Veul
onvergetelijk / 'Er wordt in de baarmoeder flink voorgedrongen'
Het zijn vooral de schapen die zijn vak zo mooi maken. Eén verlossing in het bijzonder zal dierenarts Gerard van Eijden (1959) niet snel vergeten.

Het was een erg drukke weekenddienst geweest. Ik had veel kilometers gereden om van schapenverlossing naar koliekpaard, naar een zieke koe en naar weer een schapenverlossing te gaan. En dat een heel weekend lang.
Juist in het voorjaar wordt er van alles geboren en dat leidt nogal eens tot een acute behoefte aan diergeneeskundige kennis en kunde. Het zijn vooral de schaapjes die ons vak zo ontzettend mooi maken. Wat een genot om geroepen te worden bij een tevergeefs zwoegende ooi en een nagelbijtende eigenaar in de paniekstand. Om dan, na een paar minuten puzzelen, twee levende lammetjes tevoorschijn te toveren. En je zit nog niet in de auto of de lammetjes staan met een kwispelend staartje druk te zuigen aan de uier van moeders. Het is elke keer weer een wonder!
Dat weekend had ik veel schapenverlossingen gehad, maar er was er eentje die ik mijn leven nooit meer zal vergeten. Toen ik door een schapenhouder was gebeld die een van zijn ooien niet kon verlossen van het tweede lam, en ik dat probleem in een oogwenk had opgelost, vroeg de fokker of ik, nu ik er toch was, ook even naar een andere ooi kon kijken die hij niet vertrouwde.
Les 1 bij het practicum schapen verlossen: nooit weggaan als je niet zeker weet dat er niet nóg eentje in zit
Bij het inwendig onderzoek bleek die ooi al helemaal ontsloten en voelde ik een kopje en wat pootjes. Lammeren hebben altijd de onbedwingbare drang om als eerste van de familie geboren te worden. Er wordt in de baarmoeder flink en onrechtmatig voorgedrongen. Voor de verlosser is het belangrijk om te onderzoeken of het kopje en de pootjes die je voelt wel tot een en hetzelfde lam behoren. Na zorgvuldig onderzoek kon ik de eerste ter wereld brengen. De tweede volgde snel.
Les 1 bij het practicum schapen verlossen: nooit weggaan als je niet zeker weet dat er niet nóg eentje in zit. Dus indachtig die les ging ik nog een keer de baarmoeder in en haalde ik er weer een lam uit. Met diezelfde gedachte ging ik er nog een keer in en haalde er vervolgens nog een uit. En op basis van diezelfde les deed ik dat nog een keer en haalde ik er nog eentje uit. En op basis…, maar toen was de baarmoeder echt leeg. Er lagen vijf lammetjes in het stro. Alle vijf zeer levenslustig en meteen pogingen ondernemend om te gaan staan.
Vijflingen maken we zelden mee dus dit was voor mij een bijzondere ervaring. En voor de schapenhouder. Want die kon aan de bak. Omdat een ooi maar twee melktappunten heeft, moet er bijgevoerd worden. Met de fles. Zes keer per dag. Ik kan dan wel zuchten vanwege de drukke weekenddienst. Maar deze man heeft pas echt reden om te zuchten!
Iedere zorgprofessional heeft wel een patiënt of cliënt (gehad) die hij of zij nooit vergeet. Heeft u ook een ontroerend of grappig verhaal? Stuur het dan in 330 tot 500 woorden naar redactie@artsenauto.nl (o.v.v. Onvergetelijk).



