Welkom in de zorg

Gisteren bezocht ik in de Utrechtse Jaarbeurs even de beurs Welkom in de zorg. Ik had een uur over tussen twee interviews en ik had wel zin om me even ergens welkom te voelen. Dat lukte, en hoe. Een vriendelijk lachende vrouw nam mijn jas aan, een tweede vriendelijk lachende vrouw gaf me een badge en weer een andere scande die. Op de achtergrond bevond zich een pianist, die mijn welkom muzikaal omlijstte. Toen ik eenmaal de beurs betrad, zat inmiddels ook op mijn gezicht een niet meer weg te poetsen glimlach gebakken.

Wat ik op de beursvloer zag, deed me vooral heel erg aan de Horecava denken. Helaas had ik net geluncht, want ik had hier afgevuld met prachtige hapjes en vrolijk gekleurde drankjes vandaan kunnen komen. Van een aantal van de gepresenteerde hapjes vroeg ik mij wel af of de dokter het zou toestaan dat ik ze bij bepaalde gezondheidskwalen nuttig, en of ik er zelf op dat moment zin in zou hebben. Een van de standhouders hield zijn bezoekers voor dat zelfs wachten een belevenis moet worden. Dat riep Fred Lee natuurlijk in 2004 ook al, in zijn veelgeprezen boek If Disney ran your hospital. Maar als dat tien jaar later nog steeds slechts een wens van een standhouder is, denk ik niet dat deze beurs nu de zorg ineens het licht laat zien.

Natuurlijk, een beetje meer hospitality in sommige sectoren van de zorg kan bepaald geen kwaad. Maar van deze beurs liep ik weg met het onbestemde gevoel een pretpark te hebben bezocht. Daaraan heb ik net zo weinig behoefte als ik ziek ben als aan een Cliniclown. Geef mij maar gewoon topzorg. Laten we het niet té leuk maken.

Delen