Albers en Bergkamp

Albers en Bergkamp

verpleegkundigen

Albers versus Bergkamp: wie krijgt de ontwikkelingsuitjes?

duocolumn / Verpleegkundigen Jorn Albers en Jennifer Bergkamp bespreken relevante zorgthema’s en vragen

Ha Jennifer,

Tijdens mijn hbo-v-deeltijd mocht ik een middag naar het anatomiemuseum van de Radboud Universiteit. Dat voelde als een cadeautje. Ik liep tussen de glazen potten en dacht: dít is het dus.

Eind vorig jaar stuurde een bevriende aios psychiatrie me een foto vanaf een internationaal congres in Japan. Badge op, koffie in de hand. Laatst probeerden we af te spreken, maar dat moest om het congres van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie heen gepland worden. Ook daar zou ze weer zijn. Net als alle andere aiossen binnen Pro Persona. Van treinrit tot verblijf, alles op kosten van de baas. Uiteraard.

‘We zijn dit met elkaar normaal gaan vinden’

Ik dacht: wat vet. En ook: huh? Voor de een is blijven leren onderdeel van het vak. Ingebouwd, gefinancierd, verwacht. Terwijl de ander een beetje geluk moet hebben. Met een leidinggevende die meedenkt. Met een potje dat nog niet leeg is. Met een collega die je dienst wil overnemen.

Jorn Albers werkt als verpleegkundige in de ggz op een high & intensive careafdeling bij Pro Persona in Nijmegen

Het gekste is: we zijn dit met elkaar allemaal normaal gaan vinden. Het is vanzelfsprekend dat artsen zich blijven ontwikkelen. En dat een verpleegkundige die naar een congres wil, eerst onderwerp van overleg wordt. Terwijl er de laatste jaren juist veel verantwoordelijkheden richting verpleegkundigen geschoven zijn.

Hoe kan het dat investeren in kennis voelt als iets extra’s? De een vliegt naar Japan, de ander is blij met een middagje museum. En ja: misschien is het ook gewoon afgunst. Maar dat maakt het niet minder vreemd. Of zie ik het te zwart-wit? Voelt investeren in verpleegkundigen in jouw wereld wél als iets vanzelfsprekends?


Hé Jorn,

Ik denk niet dat je het te zwart-wit ziet. Maar het is wel organisatieafhankelijk. Ik heb de mazzel bij een organisatie te werken die mij de vrijheid geeft om zelf te bepalen wat ik waardevol vind, mits vakgerelateerd. Dat is al een privilege waar niet iedereen over beschikt.

Het is een structureel ongelijke waardering van wie kennis verdient

Maar het budget? Dat is niet toereikend voor meerdere dagen naar een buitenlands congres. En dat hoeft ook niet per se het probleem te zijn. Het probleem zit een laag dieper: de diensten gaan gewoon door. Jij zit op een studiedag in Utrecht, maar de cliënten liggen thuis. Iemand moet rijden. Iemand moet tillen. Iemand moet er zíjn. En die iemand ben jij, tenzij er een oplossing is. En die is er vaak niet.

Dus wat doe je? Je rekent snel: wat kost dit aan kunst-en-vliegwerk? En voor je het weet besluit je: laat maar zitten.

Jennifer Bergkamp werkt als palliatief verpleegkundige in de wijk bij Buurtzorg in de regio Schiphol

Dat is geen luiheid. Dat is pragmatisme. Maar het heeft wel een prijs. Want de arts in Japan leert iets wat hij volgende week meeneemt naar haar patiënt. Jij ook áls je de kans krijgt. Het verschil is niet de nieuwsgierigheid, het is de infrastructuur.

Afgunst mag je voelen. Maar noem het ook bij de naam: dit is een structureel ongelijke waardering van wie kennis verdient. En dat mogen we best hardop zeggen.

Delen