Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Welkom in de zorg
Gisteren bezocht ik in de Utrechtse Jaarbeurs even de beurs Welkom in de zorg. Ik had een uur over tussen twee interviews en ik had wel zin om me even ergens welkom te voelen. Dat lukte, en hoe. Een vriendelijk lachende vrouw nam mijn jas aan, een tweede vriendelijk lachende vrouw gaf me een badge en weer een andere scande die. Op de achtergrond bevond zich een pianist, die mijn welkom muzikaal omlijstte. Toen ik eenmaal de beurs betrad, zat inmiddels ook op mijn gezicht een niet meer weg te poetsen glimlach gebakken.
Wat ik op de beursvloer zag, deed me vooral heel erg aan de Horecava denken. Helaas had ik net geluncht, want ik had hier afgevuld met prachtige hapjes en vrolijk gekleurde drankjes vandaan kunnen komen. Van een aantal van de gepresenteerde hapjes vroeg ik mij wel af of de dokter het zou toestaan dat ik ze bij bepaalde gezondheidskwalen nuttig, en of ik er zelf op dat moment zin in zou hebben. Een van de standhouders hield zijn bezoekers voor dat zelfs wachten een belevenis moet worden. Dat riep Fred Lee natuurlijk in 2004 ook al, in zijn veelgeprezen boek If Disney ran your hospital. Maar als dat tien jaar later nog steeds slechts een wens van een standhouder is, denk ik niet dat deze beurs nu de zorg ineens het licht laat zien.
Natuurlijk, een beetje meer hospitality in sommige sectoren van de zorg kan bepaald geen kwaad. Maar van deze beurs liep ik weg met het onbestemde gevoel een pretpark te hebben bezocht. Daaraan heb ik net zo weinig behoefte als ik ziek ben als aan een Cliniclown. Geef mij maar gewoon topzorg. Laten we het niet té leuk maken.
1 reactie
Ik was van de week bij de apotheek in het Boven ’t IJ ziekenhuis. Terwijl ik wachtte, ging ‘het systeem’ kapot. Doordat het werk opeens handmatig moest, liep de boel in het honderd. De wachtrij liep op en mensen begonnen te mopperen. Dat ik weet dat het systeem kapot was gegaan, was omdat ik zo ‘wijs’ was maar eens te vragen naar de reden van het feit dat er geen schot zat in het werk en nog steeds dezelfde klant aan de beurt was. Ik wist genoeg en zou later wel terugkomen.
Gastvrijheid heeft alles van doen met communicatie en met het managen van verwachtingen. Als de dames achter de balie het idee zouden hebben opgevat om de wachtende mensen tenminste uitleg te geven van de reden waarom de rij niet slonk, zou dat een ieder in de gelegenheid hebben gesteld zelf zijn plan te trekken. Mensen vinden het niet erg als een spreekuur uitloopt, maar willen dat wel graag weten. Dan gaan ze bijvoorbeeld even koffie drinken, een klant bellen of iets anders nuttigs doen. Dáár gaat het mis. Gastvrijheid en je welkom voelen: het hoeft allemaal niet te ingewikkeld te zijn. Veel heeft te maken met nadenken bij wat je aan het doen bent en hoe je kunt voorkomen dat mensen gaan mopperen als er achter de balie wat fout gaat.
Toen ik ’s middag terugkwam, was de rij weg, maar hadden de dames het erg druk met het voeren van een gesprekje, ook toen ik luid ‘hallo!’ riep, lieten zij zich niet meteen onderbreken. We kennen allemaal de voorbeelden wel. Met communicatie valt echt nog een wereld te winnen. Zo’n beurs over gastvrijheid en klantvriendelijk gedrag zou daar over moeten gaan.
Ellen Kleverlaan
18 mei 2014 / 17:04