Flip Vuijsje
Wist ik niet!
Afgelopen weekend, bij bezoek aan vrienden, kwam het gesprek op zorgverzekeren, en op het financiële voordeel van overstappen. Onze gastheer is een paar jaar geleden behandeld voor een serieuze aandoening, gelukkig met goed resultaat. Maar dat ziektedossier blijft voorlopig open, inclusief periodieke controles – en dus “kan ik nu natuurlijk niet van verzekeraar veranderen.”
“Hoezo niet?”, vroeg ik quasi-verbaasd (want het antwoord voel je dan al aankomen). “Omdat natuurlijk niet één verzekeraar mij nu als klant wil, met die geschiedenis van mijn ziekte.” Ik haalde maar even diep adem, en gaf een kort hoorcollege over de basiselementen van ons zorgstelsel. Zoals de acceptatieplicht, bij alle zorgverzekeraars, voor de basisverzekering. En zoals het verbod op premiedifferentiatie op basis van gezondheidstoestand.
Dit gesprek ging nog wat verder, in een inmiddels blijere sfeer (“Wist niet dat dit zo mooi geregeld was!”), over een ‘privékliniek’ waar een wederzijdse bekende een aantal onderzoeken ondergaat, ook hier vanwege serieuze klachten. Waarbij het natuurlijk wél zo is, aldus opnieuw onze gastheer, dat ze daar extra véél van die onderzoeken doen. Omdat ze in zo’n privékliniek voor elke extra verrichting ook meteen extra kosten rekenen, zo werken die centra immers.
Opnieuw ademgehaald, voor een kort exposé over zbc’s, dbc’s, perifere ziekenhuizen, academische ziekenhuizen, specialisten-maatschappen, et cetera. Om op zijn minst duidelijk te maken, dat het enkele feit dat een behandelcentrum te boek staat als ‘privé’ of ‘zelfstandig’, echt niet betekent dat daar heel anders, en veel ‘commerciëler’, zaken wordt gedaan dan in een doorsnee ziekenhuis.
En dit verhaal gaat verder. Eergisteren memoreerde ik mijn ervaring van afgelopen weekend in een gesprek met twee mannen met beiden een serieuze positie in de Nederlandse mediawereld. Die hierop niet reageerden met verbazing, over die bizarre onwetendheid, maar juist met onverholen ópluchting: “Echt waar, dat een zorgverzekeraar je altijd moet accepteren? En dat je elk jaar kunt wisselen? Wist ik niet!”
Eerder schreef ik al eens over een andere vriend, die nooit ophoudt zich te beklagen over de schandalige ingewikkeldheid van ons zorgstelsel. Dit dwingt ons immers elk jaar opnieuw te kiezen voor welke levensbedreigende aandoeningen we onszelf nou wél of juist niet willen verzekeren…
Mijn punt is dit. Al deze mensen zijn hoogopgeleid en intelligent. En ook zonder meer wereldwijs – behalve dus op één terrein. Van de meest elementaire principes van ons zorgstelsel weten ze eigenlijk niks. En ik weet zeker dat dit geen incidenten zijn, en dat we hier te maken hebben met een breed maatschappelijk fenomeen.
Is dat erg? Ik denk van wel. Niet omdat meer kennis van zorgzaken direct zou leiden tot kostenbewustere zorgconsumptie. Dat is iets wat je vaak hoort, maar steeds zonder ondersteunende logica of feitelijke bewijsvoering. Hooguit kan je zeggen dat een beter bewustzijn van de mogelijkheid om van verzekeraar te wisselen, misschien bijdraagt tot meer concurrentie tussen zorgverzekeraars.
Maar de echte kwestie zit dieper. Weinig dingen in het leven, en in onze samenleving, zijn zo belangrijk, en zijn zo duur, als gezondheid en gezondheidszorg. Wie van dat laatste niet eens de meest basale dingen weet, schiet daarom tekort op geïnformeerd en effectief burgerschap. Dit geldt voor het onderwerp zorgverzekeren. Maar het geldt ook voor de essentialia van financiering, bekostiging en beloning – hoeveel Nederlanders weten bijvoorbeeld hoe precies hun huisarts wordt betaald?
En zolang relatief veel mensen, inclusief veel hoger opgeleiden, op dit punt naïef en onwetend zijn, houden we hier toch echt een probleem.
5 reacties
Ja? En wat gaan we eraan doen in dit land?
Waarom adviseren OESO en WHO landen te kiezen voor een volwaardig sociaal verzekeringssysteem met inning van premies via de belastingen en uitschakeling van de Mededingingsregels? Allemaal van rechtswege verzekerd?
Achter de schermen is het dan nog steeds een ingewikkelde vergoedingssystematiek, maar daar hebben de inwoners van die landen geen last van. Die hebben baat bij een stabiel, robuust, sociaal en rechtvaardig ziektekostensysteem.
