Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Wilna en ik
De Raad voor de Volksgezondheid & Zorg presenteerde afgelopen vrijdag het advies Patiëntinformatie. Informatievoorziening rondom de patiënt. Scheidend voorzitter Rien Meijerink zei bij de presentatie dat de RVZ ter voorbereiding op dit advies bij alle veldpartijen te rade was gegaan. “Met dit onderwerp wilde iedereen iets anders”, zei hij. Dat hebben we gemerkt inderdaad, want het is een onderwerp waarover de zorg het al jaren heeft zonder dat er daadwerkelijk veel concreets tot stand is gebracht.
Met dit nieuwe advies van de RVZ, waarin het persoonlijk gezondheidsdossier (PGD) van de patiënt centraal staat, gaat dat allemaal veranderen, stelde Wilna Wind van de NPCF tijdens de paneldiscussie die bij de presentatie van het advies werd gevoerd. “De laatste maanden zetten we grotere stappen op dit gebied dan in de jaren daarvoor”, zei ze. Laten we hopen dat ze gelijk heeft, want de belofte van het PGD is groot: het moet ervoor gaan zorgen dat alle data die voor en over de patiënt wordt geregistreerd ook echt van de patiënt is.
Uit de paneldiscussie werd duidelijk dat nog wel wat stappen moeten worden gezet om dit doel te bereiken. Tot eenduidige dataregistratie komen bijvoorbeeld. Over belangen heenstappen in het beschikbaar stellen van data. En een einde maken aan de privacydiscussie, waarover het ook afgelopen vrijdag alweer snel voornamelijk ging.
Om kort te zijn: we hoorden tijdens de paneldiscussie dezelfde aandachtspunten voorbij komen waarover het al jaren gaat. Niets nieuws onder de zon. Maar er is één lichtpuntje: volgens Wilna Wind gaat het op basis van die nieuwe RVZ-advies écht lukken om de al zo lang gehoopte doorbraak te bewerkstelligen. En als Wilna het gelooft, dan wil ik het ook geloven.
1 reactie
Zelf lezen is altijd aan te raden.
http://www.rvz.net/publicaties/bekijk/patienteninformatie
De onderbouwing van het RVZ rapport/advies verdient aandacht.
http://www.rvz.net/uploads/docs/Achtergrondstudie_Internationale_vergelijking.pdf
De RVZ beval aan om de zorg te gaan sturen op uitkomsten
van zorg in plaats van zoals nu gebeurt op verrichtingen. Om
dit te kunnen doen zijn gegevens over de resultaten van de zorg nodig.
In veel landen, waaronder Nederland, ontbreekt het hier structureel aan.
De centrale vraag in deze notitie is: Wat kunnen we op dit
terrein leren van het buitenland.
De beste vier landen dienen ter voorbeeld. De vraag welke landen dit zijn worden in para-graaf 1.2 en 1.3 besproken.
De vier beste blijken Zweden, Singapore, Canada en Engeland te zijn.
Zelf lezen. Nederland scoort heel slecht en is ook nog eens het duurst van allemaal.
En wat adviseert het RVZ dan ook?
Een synthese van de Scandinavische, Singaporese, Canadese
en Engelse aanpak lijkt het meest aangewezen voor Nederland:
enerzijds zorgen voor draagvlak vanuit de bottom-up benade-
ring, maar tegelijkertijd bewaken dat er geen versnippering
plaatsvindt. En bovenal: leren van de fouten die elders ge-maakt zijn en goede oplossingen uit het buitenland overne-men. Nederland moet af van het ‘not invented here syndrome’.
–De RVZ gaat hier wel voorbij aan het feit dat de genoemde vier voorbeeld landen, de beste, allen single payer modellen hebben, nationale ziekenfondssystemen, geen concurrentie, wel een vestigingsbeleid, totale transparantie in kwantiteit, prijs en kwantiteit e.d. en Nederland dat omwille van het zelf gekozen ‘gereguleerde marktwerking’ model daaraan niet kan en mag voldoen. In een nationaal ziekenfondssysteem zijn de Mededingingsregels niet van kracht. De RVZ lijkt niet te beseffen wat de consequenties zijn voor Nederland. Gedogen heeft zo zijn grenzen. De Rechter in Breda heeft dat onlangs nog eens bevestigd.
Een kleine nuancering met verstrekkende gevolgen.
Dat PGD laat nog wel even op zich wachten.
Topdown land Nederland gaat bottom up?
WMG en bottom up? Vraag het Pieter Hasekamp. ZN directeur en Noord Korea specialist.
anh jansen
7 juli 2014 / 22:17