Eigen weg: verpleegkundige Eric Fijten sloeg door ziekte een andere weg in
In de serie Eigen weg vertellen zorgprofessionals over de afslagen op hun levenspad. Deze keer: verpleegkundige Eric Fijten (60), die na ruim 30 jaar op de SEH door ziekte een andere weg moest inslaan. Nu regelt hij de verzorging en het vervoer voor een uitvaartonderneming.

Bepalend in mijn jeugd was …
“… de ziekte van mijn jongere broertje. Hij had een zware vorm van astmatische bronchitis, met taaislijm. Als mijn ouders even weg moesten, paste ik op hem. Ik herinner me nog goed dat we samen op de bank zaten, ik superalert dat hij niet zou braken of vallen. Dat zorgzame en het verantwoordelijkheidsgevoel zaten er dus al vroeg in. ‘Je moet wat meer aan jezelf denken’, zeiden mensen tegen me toen ik tiener was. Maar nee zeggen bestond voor mij niet. Eerlijk gezegd vind ik dat 50 jaar later nog steeds moeilijk.”
Ik belandde in de zorg doordat …
“… de vrouw van een collega van mijn vader opperde om in het ziekenhuis in Sittard te gaan werken. Zij was daar zelf verpleegkundige. Het ziekenhuis kreeg de inserviceopleiding niet vol, vertelde ze. Nadat ik op mijn 17e was aangenomen, moest ik als minderjarige aan de burgemeester toestemming vragen om nachtdiensten te mogen draaien. Op mijn allereerste ochtend kreeg ik de opdracht om een oudere patiënt aan te kleden. Hij zit er wel heel vreemd bij, dacht ik toen ik binnenkwam. Bleek de man te zijn overleden.”
Ik twijfelde of ik de juiste keus had gemaakt toen …
“… ik voor mijn tweede stage op de kraamafdeling kwam. De afdeling werd gerund door nonnen, die niets van een mannelijke verpleegkundige moesten hebben. Ik kon niets goed doen en kreeg een onvoldoende beoordeling. Gedesillusioneerd stapte ik over naar de opleiding verzorgende IG. Na mijn militaire dienst besloot ik tóch verpleegkunde af te maken. Uiteindelijk heb ik meer dan dertig jaar op de SEH in het ziekenhuis gewerkt. De spoed paste mij perfect: het werk is er breed en afwisselend en je ziet direct resultaat van wat je doet.”
Het moeilijkste moment kwam …
“… toen onze tweede dochter op 22 september 1999 aan een hersentumor overleed. Ze was twee jaar en twee maanden oud. ‘Jou kan ik niet meer redden’, zei ik vlak voor haar dood tegen haar. ‘Maar ik beloof je dat ik me de rest van mijn leven voor anderen zal inzetten.’ Die belofte heeft me er op moeilijke momenten – ik vind de zorg er de afgelopen decennia niet leuker op geworden – keer op keer doorheen gesleept. ‘Ga vooral wat anders doen’, drukte ik onze oudste dochter Marjolein en later geboren zoon Sjoerd in hun tienerjaren op het hart. Maar inmiddels is zij aios ouderengeneeskunde en hij net als ik verpleegkundige. Het bloed kruipt kennelijk toch waar het niet gaan kan.”
Ik moest noodgedwongen switchen omdat …
“… ik vier jaar geleden de diagnose myastenia gravis kreeg. Dat is een zeldzame auto-immuunziekte, waarbij de zenuwen en spieren niet goed meer met elkaar communiceren, met spierzwakte tot gevolg. Van de ene op de andere dag kon ik niet meer op de SEH werken. Natuurlijk was dat heftig, maar toch kon ik de knop vrij snel omzetten. Weet je, op de spoed ben ik zo vaak geconfronteerd met onverwachte ellende. En ook privé heb ik genoeg meegemaakt. Als ik daar één ding van heb geleerd, is het om te relativeren. ‘Met deze ziekte kun je honderd worden’, zei de neuroloog. Dan heb ik mazzel, dacht ik.”
Nu werk ik bij …
“… een uitvaartonderneming. Daar ben ik verantwoordelijk voor de verzorging en het vervoer van overledenen. ‘Kom een dag meelopen’, opperde de partner van een oud-collega die er al werkte. Ik vond het fijn om uitgebreid de tijd te kunnen nemen voor mensen. Het vak is veelzijdig en creatief – ik probeer zoveel mogelijk wensen van de familie te vervullen. En net als op de spoed is geen dag hetzelfde. Het indrukwekkendste wat ik tot nu toe heb meegemaakt? Dat was toen ik onlangs een man ophaalde die door zelfdoding was overleden. Ruim 100 kg zwaar moesten we hem in een bodypod – een soort glijmatras – via een vlisotrap van de zolder naar beneden brengen. Na al die jaren op de SEH weer een heel nieuwe ervaring.”
Waar ik het meest trots op ben is …
“… mijn gezin. Veel stellen die zoiets traumatisch meemaken als het verlies van een kind, raken elkaar kwijt. Ons heeft het als koppel juist sterker gemaakt. Verder ben ik ongelofelijk trots op mijn kinderen die, ondanks alle bezuinigingen en de steeds kortere lontjes van patiënten, toch hebben besloten hun leven aan de zorg te wijden. De enige wens die ik nog heb is dat ik mijn dochter en zoon van 30 en 25 financieel kan helpen om in de toekomst een eigen stekje te vinden. Dat verdienen ze zo.”
CV
1990-1993 – opleiding A-verpleegkundige
1993-2021 – SEH-verpleegkundige
2006-2019 – vrijwillige hoofdbrandweerwacht
2021-2023 – verpleegkundige functieafdeling
2023-2025 – verpleegkundige herstel en revalidatie
2023-2025 – verpleegkundige somatiek
2026-heden – verzorging en vervoer uitvaartonderneming
Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief




1 reactie
Hoi Eric
Mooi verhaal over het vallen en opstaan telkens weer.
Ik ken je maar al te goed als fijne collega. Ik wens je dan ook al het goede toe.
En spreken vlug een koffie moment af
Groetjes Willie
http://Www.Gipsverbandmeester.Com
W van der Sanden
10 september 2026 / 08:11