Wie hebben er baat bij het zo complex mogelijk maken van de regels, rechten en plichten in dit zorgstelsel? Wie hebben er baat bij zo intransparant mogelijk werken? Wie staat onder couvert inkopen van zorg toe? En waarom?
Tot 2016 is de terugval optie van Hans Hoogervorst nog in te roepen. Daarna is het een gelopen race.
Wat was ook weer de terugval optie van Hans Hoogervorst?
ANH Jansen
1 november 2013 / 16:19Jammer dat de heer jansen steeds hetzelfde blijft herhalen. Elders op deze site is al duidelijk geworden dat die OESO verwijzing helemaal niet klopt.
Linda ter horst
1 november 2013 / 17:21http://www.oecd.org/health/health-systems/31785551.pdf
In theory, systems featuring competing insurers (whether private or social) should promote a more efficient health system. In practice, it has proven difficult to establish value-based competition among insurers, as there is a tendency for competitors to try to attract healthier populations, who are less costly to insure. Policy measures such as banning discrimination in enrolment
and implementing an experience-based system of risk compensation between insurers can counter this, but these same measures reduce incentives for insurers to manage costs and also require complex regulatory interventions.
Possible lines of action for ensuring sustainable costs and financing
• Moderate the rate of growth in public spending on health through a combination of budgetary and
administrative controls over payments, prices or supply of services. Monitor carefully the effects of
such interventions on health-system performance.
• Add modest cost-sharing requirements to publicly financed health coverage schemes and bar
complementary health insurance from covering, in full, the amount to be paid by the patient.
• Eliminate public coverage for ancillary or luxury services, allowing for rationing by price and
optional risk-pooling through privately financed supplementary coverage.
Where private health insurance markets play a role in health financing, policy makers should carefully craft regulations and/or fiscal incentives to ensure that policy goals are met. Absent such interventions, private health insurance markets will fail to promote access to coverage for people with chronic conditions and other high-risk persons – as well as those with lower incomes. Additional interventions, such as standardisation of insurance
products or other steps to help consumers understand the costs and benefits of insurance, can increase the potential of private insurance markets to make a positive contribution to health-system performance.
-Rapport is veel meer dan deze stukjes. Zelf lezen dus. Inclusief de slagen om de arm.
-In 2010 heeft de OECD eenzelfde vergelijking gemaakt. Zal dit opzoeken en de belangrijke stukjes alsnog copy pasten.
Hapklare brokken.
Pedagogisch is zelf onderzoeken en uitvinden de beste en enige manier om de boodschap erdoor te krijgen: private zorgverzekeraars zijn niet de Deus Ex Machina voor de Zorg!
Private verzekeraars zijn geen haar beter dan de bankiers van de Rabo Bank. Geef ze een vinger en ze zullen proberen je hele hand te pakken. CZ directeur W vd Meeren zegt het tenminste eerlijk: natuurlijk moeten verzekeraars winst maken, maar we streven niet naar winstmaximalisatie; het maakt geen verschil of je te maken hebt met een cooperatie, maatschap, BV, NV of Ltd of wat dan ook: een bedrijf moet in deze kapitalistische wereld winst maken en het streven is gewoon de maximale winst!
Check en Balances dus. En die ontbreken in het systeemmodel Zorgstelsel 2006 en dat is bewust gedaan door de Overheid en de Toezichthouders!
OECD heeft overigens ook niet de wijsheid in pacht, maar stellen wel dat het veiliger is de Volksvertegenwoordiging het laatste woord te geven en niet de RvC of RvB van een private verzekeraar.
De hapklare brokken volgen dus.
ANH Jansen
1 november 2013 / 18:01Waarschijnlijk dat de premiebetaler dus fors geld moet gaan betalen voor alweer een PR bureau van ZN.
De blauwe ogen van Rouvoet zijn overduidelijk niet voldoende.
E.Kriek
1 november 2013 / 22:11OECD Health Policy Studies
Achieving Better Value for Money in Health Care.
ISBN 978-92-64-07420-0
2009
Read only. 168 pagina’s en je weet van de hoed en de rand.
Chapter 2. Market mechanismems and the use of health care resources.
“However, only a few zealots now adhere absolutely to the belief that competition offers an unalloyed solution to society’s more intractable problems. Even the most elmentary course in conventional economics tells us that markets unambiquously confer benefits on society only in the most special circumstances – where there are large numers of buyers and sellers, where information is freely available to all, where there are no transaction costs, where property rights can be enforced, and so on. ”
“Finally, it is important to underline the interconnectedness of competition policy in health care. I have already noted the links between insurance competition and provider competition. Another link, largely outside the scope of this chapter, is the extent of competition in the input markets, most especially pharmaceuticals, capital, and labour. If these input markets are heavily constrained, for exemple by specified treatment guidelines, existing capital configurations, and national pay structures, then the scope for innovation is much more circumscribed than in less heavily regulated systems. It is probably for this reason that so many health system competition reforms appear to have quite limited impact.
pg 70 -72.
