De loopbaan van psycholoog en voormalig verloskundige Floor Meurs

In de serie Eigen weg vertellen zorgprofessionals over de afslagen op hun levenspad. Deze keer: psycholoog en voormalig verloskundige Floor Meurs (47), die docent en coördinator professionele leerlijn is bij de master Physician Assistant én zelfstandig bokstherapeut.

Beeld De Beeldredaktie/Dingema Mol

Als kind…

“… had ik al een fascinatie voor het menselijk lichaam. Mijn oudtante was verpleegkundige en had in Afrika gewerkt. Ik weet nog dat ik als klein meisje een van haar medische handboeken meebracht naar de kleuterschool. De plaatjes van een donker jongetje met witte vlekken op zijn huid vond ik mateloos boeiend, net als de foto’s van een hart-longmachine. Een paar jaar later nam mijn vader – wijkverpleegkundige – me regelmatig op de fiets mee naar zijn cliënten. De mensen, de ziektes, ik vond het allemaal razend interessant.”

Op de middelbare school…

“… kon ik mijn aandacht er moeilijk bijhouden. Ik vond er niets aan, ging liever met mijn vrienden op stap. Gelukkig leerde ik makke­lijk – ondanks dat ik veel spijbelde en mijn biologieboek pas vlak voor het examen uit het plastic haalde, slaagde ik toch voor de havo. Mijn tiener-ik van toen had nooit geloofd dat ik later nog eens een psychologiepraktijk zou hebben.”

Ik koos voor verloskunde omdat…

“… het me een magisch vak leek. Dat gevoel ontstond – niet lachen – toen onze poes kittens kreeg. De bevalling zelf vond ik heel bijzonder, maar ook het feit dat het leven letterlijk werd doorgegeven. Op mijn zestiende meldde ik me bij de verloskunde-opleiding. Tijdens het toelatingsgesprek namen vier strenge verloskundigen me de maat. Hun conclusie: ik was te jong om de verantwoordelijkheid aan te kunnen. Dan niet, dacht ik. Ik deed vwo en koos daarna voor de studie International Business Economics.

Een misser: ik maakte me drukker om het personeel dan om de omzet. ‘Waarom loop je niet een paar dagen mee met een verloskundige?’, vroeg mijn vader drie jaar later. Daar aan het kraambed was ik alsnog verkocht. De tweede keer werd ik wél tot de opleiding toegelaten.”

‘Ik was zó boos op mijn lichaam. Boksen hielp’

Een bepalend moment tijdens mijn opleiding was…

“… toen ik in het laatste jaar een chronische darmziekte kreeg en ineens zelf patiënt werd. ‘Nu kun je nooit meer verloskundige worden’, zei een docent. Het motiveerde me om het tegendeel te bewijzen. Na mijn studie belandde ik bij een verloskundigenpraktijk in de Haagse Schilderswijk, met al die verschillende mensen en culturen de best mogelijke leerschool. Omdat ik me inhoudelijk wilde verdiepen, stapte ik na een paar jaar over naar een ziekenhuis, waar ik als klinisch verloskundige aan de slag ging. Een heel waardevolle ervaring, maar uiteindelijk was ik aan het kraambed thuis toch meer op mijn plek.”

Ik besloot een andere weg in te slaan omdat…

“… ik mezelf wilde verbreden en uitdagen. Bij de studie psychologie werd ik voor het eerst in mijn leven enthousiast van leren. Daarnaast ging ik als onderzoeksassistent werken bij de afdeling Midwifery Science van het Amsterdam UMC. Tot mijn verbazing vond ik het ook heel leuk om onderzoek te doen en les te geven. Dus toen ik na afronding van mijn studie werd gevraagd docent te worden bij de master Physician Assistant aan Hogeschool Rotterdam, hoefde ik niet lang na te denken. Later ben ik daar ook de professionele leerlijn gaan coördineren.”

Een boodschap die ik mijn studenten meegeef is…

“… dat de wereld groter is dan je eigen bubbel. En hoe belangrijk het is om je als zorgprofessional uit te spreken. Als verloskundige in de Haagse Schilderswijk zag ik dagelijks wat armoede, achterstand en verwaarlozing met mensen doen. Hun verhalen worden te weinig gehoord, vind ik. Voor mij reden om politiek actief te worden. Met een aantal collega’s heb ik binnen onze beroepsvereni­ging een politieke werkgroep opgericht en een pamflet geschreven over hoe we de geboortezorg goed, toegankelijk en betaalbaar kunnen houden. Verder stond ik bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen op een verkiesbare plaats op de kieslijst. Helaas ben ik net niet in de raad gekomen, maar ik ben nu wel lid van een raadscommissie. Zo kan ik mijn stem toch laten gelden.”

Ik ontdekte de kracht van boksen toen…

“… ik na verschillende rondes IVF mijn eigen zwangerschapsdroom moest opgeven. Eerst een darmziekte, daarna onvruchtbaarheid – ik was zó boos op mijn lichaam. ‘Boks het eruit’, zei een vriendin tegen me. Na een tijdje merkte ik dat ik daar echt rustiger van werd. Ik wilde meer met boksen doen, ook als zorgverlener. Zo ont­stond het plan om bokstherapie te gaan geven.

Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk. Het is heel bijzonder om te zien wat bokstherapie teweeg kan brengen. Verdriet of trauma dat zich in het lichaam heeft vastgezet, kun je niet altijd met woorden bereiken. Maar met boksen kan dat ineens loskomen. Ik zet deze aanpak nu ook op andere manieren in.

Bij­voorbeeld door zorgprofessionals te trainen in het verkennen, verleggen en bewaken van hun grenzen. Overigens is het met die kinderwens uiteindelijk toch nog goedgekomen: na een lang en intensief traject raakte mijn vrouw Molly zwanger. Samen hebben we nu een prachtige dochter, Pien.”

CV

1991-1998 atheneum
1999-2000 propedeuse International Business Economics
2001-2006 hbo verloskunde
2006-2008 verloskundige
2009-2011 klinisch verloskundige
2011-2018 verloskundige
2012-2016 bachelor psychologie
2018-2020 master psychologie
2019-2022 onderzoeksassistent Midwifery Science
2020-heden docent master Physician Assistant
2022-2025 promotieonderzoek Amsterdam UMC
2023-heden eigenaar Posper Psychologie

Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief

Delen