Daphne Voormolen

Daphne Voormolen

arts foetale geneeskunde

Compassie

Beeld Arman Ramzi | Daphne Voormolen

Arts Daphne Voormolen bezoekt de tentoonstelling René! I’m still standing in de Grote Kerk in Breda. Twaalf kunstenaars tonen er werk over de grote thema’s van het leven: lijden en verdriet, maar ook vreugde en liefde.


Het woord Passie betekent zowel lijden als hartstocht. Twee uitersten die samen de menselijke ervaring kleuren. Pijn en verlies maken ons bewust van kwetsbaarheid en roepen vragen op over wat echt belangrijk is. Hartstocht daarentegen duwt ons vooruit, vanuit het verlangen om te creëren, lief te hebben, te leven.

Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin. Me Kissing Vinoodh (Passionately), 1999

Gevoelens

Lijden geeft diepte, hartstocht geeft richting. Ze kunnen ook in elkaar overgaan. Het raakt me dat beide aspecten in één woord samenkomen. En wanneer taal de grenzen bereikt om gevoelens bij deze grote, abstracte thema’s uit te drukken, is er gelukkig nog een prachtige beeldtaal: kunst.

De werken in de Grote Kerk worden gedragen door het prachtige gebouw. Een plek waar mensen al honderden jaren samen komen voor troost, hoop, verbinding en zingeving. Om te vieren en om te rouwen.

Plafonds

Onder het hoogste punt van de kerk hangt een wandkleed van Laurence Aëgerter (Tenture de Eléments: l’Ether). Het zweeft tussen hemel en aarde en verbeeldt de ether. Ik kijk omhoog, naar het doek waarachter het hoge plafond naar de hemel reikt. Is er een kracht die ons allemaal met elkaar verbindt? Voor mij ligt die in de kunst.  

Laurence Aëgerter. Tenture des Eléments: l’Ether, 2024

Ik loop langs de transi-tombe van René van Châlon; de vellen hangen los aan zijn lijf. Zijn weduwe liet het beeld maken als eerbetoon en als hoop op een wederzien. Ik voel de pijn van afscheid, maar ook de kracht van liefde. Alsof hij zegt: mijn lichaam vergaat, maar mijn liefde blijft bestaan.

Transtombe van René van Châlon, 1948 (foto: Aad Hoogendoorn)

Ik vervolg mijn weg langs geliefden die ruimte voor elkaar maken, een organisch landschap van tranen van Breda, de tijd die wonden heelt, een AI-bruiloft en meer. Terwijl het buiten schemerig wordt, verandert de lichtinval en daarmee de uitstraling van de kunstwerken. Ik loop nog een rondje en zie en voel dingen anders. Alles ademt bevlogenheid. Passie!

Wens

Voor ik vertrek laat ik een wens achter bij ‘Leave Here Your Wish’ van Alicia Framis. Ik wens dat mensen in verbondenheid hun passies kunnen delen. Want dan wordt passie compassie. Samen. Wie met een ander meeleeft, deelt niet alleen de pijn, maar ook het vuur. Compassie is troostend én inspirerend.  In deze tentoonstelling delen kunstenaars hun passie via hun verbeeldingskracht en sporen zo de bezoeker aan tot medemenselijkheid.

Compassie is onmisbaar – in de zorg, en overal waar mensen hun wonden durven tonen. Zoals de dichter Rumi zei: ‘De wond is de plaats waar het licht je binnen komt’.

Delen