Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Anatomie van een klacht

Voormalig huisarts Ignace Schretlen bewaarde een klacht van een patiënt. Waarom deed dit ‘minuscule voorval’ hem zoveel?

Beeld met behulp van AI gegenereerde cartoon

Geachte heer Schretlen,

Hierbij de mededeling dat mijn moeder mevrouw Derks*, Kerkstraat 37, met ingang van heden geen gebruik meer zal maken van medische begeleiding uwerzijds als haar huisarts. Uw optreden in het voorportaal van haar flat in het bijzijn van enkele medebewoners die hier eveneens hun verwondering over uitspraken is ronduit ontactisch tot ergerlijk te noemen. Onder grote druk arbeid verrichten valt niet mee. Dat moet eenieder beseffen maar een telefoontje uwerzijds was op zijn minst op zijn plaats geweest temeer omdat u dit later beslist moet hebben beseft.

Graag verzoek ik u de medische gegevens van moeder door te willen sturen naar Dr. Verhagen, Rijnstraat 45, die met ingang van heden als huisarts zal fungeren. Het spijt moeder tenslotte tot dit besluit te moeten hebben overgaan en spreek namens haar aan u dank uit voor de medische zorg aan haar besteed in de voorbije jaren.

Met vriendelijke groeten namens mevrouw Derks,

J.P.H. Derks


Waarom heb ik deze keurige brief bewaard? Mijn praktijk was gesloten voor nieuwe patiënten, één minder deed er niet toe. Bovendien vroeg mevrouw Derks regelmatig een thuisbezoek aan en elke visite kostte mij minstens een kwartier. Ik had daar geen moeite mee. Mevrouw Derks was een hoogbejaarde, redelijk vitale dame, met wie ik naar mijn gevoel een goed contact had. Maar was dit van haar kant ook het geval?

Beoordeling

Vrijwel dagelijks wordt mij in mails om een beoordeling te geven over bijvoorbeeld een telefoontje naar een bedrijf of het afleveren van een pakje. Ik heb echter nog nooit zo’n verzoek van een behandelend arts gekregen. Op deze wijze zou misschien sluimerende onvrede aan het licht kunnen komen. Ik had echter niet de indruk dat mevrouw Derks ontevreden over mij was, maar misschien vergiste ik me. 

Ik had mijn schouders kunnen en misschien wel moeten ophalen, het dossier naar collega Verhagen laten sturen, en de brief kunnen verscheuren. Niet alleen de brief is bewaard gebleven maar ook de herinnering aan mijn reactie hierop: ik was totaal van slag!

Ooit schreef ik: ‘Wie van complimenten leeft, sterft aan verwijten!’ Ik was een huisarts, die zich (achteraf helaas!) zo zeer voor zijn patiënten opofferde, dat mijn eigen gezondheid gevaar liep. Het verwijt dat ik ‘ronduit ontactisch tot ergerlijk’ was, trof mij diep. Zo ben ik niet. In mijn reactie beschrijf ik de situatie. Ik was bij een andere flatbewoner toen ik met spoed werd weggeroepen. In het voorportaal stonden enkele dames, waaronder mevrouw Derks. ‘U komt toch nog wel eens een keer langs, hè dokter,’ riep zij mij toe. In alle haast reageerde ik, dat zij dan wel even mijn assistente moest opbellen.

Zelf ontactisch

Ik schreef in mijn brief: ‘Ik ben mij géén moment bewust geweest dat mijn reactie ‘ronduit ontactisch tot ergerlijk’ was. Voor zover u deze woorden in de mond durft te nemen, zijn ze voor uw moeder van toepassing: het was van haar ontactisch om in gezelschap een dokter na te roepen, omdat wat hij op dat moment ook zegt uiteraard ook de anderen ten gehore zal komen.’

Had ik beter niet kunnen reageren? Nee, ik voelde niet alleen iets van onrecht – waarom direct verkassen naar een andere huisarts en geen gesprek – maar ook pijn omdat alle inspanningen voor deze dame geen enkel krediet hadden opgeleverd. Wat is het noodzakelijke vertrouwen van een patiënt in jou waard, wanneer het uiteindelijk niets voorstelt en men je met het grootste gemak dropt?

Minuscuul voorval

Het heeft lang geduurd voordat ik mij ging realiseren dat aanzienlijk meer patiënten wel een goede reden hadden om na een échte miskleun van mij te vertrekken, terwijl ze toch patiënt bleven. Hoe graag zou ik willen dat nare herinneringen zoals deze per direct zouden plaatsmaken voor positieve herinneringen aan patiënten. Nu gaat het slechts om een minuscuul voorval.

Eind januari jl. verklaarde een regionaal tuchtcollege een klacht tegen een huisarts ongegrond. Het verwijt was dat mijn collega ‘passende medische zorg’ bij een patiënte die aan kanker is overleden heeft onthouden. Maar uit het dossier kwam juist een ‘grote betrokkenheid en een proactieve houding’ naar voren. Dat de klacht dan ook ongegrond is verklaard, is echter een schrale troost. Ik kan mij voorstellen dat deze collega hetzelfde voelt als ik bij mevrouw Derks – maar dan wel honderdmaal heftiger.

De LHV (Landelijke Huisartsen Vereniging):
‘Jaarlijks veranderen honderdduizenden patiënten van huisarts. Bijvoorbeeld door een verhuizing of studie, omdat de eigen huisarts ermee stopt of uit onvrede over de eigen huisarts. Om het overstappen in goede banen te leiden is er de brochure Wisselen van huisarts‘

*          De naam van mevrouw Derks en de straatnaam zijn om privacy-redenen gefingeerd

Delen