Dat ene geluidje

Dienie Koolen-Goossens
Dienie Koolen-Goossens is zorgondernemer, logopedist en docent. Zij is bestuurlijk actief en heeft passie voor gezondheidszorg en onderwijs. Bekijk ook haar profiel op LinkedIn. Lees alle artikelen van Dienie Koolen-Goossens

Ik zie het zo voor me: Een stelletje samen in de auto, op weg naar een heerlijke vakantie. Dan valt haar dat typische ‘snif’-geluidje van hem op dat hij soms maakt. Ze hebben nog een hele rit te gaan dus nadat ze dat geluidje enkele malen, voor haar gevoel té hard, heeft aangehoord, wijst ze hem er toch even voorzichtig op. Nu de irritatie nog niet is opgelopen gebeurt dat geven en ontvangen van feedback allemaal heel rustig. De liefhebbende man houdt keurig rekening met zijn vrouw en het is de start van een geweldige vakantie. Het ‘snif’-geluid is verminderd, anders had het goede humeur in de auto wel eens snel kunnen omslaan.

Er zijn een heleboel geluiden die fijn zijn om naar te luisteren maar soms kan men zich ergeren aan ‘dat ene geluidje’. Ik heb het dan niet over de akelige beleving van tinnitus. Iemand met tinnitus of oorsuizen ervaart, veelal continu, last van geluiden zoals fluiten, suizen of piepen. Die geluiden lijken van binnenuit te komen en je kunt ze niet negeren. Ik doel ook niet op misofonie, waarbij bepaalde geluiden als pijnlijk ervaren worden. Misofonie betekent letterlijk ‘haat van geluid’. Mensen met misofonie ervaren extreme walging, afschuw of woede bij bepaalde geluiden zoals adem- of eetgeluiden. Beide aandoeningen kunnen erg belastend zijn voor het sociale leven. Dat je hier als omgeving rekening mee houdt, lijkt me heel verstandig. Het is goed dat er onderzoek naar gedaan wordt zodat er meer begrip voor komt en hopelijk nieuwe methoden voor behandeling.

Nee, ik heb het hier over het gewone geïrriteerd raken van het veelvuldig indrukken van een penknopje, het tegen elkaar schuiven van nagels, het tikken op de tafel of dus een ‘smak’- of ‘snif’-geluidje van je partner. Wanneer ieder zijn eigen werkzaamheden heeft, geven die zaken minder last want gedurende de dag gaat ieder zijn eigen gang. Wanneer je echter midden in de vakantietijd zit is dit net iets om eens onder een vergrootglas te leggen, of liever gezegd onder een versterker. Ik vraag me af hoe dit gaat bij partners die door ziekte of werkloosheid gebonden zijn aan huis en daardoor meer op elkaars lip zitten? Zouden zij zich dan ook ergeren aan die typische geluidjes van elkaar of bouwen ze langzaamaan iets op zodat ze hiervoor afgeschermd raken ?

Vakantietijd geeft rust maar ook vaak onrust, bijvoorbeeld door de nachtelijke campinggeluiden die je van thuis niet gewend bent. Dat gaat allemaal weer over als je in je vertrouwde bed ligt. Dat ene geluidje echter van je partner zal ook weer mee naar huis genomen worden.

Gelukkig mag je dan weer gauw genoeg gaan werken.