Dienie Koolen-Goossens
Praktijk aan huis
Logopedist Dienie Koolen begon met een praktijk in een kamer in het huis van haar ouders. Na 44 jaar werken in de zorg draagt ze nu het stokje over.
Ik begon mijn logopedische praktijk boven in een kamer in het huis van mijn ouders. Ik moet bekennen dat mijn bed er ook stond en zelfs dienstdeed als ontspanningsbank. Onze inwonende opa liep eens binnen om te melden dat er circus op televisie was. Professionele uitstraling was toen ver te zoeken.
Enkele jaren later verhuisde ik samen met mijn partner naar een woning met de praktijk op de begane grond. De kleine gang werd wachtkamer. Toen we kinderen kregen schoof ik briefjes onder de deur door om een kopje thee te vragen. Want als de baby mij gezien had was die moeilijk stil te krijgen door de oppas.
Voor de grotere woning die we later zelf lieten bouwen, ontwierpen we een behandelruimte met wachtkamer en toilet. De tussendeur naar ons privégedeelte kon niet op slot. Toch werd ik nooit gestoord door de kinderen.
Onze inwonende opa liep de praktijk eens binnen om te melden dat er circus op televisie was
De medewerksters die er gaandeweg bij kwamen aten hun boterham bij ons in huis. We bespraken zowel belevenissen die ze thuis meemaakten als zaken over het werk. Toen ik meer buitenshuis ging werken als docent/trainer huurden we een ruimte elders erbij. Daar hadden mijn collega’s aanspraak vanuit medehuurders.
Op een gegeven moment kwam de vraag voor deelname aan een (para)medisch centrum. In eerste instantie heb ik goed meegedacht. Er moesten veel afspraken worden gemaakt en met huisartsen en fysiotherapeuten kwam geen speciale doorgang of gezamenlijke wachtkamer. Aangezien ik gewend was veel zelfstandig te regelen en onze praktijk geweldige lijntjes had met medebehandelaars in de omgeving, heb ik daar toen vanaf gezien. De hoofdlocatie bleef bij ons aan huis.
Dat veranderde toen een praktijkovername binnen het team in beeld kwam. De praktijk verhuisde naar een plek elders in onze gemeente. Er is nog een andere zaak onder hetzelfde dak gevestigd dus ruimte voor ontmoeting. Het praktijkbordje is thuis van de muur geschroefd. Ik sta aan de vooravond van de praktijkoverdracht. Dat dit zoveel werk zou zijn voor zowel de toekomstige praktijkeigenaar als voor mij had ik niet voorzien. Omzetten AGB-codes, kamer van Koophandel, contracten, abonnementen waaronder zorgmail en software kost heel veel tijd. Dit proces moet zeer zorgvuldig gebeuren, want voor je het weet worden rekeningen afgekeurd.
Samenwerken stond hoog in ons vaandel. Dat gebeurde altijd vanuit intrinsieke motivatie. Tegenwoordig lijkt het opgelegd
Op de achtergrond blijf ik nog actief en ook bestuurlijk draag ik voor onze regio graag mijn steentje bij voor ons mooie vak. Vanuit de vierenveertig jaren die ik werkzaam was in de zorg draag ik veel ervaringen mee. Samenwerken stond hoog in ons vaandel. Dat gebeurde altijd vanuit intrinsieke motivatie. Tegenwoordig lijkt het opgelegd. En ook expansiedrift steekt de kop op. Het blijft belangrijk om onze positie in de eerste lijn te versterken. Hopelijk kan mijn opvolgster met het vertrouwde team nog vele patiënten helpen. Aan hun enthousiasme zal het niet liggen.
8 reacties
Beste Dienie,
Met veel plezier, herkenning en instemming las ik jouw blogs voor Arts en Auto.
Hartelijk dank daarvoor.
Zelf ben ik nu 41 jaar actief als logopedist-praktijkhouder. Het is mijn wens om nog drie jaar door te gaan, omdat het inderdaad een heel mooi vak is. Veel van jouw verhaal is voor mij een feest van herkenning.
Ook ik ontwikkelde belangstelling voor bestuurlijke activiteiten. Maar bestuurstaken deed ik, voor de afwisseling, met name buiten de logopedie. In 2020 behaalde ik met enorm veel voldoening mijn master Bestuurskunde aan de UU. Dit met de intentie om eventueel toch de logopedie te verlaten. Maar… dat is niet gebeurd. Juist de bestuurskunde-studie maakte dat ik vanuit een zeker perspectief ons vak ging beschouwen en de hoge relevantie van onze professie zag.
Ook ik begon in de jaren 80 in een kamer met wachtruimte in de gang, in een flat. In de jaren 90 bouwde ik een team op met geweldige collega’s, waar ik nog steeds mee samenwerk. Hoewel de paramedie op het moment veel uitdagingen kent, blijf ik de komende jaren mijn schouders eronder zetten.
Dienie, ik wens jou een hele goede tijd en veel ontspanning toe. Je zult vast niet stil gaan zitten.
Nogmaals dank voor jouw reflecties en waardevolle bijdragen aan de logopedie.
