor niet
gecontracteerde zorg, maar stelt hier geen nadere eisen aan. De onduidelijkheid komt voort uit de Memorie van Toelichting bij de
Zorgverzekeringswet. Hierin wordt gesteld dat uit het arrest van het Europees Hof in de zaak Müller Fauré volgt dat de hoogte van de
vergoeding geen feitelijke hinderpaal mag vormen voor het inroepen van zorg bij een niet gecontracteerde zorgaanbieder (Tweede Kamer,
2004). Omdat voor een bijstandsvader met vier kinderen zelfs een geringe bijbetaling al een hinderpaal vormt, zou niet
Gecontracteerde zorg dus vrijwel volledig vergoed moeten worden. In dat geval zouden zorgverzekeraars in de onderhandelingen met zorgaanbieders met lege handen staan. Een zorgaanbieder heeft immers geen reden om in te gaan op een contractvoorstel als zonder contract de gevraagde prijs vrijwel volledig vergoed moet worden.
In de evaluatie van de Zorgverzekeringswet is geconcludeerd dat het aannemelijk is dat het arrest Müller Fauré niet van toepassing is op de zorgverzekeraars en dat zorgverzekeraars Europeesrechtelijk bezien dus vrij zijn elke vergoeding voor niet
gecontracteerde zorg te geven (ZonMw, 2009). Hiermee is een juridische onderbouwing gegeven van het standpunt dat de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) in 2007 innam. De NZa stelde toen dat zij bij de beoordeling van modelpolissen de stelregel hanteert dat elke vergoeding acceptabel is, mits voor de verzekerden transparant is welke vergoeding de verzekeraar hanteert als de verzekerde naar een niet
gecontrac teerde zorgaanbieder gaat (NZa, 2007). In de formele reactie op de ZonMw evaluatie hield het toenmalige kabinet zonder nadere argumentatie vast aan de toepasselijkheid van het arrest Müller Fauré (Tweede Kamer, 2009).
Tevens verwierp het kabinet hiermee impliciet het standpunt dat de NZa hierover in 2007 innam.
In mei 2011 heeft de NZa zonder motivatie haar standpunt uit 2007 drastisch gewijzigd en in een beleidsregel als norm geformuleerd dat de vergoeding van niet gecontracteerde zorg geen belemmering mag vormen voor het inroepen van niet gecontracteerde zorg (NZa, 2011a).
Dit impliceert dat de vergoeding vrijwel volledig moet zijn en selectief contracteren zinloos is. Gegeven deze beleidsregel is het al dan niet toepasselijk zijn van het arrest Müller Fauré niet meer van belang. De verwarring is compleet als de NZa in oktober 2011 in haar lustrumpublicatie stelt dat het de verzekeraar vrij staat de vergoeding van niet gecontracteerde zorg te bepalen, zonder daarbij de beperking te vermelden dat volgens de NZa beleidsregel de vergoeding geen belemmering mag vormen voor het inroepen van niet gecontracteerde zorg (NZa, 2011b).
Bij selectief contracteren vergoeden zorgverzekeraars thans veelal vijfenzeventig tot tachtig procent van de kosten van niet
Gecontracteerde zorg (NZa, 2011c). Hoewel de onvolledige vergoeding hoogstwaarschijnlijk in strijd is met de NZa beleidsregel (NZa,
2011a), treedt de NZa hier niet tegen op. Het zal niet lang duren voordat een verzekerde naar de rechter stapt omdat twintig tot
vijfentwintig procent bijbetaling bij een kostbare medische behandeling een hinderpaal vormt voor het inroepen van zorg bij een
niet gecontracteerde zorgaanbieder. Het lijkt waarschijnlijk dat de rechter dan meer juridische waarde zal hechten aan de NZa
beleidsregel dan aan de NZa lustrumpublicatie.
We hebben nu de curieuze situatie dat enerzijds het kabinet zeer enthousiast is over selectief contracteren door zorgverzekeraars
en anderzijds het meest recente officiële kabinetsstandpunt over niet gecontracteerde zorg (Tweede Kamer, 2009) impliceert dat
niet gecontracteerde zorg vrijwel volledig vergoed moet worden.
Het is hoog tijd dat het kabinet een consistent standpunt inneemt over selectief contracteren en de NZa een aanwijzing geeft om de
NZa beleidsregel (NZa, 2011a) die selectief contracteren zinloos maakt zodanig te herzien dat selectief contracteren een krachtig
instrument tot zorginkoop wordt.
Wynand van de ven
Hoogleraar aan de Erasmus Universiteit Rotterdam
erik Schut
Hoogleraar aan de Erasmus Universiteit Rotterdam
En dan is er nog de Cie Baarsma. Die weet pas echt van wanten. Zelf even zoeken.
anh jansen
3 april 2013 / 00:45