Finally, the evidence base for setting policy in this domain remains feeble, and there is pressing need for more and better research to understand better the nature of competition, the circumstances in which it works, the methods of maximising its effectiviness, and the lessons for policy.
In short, true market competition introduces a set of raw incentives thas carry serious potential for adverse outcomes for many aspects of health care. ( ) Policy makers nevertheless need to shape market-type mechanisms with care, to align other policy levers, and to monitor vigilantly, in order to maximise the benefits they secure.
pg 158.
With the notable exception of the United States, there is an general consensus that public funding of tightly regulated healthcare delivery should lie at the core of the modern health system.
( ) These new charging initiatives are intended both to influence specific aspects of patiënt behaviour and act as a signal of preferred behaviour. Moreover, they may help the taxpayer that patiënts are being encouraged to use the services they pay for responsibly.
In summary, the publicly funded health system of the future should include the following features:
-an explicit set of interventions subsidised by public funds (the health basket), the choice of which is guided by the criterion of cost-effectiveness.
-the size of the health basket determined by the willingness of the population topay the necessary taxes.
-charges (partial or total) paid by patiënts on interventions that are not deemed cost-effective.
-those able and willing may purchase voluntary (complementary) insurance to protect against such charges.
-no compromises are made on the quality of publicly funded health care.
-a carefully crafted system of exemptions from charges exists to protect the very poor, and,
-small charges are permitted even on some fully subsidised interventions, as signals of preferred behaviour.
This system may at firts glance appear unattractive compared tot the widely adopted principle of comprehensive healt care, free of charge to all users. Yet it will be infeasibly to adhere to that principle indefinitly, as the scope of health care technology increases inexorably and the limits to public funding sources are reached.
In that case, the proposals set out here offer policy makers a framework for making the hard choices that follow.
It will take political courage to implement such explicit rationing, but the alternative may be to reduce steadily the scope and quality of statutory health care by stealth, and reduce the widespread commitment to solidarity on which publicly funded health care relies.
168 pagina’s OECD info. Er is nog een andere publicatie die nog duidelijker aangeeft dat het NL systeemmodel Zorgstelsel 2006 een heel kortzichtige en laffe oplossing is voor een (non) probleem.
De hapklare brok komt eraan.
Bedenk dat het NL systeemmodel een privaat zorgstelsel is, met publieke randvoorwaarden. Verzekeraars zijn aangewezen als uitvoerders en opereren voor eigen rekening en risico. Zij bepalen in theorie de eigen premie. Het te verzekeren basispakket wordt bepaald door de Minister van VWS. Het totale budget door MinFin en VWS en CBP. In theorie hoeven de private verzekeraars zich daar niet aan te houden. Uitvoering van de zorg is aan de private verzekeraars. Hoe zij invulling geven is aan hen zelf. De te verlenen zorg is functioneel omschreven. Richtlijnen en standaarden van beroepsverenigingen zijn leidend, maar niet verplichtend!
–Wist ik niet? De Raad van State was in 2005 zeer kritisch over het ontwerp Zvw en adviseerde negatief! Niet voor niets.
“Wir haben es nichts gewusst” gaat niet op. Men wist het allemaal. Op voorhand. Gedurende de rit. En na 2016 is er geen weg terug meer. Dan vervalt het criterium van de EU commissie ten aanzien van de Staatssteun in de vorm van 10 miljard opgepotte ziekenfondspremies uit de jaren voor 2006 die zijn gegeven aan de private verzekeraars, de facto de voormalige ziekenfondsen, als dekking voor de ‘risico’ die zij zouden gaan lopen als private verzekeraar in het systeemmodel zorgstelsel 2006.
“Wir haben es nichts gewusst”
Dat kan niet meer worden gezegd. Bij deze.
Andre Rouvoet stemde voor het Wetsontwerp Zvw en WMG en kwam nadien terecht bij ZN, de koepel voor verzekeraars.
Roger van Boxtel kwam na zijn voorstem terecht bij Menzis.
Ursie Lambrechts, woordvoerster zorg van D66 was tot vlak voor de stemmingen in 2005 fel tegenstandster van een private uitvoering van de zorg, werd gewipt en haar vervanger, Bert Bakker, stemde voor! En gaf daarmee in de Tweede Kamer de doorslaggevende stem. Bert Bakker kon daarna genieten van een vorstelijk betaalde VUT regeling en is lobbyist.
En Ursie Lambrechts?
Die heeft het wel geweten.
Verschil tussen publieke of private uitvoering is gelijk aan wel of geen lidmaatschap van D66.
anh jansen
1 november 2013 / 23:36