Dune Wouters

Dune Wouters

basisarts en onderzoeker

Studiedeelname is de elitebehandeling

Dune Wouters, basisarts en arts-onderzoeker Gynaecologische Oncologie, ziet hoe de klinische trial is verworden tot een luxeproduct.

Wandelend hoorde ik een verhaal dat je zelden hoort over een ziekenhuisafspraak. Een arts die alle tijd had. Rustig uitleg gaf. Direct bereikbaar was. Afspraken meteen helder vooruitplande. Rust uitstraalde. Geduld had.

Bestaat dat nog? Jazeker. Maar in een bepaalde context.

Bij arts-onderzoekers zie ik het regelmatig. Binnen studieverband is er financiering voor extra consulttijd, researchverpleegkundigen, dataverzameling en intensieve follow-up. Inclusiegesprekken duren daar tot wel twee à drie keer zo lang als een regulier consult. Follow-up wordt aangevuld met telefonische contactmomenten en extra meetpunten.

Buiten studieverband? Dan is dat beeld een illusie.

Levensverhaal in elevator pitch

De gemiddelde poliklinische afspraak in Nederland duurt ongeveer twintig minuten – en dat is optimistisch gerekend. Twintig minuten om een compleet medisch beeld te vormen, een dossier bij te werken, diagnostiek te bespreken, vragen te beantwoorden, samen beslissingen te nemen én iemand het gevoel te geven werkelijk gehoord te worden. Het is alsof je iemand vraagt zijn levensverhaal te vertellen in een elevator pitch.

‘Het is alsof je iemand vraagt zijn levensverhaal te vertellen in een elevator pitch’

Dat patiënten in studieverband zich beter geïnformeerd voelen, meer tevreden zijn over communicatie en vaker betrokken zijn bij besluitvorming, is in de literatuur uitgebreid beschreven. Soms worden zelfs betere klinische uitkomsten gezien; het zogeheten trial- of care-effect. Niet per se door het onderzochte middel, maar door de intensieve begeleiding eromheen. Het werkzame bestanddeel bleek de aandacht.

Alles meer, behalve tijd

Ondertussen bewegen de politieke ambities niet richting meer aandacht, maar er consequent verder van weg. Passende zorg, digitalisering, de juiste zorg op de juiste plek – de slogans klinken prachtig. In de praktijk vertalen ze zich echter naar hetzelfde resultaat: meer verwijzingen, complexere zorgvragen door vergrijzing, meer administratie, meer personeelstekorten. Alles meer, behalve tijd.

Steeds vaker hoor ik patiënten actief op zoek gaan naar studies. Niet alleen voor innovatieve behandelingen, maar ook voor de zorg eromheen. Voor de bereikbaarheid. Voor de uitleg. Voor de tijd. De klinische trial als luxeproduct, bij uitstek toegankelijk voor wie weet dat het bestaat.

Moet je straks deelnemer zijn aan een trial om aandacht te krijgen?

Het probleem is niet dat artsen geen tijd wíllen nemen. Het probleem is dat tijd in de reguliere zorg een kostenpost is, en in onderzoek een investering.

Delen