Albers en Bergkamp

Albers en Bergkamp

verpleegkundigen

Albers versus Bergkamp: proppen oprapen

duocolumn / Verpleegkundigen Jorn Albers en Jennifer Bergkamp bespreken relevante zorgthema’s en vragen

Ha Jorn,

Er lag een prop tissues naast het bed. Niet in de prullenbak, niet op het nachtkastje. Naast het bed. Op de grond.

Ik raapte hem op.

Niet omdat ik er bij nadacht. Gewoon omdat hij er lag. Ik was bezig met de wondzorg, het medicatieoverzicht stond open op mijn tablet, de mantelzorger had drie vragen en ik had nog twee adressen na dit bezoek. En toch. Prop tissues, prullenbak, door.

Er is altijd wel iemand die zegt: daar is de thuishulp voor

Een collega zag het en zei later: “Dat hoeft toch niet door jou?” Ze bedoelde het niet onaardig. Maar de opmerking bleef hangen. Want wat bedoelde ze precies, dat ik er te druk voor was, of dat ik er te goed voor was?

Jennifer Bergkamp werkt als palliatief verpleegkundige in de wijk bij Buurtzorg in de regio Schiphol

Ik heb die vraag vaker gekregen, in andere vormen. Als ik een bakje afwas omdat de cliënt het zelf niet meer kan. Als ik even de planten water geef. Als ik blijf plakken voor een kop koffie die staat voor een gesprek dat nergens anders past. Dan is er altijd wel iemand die zegt: daar is de thuishulp voor. Of: pas op dat je geen mantelzorger wordt.

Misschien hebben ze gelijk. Maar ik weet niet of ik ooit zal geloven dat nabijheid iets is wat je moet afbakenen. Dat er een functieomschrijving bestaat voor menselijkheid.

Die prop tissues lag er gewoon. Ik raapte hem op.


Jennifer,

Jij raapt de tissue op. Ik ook. Maar jouw tissue doet mij denken aan iets anders. Aan de bedden die ik opmaak tussen twee crisissen door. Aan de kamers die schoongemaakt moeten worden terwijl de telefoon gaat en patiënten wachten. Dat zijn de momenten dat ik voel dat ik werk aan het doen ben wat ik niet zou moeten doen.

Niet omdat ik mezelf te goed voel om een bed op te maken. Maar omdat ik me afvraag waarom we het zo normaal zijn gaan vinden dat verpleegkundigen steeds minder tijd hebben voor verpleegkunde.

Zolang wij iedere prop oprapen, ziet niemand hoeveel er op de grond ligt

Verpleegkunde is observeren, luisteren, de-escaleren, uitleggen en signalen opvangen die anderen missen. Dat zijn precies de dingen waarvoor ik als verpleegkundige ben opgeleid en waarvoor we hard nodig zijn. Natuurlijk hoort een bed opmaken soms bij het werk. Net zoals een tissue oprapen.

Maar als hoogopgeleide zorgverleners structureel kamers schoonmaken, bedden opmaken en logistieke gaten vullen, dan mogen we best de vraag stellen of we hun tijd wel besteden aan datgene waar hun expertise het verschil maakt.

Jorn Albers werkt als verpleegkundige in de ggz op een high & intensive careafdeling bij Pro Persona in Nijmegen

We moeten uitkijken dat onze expertise niet langzaam afslijt omdat we haar inzet zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden. Omdat verpleegkundigen van nature doen wat nodig is. Als er iets blijft liggen, pakken we het op. Dat is een kracht van ons vak. Maar ook het risico. Zolang we de rommel opruimen. Het bed opmaken. Het probleem oplossen. Zolang wij iedere prop oprapen, ziet niemand hoeveel er op de grond ligt.

Delen