Martijn & Marijn bespreken de inhoud van het nieuwste magazine: ‘Wat een powerhouse’

martijn & marijn / september 2026

Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken het nieuwste nummer.

Marijn: “Die cover knalt er wel uit zeg met dat oranje. En leuk, een keer een bedrijfsarts. Hoe bepalen jullie eigenlijk wie er op de cover komt?”

Martijn: “Belangrijkste uitgangspunt is dat er een mens op staat. Of meerdere mensen. Verder proberen we voor afwisseling te zorgen: man, vrouw, verschillende beroepsgroepen, verschillende leeftijden. Vorige nummer hadden we een aios op de cover, nu een zestiger. De ene keer gaat het om een wat zwaarder onderwerp, de andere keer juist iets luchtigers. Maar een mooie foto alleen is niet genoeg. Het verhaal moet ook aanleiding geven om iemand op de cover te zetten.”

Marijn: “Nou, dan zit je met Benedikte Schaapveld wel goed. Wat een powerhouse en wat een loopbaan. Eerst bij de marine, daarna de politie en nu Buitenlandse Zaken. Dat is niet iemand die snel onder de indruk raakt.”

Martijn: “Als je het over bijzondere loopbanen hebt, moet ik denken aan verpleegkundige Erik Fijten, die deze keer in de rubriek Eigen weg staat. Doordat hij ziek werd, moest hij stoppen op de SEH. Nu werkt hij bij een uitvaartonderneming. Ik was onder de indruk van zijn verhaal.”

Marijn: “Ik net zo. Ik werd ook getriggerd door het stuk over zijn stage op een kraamafdeling. En hoe hij daar werd weggekeken omdat sommige nonnen niets moesten hebben van een mannelijke verpleegkundige. Als het gaat over een hiërarchische of onprettige werkcultuur denken mensen vaak meteen aan dokters, maar dit speelt zorgbreed.

Die ervaring had hem kunnen wegjagen uit de zorg, maar het tegenovergestelde gebeurde. En als hij later met nog veel grotere tegenslagen te maken krijgt, vindt hij toch steeds weer een manier om verder te gaan. Daar kun je alleen maar bewondering voor hebben. Maar van bewondering alleen wordt dit gesprek ook zo saai. Wat viel de hoofdredacteur tégen in dit nummer?”

Martijn: “Poeh. We moeten het nummer nog evalueren met de redactie. Maar als ik dan toch iets moet noemen: ik had gehoopt hét geheim achter het ‘verzuimsucces’ van BuZa te lezen. Het ziekteverzuim ligt daar rond de 4 procent. In de zorg is dat 7,3 procent. Op voorhand dacht ik: misschien zit hier wel iets in waar de zorg wat van kan leren. En dat zou best kunnen. Maar Schaapveld plaatst wel meteen een kanttekening: ‘Diplomatie is voor veel medewerkers meer dan werk, zij melden zich niet gauw ziek.’ En toen dacht ik: dat geldt toch voor zorgverleners net zo goed?”

Journalist Martijn Reinink (l) is hoofdredacteur van Arts en Auto. Traumachirurg Marijn Houwert is mede-voorzitter van Vereniging VvAA en in die rol uitgever van Arts en Auto

Marijn: “Ik denk dat de gedrevenheid bij beide groepen groot is. Maar fysiek is het werk in de zorg natuurlijk veel zwaarder. Een verpleegkundige op de geriatrie of een fysiotherapeut die de hele dag staat te behandelen, heeft daar echt zijn lichaam voor nodig. Zonder het werk van diplomaten tekort te doen, maar daarvoor hoef je lichamelijk niet topfit te zijn.”

Martijn: “Mentaal vraagt het diplomatenbestaan natuurlijk wel heel veel. Elke paar jaar een nieuw leven beginnen, in een ander land, een andere cultuur, en soms op plekken waar de veiligheid allesbehalve vanzelfsprekend is.”

Marijn: “Zeker. En Schaapveld weet als geen ander wat dat betekent, omdat ze zelf is opgegroeid als diplomatenkind. Ik vind het mooi dat ze in het interview spreekt over ‘haar mensen’. Zo voelt zij dat. En dat zal andersom ook zo zijn. Een voetballer heeft ook liever een trainer die zelf op niveau heeft gespeeld. En ik heb ook liever geen vloerenverkoper in het ziekenhuisbestuur. Ik denk dat het enorm helpt als je de wereld waarvoor je verantwoordelijk bent van binnenuit kent. En als bedrijfsarts heeft zij gewoon een ontzettend waardevolle baan.”

Martijn: “De bedrijfsgeneeskunde kampt nog altijd met tekorten. Het lijkt er dus niet op dat studenten geneeskunde net zo enthousiast over het vak zijn als jij.”

Marijn: “Vanaf jaar één hoor je al: ik word chirurg, ik word cardioloog. Ik vind dat onbegrijpelijk. Als je mensen leuk vindt en van afwisseling houdt, dan is bedrijfsgeneeskunde een fantastisch vak.”

Martijn: “Zegt de traumachirurg.”

Marijn: “Ik heb bedrijfsgeneeskunde serieus overwogen. Dat coschap vond ik geweldig. Het zal ook hebben meegespeeld dat mijn vader zich op zijn 53e liet omscholen tot bedrijfsarts en dat werk met ontzettend veel plezier heeft gedaan. Ik ben weleens een dag met hem mee geweest. ’s Ochtends zaten we op de Zuidas, ’s middags liepen we rond in de Conimex-fabriek. Ik vond het schitterend!”

Martijn: “Nog even en jij bent zelf vijftiger. Zit er nog een carrièreswitch in?”

Marijn: “Nee, nee, nee. Ik ben net weer geherregistreerd en heb een waanzinnig leuke baan. Ik ga me niet meer laten omscholen. Maar ik was met evenveel plezier huisarts of bedrijfsarts geworden.”

Delen