Percy Douglas (1947-2024)

afscheid / Percy Douglas

Beeld privécollectie

Fysiotherapeut Percy Douglas kreeg een Creools-Christelijke uitvaart. Dansend en zingend werd zijn kist door de dragers naar het graf gedragen. Het tekende hoe zijn leven was. “Hij was een man van hard werken en daarna plezier maken.”

Percy Douglas kwam van Curaçao naar Amsterdam om fysiotherapie te studeren. Op de opleiding ontmoette hij Hetty. Zij zouden elkaar nooit meer loslaten. Hetty was net afgestudeerd, Percy nog niet, toen ze samen hun praktijk in Alphen aan den Rijn begonnen.

“Vader was de man naar buiten toe, moeder de stille kracht op de achtergrond”, vertelt dochter Thirza Douglas, die de praktijk in 2012 samen met haar zus Janet van hun ouders overnam. “In de jaren 90 heeft hij nog 2 jaar op Curaçao gewerkt, maar hij had meer oog voor de patiënten dan voor de bedrijfsvoering. Zonder Hetty was hij niks.”

Hun Alphense praktijk was aan huis – als baby’tjes lagen Thirza en Janet in de behandelkamer in de wieg. “Vader stond letterlijk dag en nacht voor zijn patiënten klaar. Dus ook voor de buur­vrouw, die de ene keer ’s ochtends vroeg en de andere keer ’s avonds laat in haar duster naar de praktijk kwam. Er gingen natuurlijk verhalen over rond in de straat, maar daar lachten we met z’n allen hartelijk om. Zoals we over alles veel lachten thuis. Vader was een gezelligheidsdier, dat overal de humor van inzag.”

‘Een gezelligheidsdier dat overal de humor van inzag’

Douglas was net zo goed maatschappelijk werker als fysiotherapeut, weet zijn dochter. “Hij wist alles van iedereen. Vooral van de spelers van Alphense Boys, waar hij 41 jaar clubfysiotherapeut was. Hij voelde precies aan wie een aai over de bol nodig had.” En moest er kort voor de zondagmiddagwedstrijd nog iemand gekneed worden? Dat kon altijd op de vroege zondagochtend wel even. Daarna zat Douglas in de kerk, in de middag stond hij langs het voetbalveld.

“Met Percy was het gezellig”, herinnert Gerard Haverkamp zich, oud-elftalleider en tot voor kort bestuurslid van Alphense Boys. “Hij was een man van hard werken en daarna plezier maken. Niet dat hij steevast het hoogste woord had – hij kon ook aan de zijlijn genieten van de gezelligheid. Maar hij nam wel vaak het voortouw.

Zo organiseerde hij voor de selectie – inclusief begeleiders, trainers en bestuursleden een man of 25 – een tiendaagse reis naar Curaçao. Hij wilde graag zijn thuisland laten zien. Iedereen had er een jaar voor gespaard. Percy regelde alles tot in de puntjes. Hij bleek ook nog eens de perfecte reisleider te zijn. Een van de hoogtepunten was dat Pelé toevallig op het eiland bleek te zijn. Iedereen met de oud-voetballer op de foto natuurlijk. Het is inmiddels 30 jaar geleden, maar oud-spelers hebben het nóg over die reis met Percy.”

Ook na zijn pensioen bleef Douglas bij de club betrokken. “Zijn uitvaart was één grote Boys-reünie. Ook de jongens van vroeger waren er om hem de laatste eer te bewijzen. En toen ging Percy dansend de hemel in. Net zoals hij door het leven ging.”

Delen