Martijn & Marijn bespreken het mei-nummer
martijn & marijn / mei 2026
Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken de nieuwste Arts en Auto. ‘Al die hoepels en bureaucratie gaan ten koste van werkplezier.’

Marijn: “Lijkt het nou zo of is de diversiteit aan beroepen die langskomt in Arts en Auto groter geworden?”
Martijn: “Groter weet ik niet, maar we streven wel elk nummer naar een mooie mix van beroepen. Sinds begin dit jaar zetten we natuurlijk expliciet op de cover dat we er zijn voor álle zorgprofessionals. Dan moet je dat in de inhoud ook laten zien. Vind jij het eigenlijk leuk om te lezen over beroepsgroepen waar je zelf niet mee in aanraking komt in je werk?”
Marijn: “Juist! Dat verbreedt je blik. En ook al gaat het over andere beroepen, de thematiek is vaak herkenbaar. Dat verhaal van de zussen-mondhygiënisten bijvoorbeeld, die samen een praktijk hebben. Het is toch schitterend dat de één kookt voor het gezin van de ander als die aan het werk is, omdat ze weten dat een dag in de zorg onvoorspelbaar is? Of de vader en dochter die allebei tandarts zijn: zij durft meer omdat ze weet dat hij er is. Prachtig, en ook herkenbaar.”
Martijn: “Heb jij ooit met familie samengewerkt?”
Marijn: “Nee. Maar ik herken het gevoel: ik heb wel een paar ‘chirurgische vaders’ gehad. Het idee dat zij in de buurt waren, dat die knowhow in huis was, dat je ze altijd kon bellen… dat is zó veel waard aan het begin van je carrière.”
‘Ik heb een paar ‘chirurgische vaders’ gehad. Het idee dat zij in de buurt waren, dat is zó veel waard’
Martijn: “Als je wat verder in je carrière bent, moet je je herregisteren. Elke vijf jaar opnieuw. Zoals je in dit nummer hebt kunnen lezen, vindt een groep huisartsen dat die eisen voor hun beroepsgroep niet meer van deze tijd zijn.”
Marijn: “Daar hebben ze groot gelijk in. Iedere BIG-geregistreerde zorgprofessional is goed opgeleid. Het zijn geen pannenkoeken die we van straat trekken. Dan mag je ervan uitgaan dat ze zelf verantwoordelijkheid nemen. Dan hoef je niet alles tot achter de komma te controleren. Al die hoepels en bureaucratie gaan ten koste van werkplezier, en kijk naar de huisartsen: we verliezen er collega’s door, terwijl er al een tekort is. Dat is echt idioterie ten top.”
Martijn: “De huisartsen komen in dit stuk met concrete voorstellen. Welke zou je morgen invoeren?”
Marijn: “Dat na drie herregistraties de termijn van vijf naar tien jaar gaat. Dit is een ervaringsvak. Als morgen de pleuris uitbreekt en onze directeur Hans van der Schoot moet een keizersnede doen, terwijl hij al jaren geen gynaecoloog meer is, dan gaat dat gewoon goed. En als mijn dochter onder de bus komt en het is écht spannend, dan zou ik het liefst hebben dat Loek Leenen de operatie doet, ook al is hij met pensioen.”
‘Laat na drie herregistraties de termijn van vijf naar tien jaar gaan’
Martijn: “Zijn die herregistratie-eisen binnen de chirurgie ook zo’n heet hangijzer?”
Marijn: “In mindere mate. Ik ben er zelf nu mee bezig. Voor mij hoort daar een ATLS-cursus bij, en omdat het handboek is vernieuwd, ook een tentamen. Daar heb ik geen moeite mee, omdat dit de internationale standaard is voor traumaopvang, de basis van ons vak. En daarnaast moet ik mijn verrichtingen laten zien.”
Martijn: “Hoe toon je aan wat je aan ingrepen gedaan hebt?”
Marijn: “Je kunt gewoon de IT-afdeling vragen om al je verrichtingen uit te draaien. Zelf hou ik een Excelbestand bij met alle operaties die ik heb gedaan. Klinkt misschien wat neurotisch en blauw, maar het geeft mij grip.”
Martijn: “Sinds wanneer hou je dit bij?”
Marijn: “Al sinds mijn opleiding. Als arts-assistent moet je een logboek bijhouden. Daarna werkte ik als fellow in Zwitserland bij een traumachirurg die werkelijk álles bijhield, inclusief foto’s. De man had een complete bibliotheek, en hij is de beste die ik ooit heb zien opereren. Door hem ben ik dit blijven bijhouden. Zonder foto’s, maar wel met een schriftje erbij. Na elke dag opereren schrijf ik een paar woorden op: wat kan de volgende keer beter?”
Martijn: “Over eigen verantwoordelijkheid nemen gesproken. En ook wel ironisch dat je dus jezelf extra administratie oplegt.”
Marijn: “Dat is precies het punt: ik doe dit zélf, omdat ik het goed wil doen. Als je me zou verplichten, dan word ik narrig.”
Martijn: “Ook voor de herregistratie-eisen geldt natuurlijk dat die door de beroepsgroepen zelf zijn bedacht.”
Marijn: “Klopt, daarom zou het ook niet zo ingewikkeld moeten zijn om ze nu te herzien. Te beginnen bij de huisartsen, en vervolgens ook bij andere disciplines.”



