Robert van de Graaf
Verslavingsarts
Strak en hol
Het gezicht wordt met de Ozempic-spuit lichter en tegelijkertijd leger, schrijft verslavingsarts Robert van de Graaf.
Het gelaat sprak ooit boekdelen. Je hoefde niets te zeggen – het gezicht deed het al.
Een wenkbrauw die zich licht verhief, een blik die even bleef hangen, een frons die niet meteen verdween: geen onvolkomenheden, maar tekens. Sporen van leven, van twijfel, van richting.
Een open gezicht nodigde uit, een getekend gelaat liet zien waar iemand geweest was. Je kon iemand recht in het gezicht kijken en iets zien dat verder ging dan vorm alleen.
Strakker
Toen leerden we het gezicht beheersen. Met de Botox-spuit ontstond de mogelijkheid om met een strakker gezicht door het leven te gaan.
De frons week, de lijnen vervaagden en het gezicht viel stiller. Alsof we hadden besloten dat het gelaat minder prijs mocht geven. De Botox-face sloop het straatbeeld in – en bleef.
Nu volgt een volgende beweging. Met de Ozempicspuit verdwijnt niet alleen spanning, maar ook het dragende volume. Wangen zakken in en schaduwen verdiepen zich.
Het gezicht wordt lichter en tegelijkertijd leger. Strak… en nu ook hol.
Minder geleefd
Het lijkt alsof het gezicht niet alleen minder mag zeggen, maar ook minder mag dragen: minder geschiedenis, minder zachtheid, minder van het geleefde leven.
Wat zich aandient, is een ander soort gelaat: minder uitgesproken en minder zichtbaar geraakt. Een gezicht dat vooral onder controle lijkt.
Strak en hol – het zijn geen uitersten meer, maar lege, stille richtlijnen geworden, een soort nieuwe standaard waarin controle over wat zichtbaar is centraal staat en leven zoveel mogelijk vermeden wordt.
Botox face plus Ozempic face – gezichten die naar elkaar toe bewegen, totdat verschil nog slechts een nuance is.
Gezichten die naar elkaar toe bewegen, totdat verschil nog slechts een nuance is
Ooit was een gezicht een plek van ontmoeting, van herkenning, van verschil. Nu wordt het vlak aan de oppervlakte – en stiller in wat het oproept.
Misschien is dat wat we zien: een gezicht dat klopt, maar niets meer zegt.
Of is dit ons ware gezicht?
1 reactie
Je verhaal is prachtig. Het doet me denken aan The invasion of the body snatchers van Martin Scorsese. Een vreselijke film, maar wonderschoon! Je zou je verhaal zo kunnen verfilmen. Of op muziek zetten. Doe er iets mee.
Succes met de ontmaskering van mensen!
Onno Dokkum
Onno Dokkum
30 maart 2026 / 13:25