Martijn & Marijn over Arts en Fiets
martijn & marijn / Arts en Fiets
Hoofdredacteur Martijn & uitgever Marijn bespreken de inhoud van het nieuwe magazine.

Martijn: “Ik heb eens even gekeken, maar jij hebt geen enkele beoordeling op ZorgkaartNederland.”
Marijn: “Is dat zo? Nou, daar ben ik dan blij om. Want het is – en dan zeg ik het netjes – niet een systeem waar ik in geloof.”
Martijn: “Je bent niet de enige. De 300 Arts en Auto-lezers die onze poll hebben ingevuld, gaven Zorgkaart gemiddeld een 1,8.”
Marijn: “Dat verbaast me niet. Al zal er sprake van bias zijn, zoals je terecht opmerkt in je redactioneel. Maar dat je anoniem een 1 of 2 krijgt als zorgverlener en je dan niet kunt verweren, is toch ridicuul? Ik vind trouwens dat we helemaal moeten stoppen met negatieve beoordelingen.”

Martijn: “Los van hoe Zorgkaart werkt, maar er moet toch altijd ruimte zijn om aan te geven dat iets niet goed is gegaan?”
Marijn: “De zorg is niet negatief. 99 procent van de zorgverleners heeft het beste met patiënten voor. Natuurlijk gaan er weleens dingen mis, maar we hebben al die zorgverleners ook keihard nodig. Waarom zouden we ze dan online laten afzeiken zonder wederhoor?
Als er iets misgaat, dan zijn daar verschillende instanties voor. En die ene procent die er een potje van maakt, die vist de Inspectie er echt wel uit. Ik geloof veel meer in een beoordelingssysteem waarbij zorgprofessionals elkaar – positief – beoordelen.”
“Iemand kan toch een aardige of vaardige collega zijn, maar een hork tegenover patiënten?”
Martijn: “Hoe zou zo’n systeem er concreet uit moeten zien?”
Marijn: “Laat elke zorgverlener vijf positieve beoordelingen mét onderbouwing uitdelen aan andere zorgverleners binnen of buiten het eigen vakgebied. Het mogen geen directe collega’s zijn, ze moeten wel ergens anders werken.”
Martijn: “Dit klinkt wel een beetje als slager-keurt-zijn-eigen-vlees. Bovendien kan iemand een aardige of vaardige collega zijn, maar een hork tegenover patiënten.”
Lees meer over het magazine Arts en Fiets
Marijn: “Ik denk dat we ook heel goed weten hoe iemand in de omgang met patiënten is. En in de beoordeling benoem je alleen twee tops. Bijvoorbeeld: kundige operateur en wereldwijde expertise.”
Martijn: “Over wereldwijde expertise gesproken. Stap jij weleens het vliegtuig in voor een nascholing? In deze Arts en Fiets roept huisarts Tibor Poelmann op om per direct de accreditatie van nascholingen buiten Europa in te trekken.”

Marijn: “Voor mij is Zwitserland vaak de bestemming. Dan ga ik met de trein. Vorig jaar ben ik met drie collega’s in één auto naar Slovenië geweest voor een congres. Al wil ik benadrukken dat ik geen heilige ben; ik probeer elk jaar een keer naar de Antillen te vliegen. Maar deze huisarts heeft absoluut een punt. In de medische wereld wordt heel veel gevlogen. Een gemiddeld academisch ziekenhuis kan bijna een eigen luchtvaartmaatschappij oprichten. Natuurlijk is wereldwijde kennisuitwisseling belangrijk, maar of al die trans-Atlantische vluchten echt meerwaarde hebben, dat waag ik wel te betwijfelen.”
“Een gemiddeld academisch ziekenhuis kan bijna een eigen luchtvaartmaatschappij oprichten”
Martijn: “Hoe zou je zoiets aan banden moeten leggen? Helpt het als accreditatie wordt ingetrokken?”
Marijn: “Ik ben niet zo van dingen aan banden leggen. Dan schieten mensen in de weerstand. Verandering moet van binnenuit komen. Ik zit met een collega op de kamer die zeer milieubewust is. Hij heeft een stelregel: één keer per twee jaar naar een ander continent voor werk. Dat vind ik een mooi uitgangspunt. Het is in elk geval goed om hier met elkaar het gesprek over te voeren, en zo’n opiniestuk als dat van Tibor Poelmann helpt om dit soort gesprekken op gang te brengen.”
Martijn: “Ik ben benieuwd of zijn stuk iets teweeg gaat brengen. We hebben verschillende organisaties die in de zorg verantwoordelijk zijn voor het accreditatiebeleid, om een reactie gevraagd, maar die bleef helaas uit.”
Marijn: “Het zou mooi zijn als zijn oproep opvolging krijgt. Daarnaast hoop ik na het lezen van dit nummer van harte dat er voor Haakon Kuit snel een donorlever beschikbaar komt. Ik vind het prachtig dat hij ondanks zijn ziekte nog steeds als tandarts werkt. En dat hem dat zelfs een soort van op de been houdt. Het laat zien hoe mooi én positief het is om in de zorg te werken.”



