Passie

De passie voor werken in de zorg kwam duidelijk naar voren tijdens het jubileumcongres van VvAA. Het thema was dan ook ‘Leve de zorgprofessional’. Jong en oud waren vertegenwoordigd. Dagvoorzitter Sander Schimmelpenninck verwachtte veel vragen aangezien hij in het publiek ook een duidelijke groep van pensioengerechtigden zag. Maar wat wil je als je 100 jaar bestaat!

Marcel Levi en Manal Moussane gingen als eerste in gesprek met de dagvoorzitter. Manal, student geneeskunde en eerder jongerenvertegenwoordiger bij de Verenigde Naties, gaf het belang van samenwerken tussen de generaties aan. Daar ontbrak het nog wel eens aan. En zij benoemde het tegengaan van overbelasting. Werken in de zorg vergt veel van je, maar de zorg is een prachtig vak. Helaas haken sommigen voortijdig af. Ze gaf aan dat de passie voor de zorg veelal aanwezig blijft, maar dat de werksituatie hen opbrak.

‘Passie in de zorg? Dan ook cómpassie voor ons bij regelgeving’

Dat de huidige, jonge zorgprofessional een betere balans tussen werk en privé belangrijk vindt, begreep Marcel, internist en hoogleraar. Dat was en is niet goed geregeld. Hij hield een helder betoog over het mooie werken in de zorg maar benoemde ook duidelijk wat er aan verbetering nodig was. Ook hij zag de passie bij de studenten voor het mee mogen lopen bij belangrijke gebeurtenissen in het leven van mensen. Wat er echter aan overbodige administratie wordt geëist, moet sneller aangepakt. Na het volgen van gedegen onderwijs en nascholing lijkt de controle nooit op te houden.

Ook ik zie jongere collega’s afhaken. Net als Manal denk ik dat het met de passie van hen wel goed zit. De werkomstandigheden en begeleiding hadden misschien verbeterd kunnen worden, betere lonen, werktijden of… vul maar aan. Graag wilde ik na het openingsgesprek een vraag stellen. Aangezien ik echter nog niet gepensioneerd ben en Sander aangaf dat er maar één geweldige vraag gesteld kon worden, bewaarde ik die voor in de workshops. Ik besprak het onderwerp met andere congresbezoekers.

‘Een huisarts in ruste vertelde dat toen hij wat langer door wilde werken dit door starre regelgeving niet kon’

Mijn vraag was of er niet snel iets gedaan kon worden aan zaken die we zelf bepalen. Ik wilde namelijk aangeven dat ik vond dat de eisen voor herregistratie in de zorg wel erg hoog zijn. En dat ik hoop dat diegenen die na enkele jaren het werk al neerleggen, beseffen dat ze veel moeten bewijzen om straks weer in de zorg terug te keren. Dit doen we onszelf aan, zoals ook duidelijk omschreven door enkele medici op de website van Arts en Auto. Een huisarts in ruste vertelde dat toen hij wat langer door wilde werken dit door starre regelgeving niet kon. En we hebben iedereen zo hard nodig. Passie in de zorg is goed, maar ook compassie voor ons bij regelgeving.

Er volgden nog vele goede gesprekken, onder andere over wel of niet langer werken, bemoeizorg, IZA en regionalisering. De uitspraak dat gezond leven net zo gemakkelijk zou moeten zijn als het trekken van een snack uit een automaat nam ik mee naar huis. Net als het geschreven compliment waarin me naast passie zelfs charme, kwaliteit en oprechte interesse werd toebedacht. En dat na vijf minuten. Mijn dag kon niet meer stuk!

Delen