Albers en Bergkamp

Albers en Bergkamp

verpleegkundigen

Albers versus Bergkamp: vingerwijzen

duocolumn / Verpleegkundigen Jennifer Bergkamp en Jorn Albers over schotten in de zorg die de patiënt niet verder helpen.

Jorn,

Het was een mooie, warme zomerdag. Op de brug in de wijk stonden de sproeiers preventief aan. Anders zou de brug in de hitte vastlopen en niet meer open of dicht kunnen. Terwijl ik met mijn autootje door de wijk reed, bleef de rapportage van die ochtend door mijn hoofd spoken.

We waren ingeroepen door een mobiel GGZ-team voor een dame die tegen advies in naar huis was gegaan vanuit een instelling. Ze had een forse angststoornis, waardoor ze nauwelijks voor zichzelf kon zorgen, en een wond aan haar voet die medische aandacht nodig had. Omdat de druk op de zorg deze zomer overal voelbaar was, zochten we samen naar een oplossing. Wij namen de wondzorg op ons, maar voor begeleiding richting zelfredzaamheid zijn wij niet toegerust. Bovendien past de tijd die dat vraagt niet binnen onze routes. Dat deel zou dus bij het GGZ-team liggen.

Jennifer Bergkamp werkt als palliatief verpleegkundige in de wijk bij Buurtzorg in de regio Schiphol

Sindsdien bakkeleien we over de vraag waar de grens van onze zorg ligt. Ook het GGZ-team vindt dat ADL-zorg niet tot hun taken behoort en probeert die verantwoordelijkheid alsnog bij ons neer te leggen. Intussen valt de dame tussen wal en schip.

Vaak wordt onderschat hoeveel er van alle kanten op ons bordje terechtkomt

Ik ben voorstander van het bewaken van grenzen. Vaak wordt onderschat hoeveel er van alle kanten op ons bordje terechtkomt. Verpleeghuiszorg die thuis moet plaatsvinden in situaties die allang niet meer verantwoord zijn. Een aanmeldportaal waar we elke middag casussen bespreken die al dagenlang nergens ondergebracht kunnen worden. Palliatieve zorg die te lang blijft liggen. Families die terecht boos worden omdat ze te lang moeten wachten.

Waar ligt de grens? En waarom zijn we zo vaak bezig elkaar over die grens heen te duwen?


Ha Jennifer,

Als nachthoofd zie ik geregeld hoe verantwoordelijkheden botsen. Politie en psychiatrie die allebei zeggen: ‘Nee, hij hoort niet bij ons.’ Afgelopen week nog: paniek op een woongroep omdat een meisje van twaalf mogelijk suïcidaal was. Zowel de huisartsenpost als de crisisdienst wilde de beoordeling niet op zich nemen, en eerlijk gezegd hadden ze allebei een punt.

De HAP zei: ‘Dit is psychiatrie.’ De crisisdienst zei: ‘Eerst beoordelen door de HAP.’ En ik zat ertussenin, bellend met een collega van de woongroep, terwijl het meisje natuurlijk niet wacht tot wij hebben bepaald in welk hokje haar lijden thuishoort.

En dat is mijn punt: menselijk lijden denkt niet in expertises. Niet in AGZ, GGZ of wijkverpleging. Niet in somatisch, psychisch of sociaal. Wij organiseren zorg in schotten, maar de problemen van mensen lopen daar dwars doorheen.

Wij organiseren zorg in schotten, maar de problemen van mensen lopen daar dwars doorheen

Ik begrijp daarom jouw frustratie als wijkverpleegkundige die steeds opnieuw overvraagd wordt. Maar ik begrijp het ambulante GGZ-team net zo goed. De wijkverpleging wordt misschien gebruikt als alle-dingen-doekje, maar de druk op de GGZ is óók enorm. Meer dan 100.000 mensen wachten op zorg. Dat moet je niet onderschatten. Iedereen bewaakt grenzen, niet uit onwil, maar omdat we anders omvallen.

Jorn Albers werkt als verpleegkundige in de ggz op een high & intensive careafdeling bij Pro Persona in Nijmegen

Laten we vooral oppassen dat we er geen wedstrijd van maken over wie het het zwaarst heeft. Vingerwijzen is eenvoudig. De patiënt is dat zelden. We lopen allemaal tegen onze eigen grenzen aan. Niet omdat we niet willen helpen, maar omdat het systeem ons dwingt te kiezen. Het verdrietige is dat iedereen een punt heeft, terwijl de patiënt die lijdt daar niets aan heeft.

Delen