Ineke Schreutelkamp (1947-2024)
Radioloog Ineke Schreutelkamp tilde het borstonderzoek in Heerlen naar een hoger niveau. Dat haar spreekuur altijd uitliep, dreef haar collega’s soms tot wanhoop. Maar Ineke nam voor iedere patiënt de tijd die nodig was. Het karakteriseerde haar als arts en als mens: deskundig, gedreven en ongelofelijk betrokken.
Toen de van oorsprong Amsterdamse Ineke Schreutelkamp in 1986 toetrad tot de maatschap in het Atrium MC in Heerlen, deden radiologen en laboranten mammografieën ‘erbij’. Dat moest anders en beter, vond ze. En dus verzamelde ze een groepje mensen om zich heen dat zich specialiseerde in de mammapathologie.
Een van hen was laborant Sybill Cremers, toenmalig coördinator van de onderzoekskamer en het laborantenteam. “In die tijd was het mammaonderzoek nog vrij primitief”, vertelt ze. “Maar door Inekes specialistische kennis en bevlogenheid lukte het ons om, samen met een paar betrokken chirurgen, in korte tijd een mammacentrum in te richten.”
Meer dan 25 jaar werkten ze samen, waarbij Schreutelkamp en Cremers ook persoonlijk bevriend raakten. “Ik had enorme bewondering voor de bezielende vrouw en arts die Ineke was. Ze ging voor haar patiënten door het vuur. En ze behandelde iedereen gelijk. Zo nam ze mij als laborant een keer mee naar een tweedaags mammografie-symposium voor radiologen in Salzburg, omdat ze dacht dat het leerzaam voor me zou zijn. Heel ongebruikelijk natuurlijk, maar dat maakte haar niets uit.”
‘Ik had enorme bewondering voor de bezielende vrouw en arts die Ineke was’
Haar onuitputtelijke kennis overdragen op anderen: dat was een van Schreutelkamps grootste drijfveren, beaamt radioloog Harry Engelshove, die in hetzelfde jaar als zij in hun Heerlense maatschap kwam. “Ze heeft heel wat radiologen opgeleid en enthousiast gemaakt voor de mammografie. Als verantwoordelijke voor het bevolkingsonderzoek in onze provincie was ze ook altijd bezig met bij- en nascholing. Ze leidde laboranten op voor de ‘mammabus’ en haalde meerdere keren per jaar onze sceeningsradiologen bij elkaar om onze kennis en vaardigheden op peil te houden.”
In haar passie voor het vakgebied zette Schreutelkamp volgens Engelshove altijd net dat stapje extra. “In de loop der jaren heeft ze bijvoorbeeld een database opgebouwd met gegevens over de duizenden mammografieën die ze had gedaan. Die gebruikte ze voor wetenschappelijk onderzoek.”
Haar onuitputtelijke kennis overdragen op anderen: dat was een van haar grootste drijfveren
In totaal werkte Schreutelkamp, die haar medische carrière als huisarts was begonnen, 33 jaar in het Heerlense Atrium MC (inmiddels Zuyderland), waarvan 12 als afdelingshoofd radiologie. Met haar levenspartner Irene kocht ze een flinke lap grond, niet ver van het ziekenhuis. Daar bouwden ze een boerderij; een paradijs voor henzelf en voor de talloze dieren waar ze zo veel van hielden. Van paarden en ezels tot kippen, honden en katten.
“Ik weet nog dat een van de katten een keer mank liep”, besluit Sybill Cremers. “Na sluitingstijd bracht Ineke hem in een grote tas naar de röntgenafdeling, zodat ik zijn pootje kon fotograferen. De dag erna hing ze de opnames tussen de ‘gewone’ foto’s, om te kijken of de assistenten het verschil zouden zien tussen een kinderarmpje en een kattenpoot. Dat bleek nog niet zo makkelijk! We hebben daar samen de grootste lol om gehad.”



