Julian Hooikaas
Belle en Mien
Hond Belle van Mien is er niet meer, en dat raakt ook verzorgende Julian Hooikaas. “Ze had het mooiste leven dat een hond zich kon wensen, Mien.” Ze snikt even. “Ja. En ik had het mooiste gezelschap.”
Als ik het tuinhekje open doe, hoor ik het meteen: stilte. Geen geblaf, geen nageltjes op de tegelvloer, geen enthousiast getrippel dat mijn komst verraadt. Alleen de wind die door de klimop blaast en de verre klank van een klok in de verte. Ik weet genoeg, al voor ik de deurbel indruk.
Mien, 90 jaar, doet open met haar handtas nog om haar arm, alsof ze net ergens vandaan komt maar is vergeten waarheen. Haar ogen zijn rood, maar ze glimlacht. “Kom binnen, kind”, zegt ze zacht. “Ze is er niet meer, hè. Belle.”
Ik stap naar binnen. De gang ruikt nog steeds een beetje naar hond: naar natte vacht, naar leven. En naar koekjes, de koekjes die ik altijd in mijn jaszak had voor Belle. Ze wist dat, al na de eerste week dat ik bij Mien kwam. Nog voordat ik mijn schoenen uit had, zat ze al voor me. Grote bruine ogen, de staart zwiepte als een metronoom van geluk.
De eerste keer
Ik herinner me nog de eerste dag dat ik Mien leerde kennen. Ze was wat wantrouwend, zoals veel mensen dat zijn als er weer ‘zo’n nieuwe’ binnenkomt. Maar Belle had geen moment nodig om te besluiten dat het goed zat. Ze kwam meteen naast me staan, snuffelde, zuchtte tevreden en liet haar kop tegen mijn been rusten. “Nou”, zei Mien toen, “als Belle je aardig vindt, dan zit het wel goed.”
Vanaf dat moment waren wij een drie-eenheid. Ik de zorg, Mien het verhaal, Belle het hart.
De week ervoor
De laatste keer dat ik Belle nog zag, lag ze op haar vaste plek bij de stoel van Mien. Haar ogen waren dof, haar adem zwaar. Maar toen ik mijn hand in mijn jaszak stak, ging haar staart nog één keer heen en weer.
“Ze weet dat je er bent”, zei Mien met een klein glimlachje. Ik knielde neer, haalde een koekje tevoorschijn en legde het in haar bak. Ze probeerde op te staan, maar haar poten gaven het op. Dus brak ik het koekje in stukjes en legde het in haar bek. Ze kauwde traag, dankbaar.
Mien keek toe. “Ik denk dat het tijd is”, fluisterde ze. Ik voelde de brok in mijn keel, maar ik wist dat ze gelijk had. Soms kun je aan een dier zien dat het klaar is met vechten, maar nog even blijft, voor jou. En ik dacht toen: misschien blijft Belle nog één dag langer voor Mien.
Een week later
Een week later kom ik weer. De stoel waar Belle altijd lag is leeg. Er staat een bos bloemen in haar voerbak. Mien heeft ze zelf neergezet. “Van de buren gekregen”, zegt ze. “Ze wisten hoeveel ze voor me betekende.”
Ze loopt naar het raam, kijkt naar buiten. “Weet je”, zegt ze, “ik dacht dat het stil zou zijn. Maar soms hoor ik haar nog. ‘s Nachts, als ik wakker word. Dan denk ik even dat ze ligt te dromen, dat ze met haar poten trappelt omdat ze weer achter een bal aan rent.”
Ik knik. Want wat kun je zeggen? Soms is er geen troost, alleen erkenning.
“De dierenarts kwam aan huis”, vertelt ze. “Heel rustig ging het. Ze keek me nog één keer aan, met die blik van haar. Zo van: het is goed, baas. En toen…” Haar stem breekt. Ik leg mijn hand op haar schouder. “Ze had het mooiste leven dat een hond zich kon wensen, Mien.” Ze snikt even. “Ja. En ik had het mooiste gezelschap.”
De koekjestrommel
Ik loop even naar de keuken om thee te zetten. Op het aanrecht staat nog de koekjestrommel waar ik altijd uit pakte, eentje voor Belle, eentje voor Mien.
Zonder erbij na te denken open ik hem. De geur van vanille komt me tegemoet. Er liggen nog drie koekjes in. Mien glimlacht als ze me betrapt. “Die heb ik niet meer durven aanraken”, zegt ze. “Ze zijn van haar.”
Ik breek er eentje in tweeën.
“Eentje voor Belle,” zeg ik. “En eentje voor jou.”
Ze lacht door de tranen heen.
De laatste rit
Voordat ik wegga, loop ik nog even langs de tuin onder de boom waar ze graag lag. Er ligt een klein steentje met haar naam erop, in sierlijke letters: Belle – trouwe vriendin.
Er staat een foto naast, gelamineerd.
3 reacties
Erg mooi verhaal, waarvoor dank.
E.Kriek
18 februari 2026 / 18:00Hoe liefdevol ga je altijd om met mens en dier, heel veel respect !
L. Eikelenberg
20 februari 2026 / 10:25Wat prachtig en liefdevol geschreven. Ontroerend!
Machiel
26 februari 2026 / 09:49