Albers en Bergkamp

Albers en Bergkamp

verpleegkundigen

Albers versus Bergkamp: mensen die vastlopen

duocolumn / Verpleegkundigen Jorn Albers en Jennifer Bergkamp bespreken relevante zorgthema’s en vragen

Ha Jorn,

In de wijk merken we het elke dag scherper: de druk op de ggz neemt toe. Steeds vaker komen cliënten bij ons terecht die eigenlijk mét of binnen de ggz opgevangen zouden moeten worden. Maar daar is geen ruimte. Meer dan eens krijgen we het telefoontje: “Jullie zijn de allerlaatsten die nog iets kunnen betekenen.” Probeer dan nog maar eens uit te leggen dat deze zorgvraag op het verkeerde bordje ligt.

Eind vorig jaar nog een cliënt voor wie de crisisdienst, waar ze in principe naartoe verwezen werd, geen plek had. Los van wat het zegt dat er in december een enorme piek is in zorgvragen richting de crisisdienst; hoe waardeloos en eenzaam moet je je dan voelen als zelfs dáár geen ruimte voor je is?

‘Probeer dan nog maar eens uit te leggen dat deze zorgvraag op het verkeerde bordje ligt’

In ons wijkzorgteam spelen ondertussen andere vragen. Op het moment dat wij de zorg aannemen, zijn wij dan ook verantwoordelijk voor de hele zorgsituatie?

Jennifer Bergkamp werkt als palliatief verpleegkundige in de wijk bij Buurtzorg in de regio Schiphol

Terwijl we niet geschoold zijn voor acute psychiatrische crisiszorg. En laten we eerlijk zijn: die scholing ga je niet meer organiseren op vrijdagmiddag om het weekend te overbruggen. In dit geval was er bovendien een groot risico op zelfdoding.

Jorn, ik vraag me af: hoe kijk jij hiernaar als ggz-verpleegkundige? Waar ligt volgens jou de verantwoordelijkheid als systemen vastlopen? Wat mag je vragen van wijkzorgteams, en wat juist niet? En misschien de moeilijkste vraag: wat doet het met zorgverleners als zij iemand moeten dragen die te wanhopig was voor dit systeem en wat als het misgaat?


Tja, Jennifer,

De ggz. We zijn er met z’n allen nogal veel van gaan verwachten. Veel te veel. Ergens zijn we gaan denken dat psychisch lijden iets is wat je kunt oplossen. Liefst snel. Liefst netjes. Met een plan, een traject en een einddatum. Tuurlijk. Niet omdat het lijden niet serieus is – integendeel. Maar omdat het bij ons leven hoort. Bij mij. Bij jou. Bij de buurman. Bij je huisarts. Snappen we ‘m nu?

Jorn Albers werkt als verpleegkundige in de ggz op een high & intensive careafdeling bij Pro Persona in Nijmegen

Wie leeft, lijdt soms. Daar hoef je niet meteen een DSM-diagnose tegenaan te gooien. We leven alleen in een wereld waarin dat steeds slechter te verdragen is. Alles moet lukken. We moeten door. En snel een beetje. En als dat even niet lukt, moet het gefixt. Liefst door iemand anders. Dus kijken we naar de zorg. Naar de ggz.

Het wrange is: diezelfde ggz lijdt zelf aan expansiehysterie – en heeft daardoor juist minder ruimte voor mensen die écht vastlopen. Licht lijden laat zich goed organiseren. En nog beter financieren. Ernstige ontregeling is rommelig. Komt niet tussen 9 en 5 en laat zich nauwelijks voorspellen.

‘Ernstige ontregeling is rommelig. Komt niet tussen 9 en 5 en laat zich nauwelijks voorspellen’

Waar de verantwoordelijkheid in jouw voorbeeld precies ligt, weet ik ook niet. Wat ik wel weet: verantwoordelijkheid verdwijnt niet als systemen vastlopen. Ze zakt gewoon naar beneden. Naar degene die er op dat moment naast staat.

Misschien hebben we niet méér ggz nodig, maar juist minder. Een sector die durft te zeggen: dit gaan we behandelen. En dit vraagt iets van jezelf, van je omgeving. Van een samenleving die weer beseft dat we elkaar nodig hebben.

En voor een spoedcursus acute psychiatrie? Bel me maar!

Delen