Hartelijke groet, Mariette van Duin
(Logopediepraktijk Van Duin te Wageningen)
Mariette van Duin
1 mei 2025 / 13:47Veel dank Mariëtte voor je herkenning en mooie reactie! Dat Bestuurskunde een goede studie is heb ik van dichtbij meegemaakt. Wel heel fijn dat je de logopedie trouw bent gebleven. De collega die sinds vorig jaar bij ons is had de logopedie verlaten maar heeft inmiddels weer helemaal zin in het prachtige vak. Belangrijk kennis door te geven. Dat stopt nooit. Jij nog fijne jaren gewenst met je team.
Dienie Koolen
1 mei 2025 / 14:26In je column beschrijf je hoe jij in 44 jaar de ontwikkeling van beginnend logopediste naar zeer professionele vakvrouw hebt doorgemaakt. Tussen de regels door is te lezen hoe ons mooie vak is gegroeid. Voor grote delen zeer herkenbaar, Dienie . Dankjewel voor je gedreven collegialiteit, je bevlogen blogs waarin je de scheefgroei in de gezondheidszorg aan de kaak stelde.
44 jaar om op terug te kijken bij de overgang naar het volgende traject in je leven. (Ik heb de indruk dat logopedie niet het enige is waar je betrokken aard warm voor werd☺️en dat er al wat richtingwijzers zijn in de toekomst☺️). Ik wens je daarbij alle moois en goeds toe.
Ineke Hendriks
2 mei 2025 / 09:28Een prachtig verhaal Dienie, geschreven door een prachtig mens!
Er komt ruimte voor nieuwe dingen die ook inspirerend zullen zijn, heel veel levensgeluk toegewenst!
Jacqueline Sijmens
2 mei 2025 / 09:28Wat een treffende beschrijving van de weg die je gegaan bent Dienie. Petje af voor je onnavolgbare inzet in je praktijk en voor ons vak. Dank voor de vele jaren dat ik daar als ‘dichtbij collega’ deel van mocht uitmaken. Wat was het fijn om altijd weer even met je te kunnen sparren over onze patiënten of wat er speelde in logopedieland. Nu lekker gaan genieten van je pensioen!
Rianne Eilers
2 mei 2025 / 15:48Dag fantastische collega, mooi om via jouw verhaal (en van de andere collega’s) een tijdbeeld voorbij te zien komen.
Herkenbaar in mijn geval, die flat op vier hoog zonder lift, maar met een wachtruimte samen met vriendin/ collega. Zij een grote kamer op het noorden, maar aan een drukke rondweg ikzelf een kleine oorspronkelijke slaapkamer met aangrenzende badkamer met Louvre deurtjes, waarin ik mijn materialenkast zette met nog net ruimte om de wastafel te kunnen gebruiken. In de zomer warm, maar heet open raam met vogelgeluiden maakte veel goed.
Later een paar verhuizingen met inderdaad een wachtruimte op de gang totdat we een huis vonden die qua flinke meters eisen, voldeed en rolstoel toegankelijk was.
We kwamen elkaar tegen bij overleg of zaten samen ‘s avonds in de trein ( naar het zuiden) na een vergadering in het verenigingsgebouw.
Jouw warme, collegiale betrokkenheid, liefde voor het vak en voor de kwaliteit ervan, maar ook je strijd tegen het verlies van de autonomie door de beroepsbeoefenaars waren steeds weer lichtpuntjes van herkenning.
Natuurlijk oogde ons beroep in onze beginjaren niet altijd professioneel, maar kwaliteit van zorg, aandacht en verantwoordelijkheid voor je hulpvrager zit níet in die later opgelegde vele meters, integendeel. Je noemt het heel treffend: die intrinsieke motivatie was, is en zou ook nu de basis moeten zijn.
Dat is ook denk ik, waardoor er nu in de eerste lijn zorgwekkende ontwikkelingen zijn. Het verlies van autonomie.
Dienie, ik wens je een gelukkige toekomst en jou kennende, ga je daar zeker een mooie invulling aan geven!
Silvia Linssen
4 mei 2025 / 12:37Prachtig en herkenbaar verhaal, Dinie! Onderliggend het verhaal van groei naar professionalisering, een proces dat misschien wel door iedereen doorlopen dient te worden: van intrinsieke motivatie alleen naar nieuwsgierigheid om meer kennis, vaardigheden op te doen. Altijd in dienst van het vak. Het formaliseren van de inhoud van het vak is ook een steun geweest, maar moet niet losgezongen worden van die intrinsieke motivatie. Goed dat je daar op wijst, met al je ervaring. Ik wens je het allerbeste, en hoop dat je hier en daar nog wel eens gehoord zult en wilt worden, jij vat vol kennis en energie, ik hoop dat er nog veel collega’s langskomen die zich af en toe mogen laven aan dat vat! Fijne tijd in goede gezondheid!
Jettie Buma
7 mei 2025 / 11:27Dankjulliewel voor de herkenning en waardering. De reacties doen me goed. We hopen er in goede gezondheid een fijne tijd van te maken.
Dienie Koolen
10 mei 2025 / 19:09