Julian Hooikaas

Julian Hooikaas

De angst vergeten te worden

‘Geen enkel zorgplan of verpleegplan vangt de angst van een moeder om vergeten te worden’

Ik loop de woonkamer binnen. Twee kinderen zitten op de grond, verdiept in een tekenfilm die ze waarschijnlijk al tien keer gezien hebben. Ze giechelen, duwen elkaar aan. Het lijkt even een gewone avond in een gewoon gezin. Maar achter de slaapkamerdeur is niets meer gewoon. Daar ligt hun moeder, 34 jaar, uitgezaaide borstkanker.

Ik zet mijn tas in de hoek van de kamer, controleer de medicatiepomp, stel een paar routinevragen. Mijn handen weten precies wat ze moeten doen, maar mijn hart voelt de zwaarte van deze kamer. Mijn hart wordt zo zwaar als de lucht in deze kamer, dik van onuitgesproken woorden. Alles hier siddert, stilte gespannen als een draad die elk moment kan knappen.

Dan kijkt ze me aan. Vermoeid maar helder fluistert ze: “Zorg je dat mijn kinderen straks niet vergeten hoe ik ruik?” Mijn adem stokt. Alsof iemand alle lucht uit de kamer trekt. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Geen opleiding, geen protocol, geen zorgplan bereidt je voor op zo’n vraag. Ik slik, leg mijn hand op de hare. “Ik weet niet of ik dat kan”, zeg ik eerlijk. Ze knikt. Een glimlach die meer verdriet dan opluchting verraadt.

‘Ze liet me voelen wat geen protocol je kan leren’

Die nacht slaap ik niet. Haar woorden blijven rondzingen in mijn hoofd. We vullen dagelijks tal van formulieren in. Hokjes, vinkjes, interventies. Maar geen enkel zorgplan of verpleegplan vangt de angst van een moeder om vergeten te worden. Ik wil een flesje vullen met haar geur. Haar warmte in een doos opsluiten voor later. Haar stem vouwen tot een brief die zich vanzelf voorleest. Maar zo werkt het niet. Ik kan alleen zorgen voor nú. Voor de kleine momenten. Ruimte maken voor de lach van haar dochter om een flauwe grap. Voor haar zoon die dicht tegen haar aankruipt. Voor de liefde die in deze kamer hangt, ondanks alles.

Een paar dagen later is de kamer stil. De kinderen zijn bij opa en oma, zij ligt rustig, ademhaling oppervlakkig. Ik pak haar hand. Geen woorden meer, alleen aanwezigheid. Misschien wel voor de laatste keer.

Wanneer ze overlijdt, ben ik er niet bij. Maar ik weet dat ze is gegaan zoals ze heeft geleefd: met haar kinderen in haar hart, met haar liefde in de kamer. En ik? Ik draag haar zin nog steeds met me mee: “Zorg je dat mijn kinderen straks niet ver­geten hoe ik ruik?” 

Misschien herinneren ze zich die geur later niet meer precies. Maar ze zullen zich hun moeder herinneren. In de verhalen, in de foto’s, in de kleine dingen die nooit verdwijnen.

En ik zal haar nooit vergeten. Want zij liet me voelen wat geen enkel protocol je kan leren: dat zorg gaat over herinnerd worden. En dat één zin soms meer zegt dan tien zorgplannen.

Deze blog schreef Julian Hooikaas vorig jaar voor de Arts en Auto Schrijfpoli. Ook meedoen aan de (gratis) schrijfpoli? Aanmelden voor de Arts en Auto Schrijfpoli 2026 kan hier

Delen