Frank van Wijck

Frank van Wijck

freelance medisch journalist

Bliksemafleiders en sigaren uit eigen doos

Wat speelt in de zorg? Frank van Wijck blikt terug op de week.

Toen de wereld na de coronapandemie weer terugkeerde naar normaal, was sprake van enorm toegenomen wachttijden in de ziekenhuizen. “Dat hebben we zo weer ingehaald als we de schouders eronder zetten”, klonk het stoer uit medisch-specialistische hoek. Het bleek wishful thinking. Met uitzondering van chirurgie worden de Treeknormen voor polikliniek en behandeling ook nu nog steeds – vaak fors – overschreden.

‘Binnen nu en 9 jaar zal de situatie rond de wachttijden in ziekenhuizen ‘desastreus’ worden’

Het is ijdele hoop dat dit probleem op korte termijn alsnog zal worden opgelost. Binnen nu en 9 jaar zal de situatie ‘desastreus’ worden, concludeert ABF Research uit onderzoek. Vijf miljoen polikliniekbezoeken zullen in 2034 onmogelijk zijn geworden. En vijftien miljoen patiëntencontacten met huisartsen zullen niet meer kunnen plaatsvinden, wat de druk op de ziekenhuizen alleen nog maar verder zal vergroten.

Directeur-bestuurder Jelle Boonstra van RegioPlus roept in een reactie op tot “brede samenwerking tussen overheid, zorg en welzijn, zorgverzekeraars en de samenleving”. Een terechte oproep, maar ook een die we al veel vaker hebben gehoord. Wat de eerste drie genoemde partijen betreft, wordt vooral heel veel gediscussieerd over de vraag of ze wel doen wat ze kunnen. Daarbij klinkt dan vaak dat zij ‘gevangen’ zitten in een stelsel dat oplossingen tegenhoudt. Maar het is een bekend feit dat de kostenontwikkeling in de zorg die aan dit stelsel wordt verweten grotendeels stelselonafhankelijk is. En het is ook wensdenken dat in een ander stelsel ineens heel veel meer jonge mensen voor een carrière in de zorg zouden kiezen. Een nieuw stelsel optuigen vergt bovendien jaren, 2034 is dichterbij dan je denkt. De stelseldiscussie is een bliksemafleider.

‘De stelseldiscussie is een bliksemafleider’

Dat Boonstra naast de overheid, zorg en welzijn en de zorgverzekeraars als vierde partij de samenleving noemt, is van wezenlijk belang. Het gaat om de toekomst van elke Nederlander, stelt hij terecht. Dat die niet zoveel zin heeft om na te denken over de gezondheidszorg is begrijpelijk. Over de zorg wil je liefst pas nadenken als je die nodig hebt. Het Verbond van Zorgverzekerden dat de Oldenzaalse notaris Wim Gaalman in 2006 bedacht was een faliekante mislukking.

Maar als we geen zin hebben om na te denken over onze gezondheidszorg, wordt het misschien toch eens tijd om na te denken over de vraag wat het steeds minder vanzelfsprekend beschikbaar zijn ervan voor ons allen betekent. Bij de komst van de Zorgverzekeringswet in 2006 leunden we behaaglijk achterover. We couldn’t care less. Maar de zorg gaat ons steeds meer geld kosten. En de door het kabinet beloofde verlaging van het eigen risico is een sigaar uit eigen doos.

Hoe lang blijven we als zorgverzekerden nog achterover leunen en doen alsof de zorg iets is waarover alleen de formele partijen overheid, zorg en welzijn en zorgverzekeraars iets te zeggen hebben? Wanneer laten wij eens met een gezamenlijke stem horen wat wij eigenlijk van die zorg verwachten?

Delen