Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Al die mooie beloften

‘De pijn trekt van de linker onderrug naar de bil en het scheenbeen. De knie gaat ook pijn doen en ik krijg tintelingen in het scheenbeen en de tenen. De pijn wordt onderdrukt door Oxycodon en paracetamol. Ondanks het steeds verhogen van de hoeveelheid, wordt de pijn zo hevig dat ik lig te huilen als een klein kind (…).’

Wauw, dat is niet niks! Maar dit is nog maar het begin. Meneer belandt op de spoedeisende hulp en wordt ‘pas na 2,5 uur’ gezien door de spoedarts. Die vindt dat de huisarts een MRI-scan moet aanvragen, maar in verband met Corona was dat toen niet mogelijk. ‘De dubbele dosis van zowel de langzame als de snelwerkende Oxycodon werden verhoogd.’ Dat begint aardig eng te klinken!

De redder in nood was een Duitse neurochirurg: na een operatie van twee uur ‘merkte ik op dat de pijn in mijn bil en been helemaal weg was. In mijn luxe kamer was ik stiekem alweer aan het bellen met een zakenrelatie om een afspraak in te plannen’. Daags erna was het geen enkel probleem om vier trappen op te lopen en twee dagen later ‘zat ik (…) alweer op mijn kantoor’.

Dit succesverhaal komt van een zekere Frans Visser. LinkedIn heeft er meer dan honderd in de aanbieding. Ik wend mij tot Carmen Vleggeert-Lankamp, bestuursvoorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Neurochirurgie: ‘Commerciële klinieken, waaronder die in België en Duitsland’ adverteren graag met nieuwe methoden onder de noemer: snel naar huis en minder of geen pijn. Dat zijn valse voorwendselen.’


Bij herniaoperaties vielen de beoogde voordelen van nieuwe methoden fors tegen


Omwille van de leesbaarheid begint het bij mij te duizelen bij woorden van meer dan 20 letters. Wie waagt zich aan een richtlijn met als titel ‘Ongeïnstrumenteerde wervelkolomchirurgie’ (respectievelijk 19 en 20 letters) over een lage rughernia met operatie-indicatie? Toch behoort deze richtlijn qua leesbaarheid en lezenswaardigheid tot de beste richtlijnen die ik ooit las.

Vroeger mochten dokters geen reclame voor zichzelf maken. Zorgverlening is – aldus de KNMG – geen handel, aan reclame kleeft het imago van bedrog, en minder goede artsen proberen zo in beeld te komen. In 2002 lanceerde dezelfde KNMG echter nieuwe ‘Gedragsregels voor artsen’, die reclame wél toestaan op voorwaarden waar volgens mij niemand zich iets van aantrekt.

Carmen Vleggeert-Lankamp leidt een grote onderzoeksgroep de zich met vraagstukken rond rugklachten bezighoudt. Eén van mijn opleiders verdeelde specialisten in denkers en doeners. Iemand met het mes in de hand moet je níet vragen om af te zien van een operatie. De richtlijn ‘Ongeïnstrumenteerde wervelkolomchirurgie’ getuigt juist van grote terughoudendheid.

Wanneer het bijna ongeloofwaardige relaas van Frank Visser juist is, is hij een geluksvogel. In de medische branche worden aan de lopende band nieuwe technieken geïntroduceerd. De glans van het nieuwe wordt in reclames uitgebuit om patiënten te verleiden. Uit onderzoeken is gebleken dat bij herniaoperaties beoogde voordelen van nieuwe methoden fors tegenvielen.

Reclames verblinden zowel patiënten als artsen. We zijn immers allemaal mensen, Maar wie kan bij al te mooie beloften vals van echt onderscheiden. De omzet in de reclamemarkt bedraagt miljarden euro’s. Informatie over hoeveel procent van de ruim 106 miljard euro, die jaarlijks in de gezondheidsmarkt wordt omgezet, naar reclames gaat is moeilijk te achterhalen. Dat geldt helemaal voor informatie over het aantal slachtoffers van misleidende reclames in de zorgsector.

**

https://www.medischcontact.nl/actueel/laatste-nieuws/artikel/knmg-reclame-voor-jezelf

Delen