Verandering vormgeven

Met veel vertrouwen geef ik in juni het stokje aan mijn opvolgers door, als mijn bestuurstermijn verstrijkt. “Wat ga je missen?”, vroeg iemand aan me, om er direct aan toe te voegen, “En wat ga je missen als kiespijn?”

Op de tweede vraag had ik snel mijn antwoord klaar: ik ga niks missen als kiespijn. Niet het vele vergaderen. Niet het laveren tussen standpunten van leden die soms diametraal tegenover elkaar lijken te staan. Niet de frustratie dat we projecten wel hebben kunnen starten maar de echte veranderingen vaak niet met tastbaar resultaat hebben kunnen afsluiten.

Niks van dat. Het zijn randzaken die erbij horen. Randzaken bij het proberen vorm te geven aan de stem van de zorgprofessional, bij het in stelling brengen van het enorme collectief. En ik besef het terdege: VvAA komt nog maar relatief kort kijken in die (bestuurlijke) arena van de zorg. De ‘steunfunctie’ mag dit jaar haar eeuwfeest vieren, maar het in stelling brengen van het collectief van ruim 130.000 professionals op belangrijke thema’s die onze leden aangaan, de ‘stemfunctie’, doen we nog niet zo lang. Daar moeten gevestigde partijen aan wennen.

‘Het is mij vaak aangewreven: blijf in je hok’

Het is mij vaak aangewreven: blijf in je hok; verkopen jullie nu maar die verzekeringen en laat de belangenbehartiging aan ons over. Maar dan gaat men voorbij aan de doelstellingen zoals beschreven in de 100 jaar oude statuten: het bewaken van materiële en immateriële belangen van de leden. Juist als beroepsgroepoverstijgend collectief kunnen we succesvol opkomen voor de zorgprofessionals. De essentie van het Integraal Zorgakkoord (IZA) is immers dat zorg­professionals over de schotten heen veranderingen gaan vormgeven.

Ik weet zeker dat het bestuur onder leiding van twee nieuwe voorzitters en met een betrokken ledenraad hier mee doorgaat. Samen met u. En dat ga ik missen.

Delen